I OSK 1177/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej,,B" w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1293/05 odrzucające skargę,,B" w [...] na Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie w sprawie nieprawidłowości w sposobie rozpatrzenia złożonego do niego wniosku z dnia 2 września 2005 r. o udzielenie informacji publicznej postanawia oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II S.A./Kr 1293/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę,,B" w [...] na Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie w sprawie nieprawidłowości w sposobie rozpatrzenia złożonego do niego wniosku z dnia 2 września 2005 r. o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, iż z akt sprawy II SAB/Kr 68/05 wynika, że skarga w niniejszej sprawie nie została podpisana przez osoby uprawnione do reprezentowania strony skarżącej i tego formalnego braku nie można uzupełnić. Sąd podał, że w przywołanej sprawie wezwano stronę skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi przez osoby uprawnione do reprezentowania strony skarżącej oraz aby przedłożyła aktualny wyciąg z KRS-u oraz uchwałę zarządu,,B" w przedmiocie wyboru reprezentantów do podejmowania czynności prawnych. Strona skarżąca w zakreślonym terminie przedłożyła: 1) aktualny wyciąg KRS-u, 2) odpis nieuwierzytelniony (kserokopię) uchwały Zarządu,,B" [...] z [...], 3) odpis nieuwierzytelniony (kserokopię) pełnomocnictwa z dnia 1 marca 2004 r. Sąd Wojewódzki w przedmiotowej sprawie stwierdził, że z dokumentów tych, jak również ze Statutu ,,B" znajdującego się w aktach sprawy wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania podmiotu jest Zarząd, który wybiera swoich reprezentantów do podejmowania czynności prawnych oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu "B" poprzez upełnomocnionych dwóch członków zarządu (dział 2 rubryka 1 wyciągu z KRS - u z 12 kwietnia 2006 r. oraz § 10 pkt 2 Statutu). Stwierdzenie ,,Przewodniczący reprezentuje "B" na zewnątrz" (dział 2 rubryka 1 wyciągu z KRS-u z 12 kwietnia 2006 r.) jest prawie dokładnym powtórzeniem § pkt 6 Statutu i wbrew twierdzeniom P. B. nie oznacza możliwości samodzielnego podejmowania przez niego czynności prawnych (do których zaliczyć należy m.in. wniesienie skargi). Wynika to m.in. z porównania § 9 i § 10 Statutu, gdyż tylko w § 10 jest mowa o reprezentacji do podejmowania czynności prawnych, a w § 9 pkt 6 jest mowa o reprezentacji i organizowaniu prac "B", co oznacza ,,reprezentowanie" w sensie potocznym poprzez zabieranie głosu w imieniu "B", podpisywanie korespondencji oraz wiele innych czynności o charakterze organizacyjnym. Natomiast z treści Statutu wynika, że podejmowanie czynności prawnych musi być dokonywane wspólnie przez dwóch upełnomocnionych członków Zarządu. Sąd wskazał, że z tego względu wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku skargi poprzez podpisanie jej przez dwóch uprawnionych. Stwierdzono, iż jedynie w oparciu o aktualny wyciąg z KRS - u domniemywać można, że P. B. posiada stosowne uprawnienie, gdyż wspomniana Uchwała Zarządu ,,B" nosi datę 27 czerwca 2001 r., a zgodnie ze Statutem (który w § 4 pkt 1) przewiduje zwoływanie walnego zebrania ,,B" przynajmniej co da lata) powinny już co najmniej dwukrotnie do chwili obecnej zostać przeprowadzone w Klubie nowe wybory i podjęte nowe uchwały w omawianej kwestii. Z powyższych względów przedłożone pełnomocnictwo z 1 marca 2004 r. opierające się na uchwale sprzed 3 lat budzi poważne wątpliwości. Podkreślono przy tym, że P. B. występuje w tym pełnomocnictwie jako pełnomocnik oraz mocodawca w jednej osobie. Uznano, iż brak formalny w zakreślonym przez Sąd terminie nie został uzupełniony. W skardze kasacyjnej na to postanowienie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wniesiona skarga była dotknięta brakiem formalnym w postaci braku umocowania P. B., który ją podpisał; w rzeczywistości takie umocowanie wynikało zarówno z tytułu pełnienia funkcji Przewodniczącego Zarządu "B", jak i przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa; - art. 28 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że P. B. nie był umocowany do działania w imieniu "B". - art. 65 § 1 kc poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz art. 101 § 2 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, iż skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu - P. B.. Podano, iż umocowanie wskazanej strony wynika z § 9 ust. Statutu Stowarzyszenia. Stwierdzono, iż przez reprezentację rozumie się uprawnienie do składania i przyjmowania oświadczeń woli imieniem reprezentowanego podmiotu. Prowadzenie spraw natomiast to zajmowanie się bieżącą działalnością organizacyjną. Reprezentacja dotyczy zatem działalności zewnętrznej podmiotu a prowadzenie spraw działalności wewnętrznej. Skoro więc § 9 ust. 6 Statutu mówi o reprezentacji na zewnątrz to nie można mówić tu o prowadzeniu spraw stowarzyszenia. Podano ponadto, że Statut stowarzyszenia jest oświadczeniem woli, w tym wypadku jego członków założycieli. Do oceny jego treści stosuje się art. 65 kc, zgodnie z którym oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Brak jest podstaw, aby wyrażenie reprezentacja tłumaczyć inaczej niż zostało to w doktrynie powszechnie przyjęte, czyli jako upoważnienie do składania i przyjmowania oświadczeń woli. Paragraf 9 reguluje zatem sposób reprezentacji, a paragraf 10 sposób prowadzenia spraw stowarzyszenia. Wskazano ponadto, iż umocowanie P. B. do złożenia skargi wynika również z udzielonego mu stosownie do § 10 ust. 2 Statutu w dniu 1 marca 2004 r. pełnomocnictwa, które zostało złożone do sądu w zakreślonym do uzupełnienia braków terminie. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził dalej, iż zakończenie kadencji nie jest równoznaczne z utratą mandatu do sprawowania funkcji. Pełnomocnictwo natomiast istnieje do czasu jego odwołania, a w przedmiotowej sprawie to nie nastąpiło. Podano także, iż skarżący nie występował jako pełnomocnik i mocodawca w jednej osobie. Pełnomocnictwa bowiem nie udzielał sam sobie, tylko jako członek organu stowarzyszenia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest nieusprawiedliwiony. Zgodnie z powyższym przepisem osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądowa dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Określenie organów upoważnionych do działania w imieniu danej jednostki organizacyjnej zawarte jest przede wszystkim w ustawach powołujących do życia lub regulujących funkcjonowanie tej jednostki. W braku stosownych postanowień ustawy w tym zakresie wskazania organu uprawnionego do reprezentacji należy upatrywać w statucie danej jednostki. Zasadnie uznał Sąd I instancji, iż P. B. w przedmiotowej sprawie nie był umocowany do działania w imieniu "B". Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 855), statut stowarzyszenia powinien określać sposób reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań majątkowych, a także warunki ważności jego uchwał. Paragraf 10 pkt 2 statutu "B" stanowi, iż Zarząd wybiera swoich reprezentantów do podejmowania czynności prawnych oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia poprzez upełnomocnionych dwóch członków Zarządu. Wskazać przy tym należy, iż analogiczny zapis znalazł się w Dziale 2, rubryka 1, pkt 2 (sposób reprezentacji podmiotu), załączonego do akt sprawy wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Również w uchwale Zarządu Stowarzyszenia z dnia 27 czerwca 2001 r. jednoznacznie wskazano, iż do ważności czynności prawnych potrzeba podpisu dwóch osób. Nie ulega zatem wątpliwości, iż intencją Stowarzyszenia było nadanie szczególnej rangi podejmowaniu czynności prawnych oraz zaciąganiu zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia, poprzez wprowadzenie wymogu, aby dokonywane były one przez dwóch upoważnionych członków Zarządu działających łącznie. Zestawienie treści § 10 pkt 2 z treścią § 9 pkt 6 statutu, jak i uwidoczniony w wypisie z KRS zapis dotyczący sposobu reprezentacji, wskazuje na intencje członków Stowarzyszenia, którzy w ten sposób wprowadzili rozróżnienie pomiędzy reprezentacją w sensie potocznym, a podejmowaniem czynności prawnych - wprowadzając przy ich dokonywaniu określony wymóg formalny. Czynności prawne, jako wyłączone do odrębnego trybu, nie mieściły się zatem w ogólnym pojęciu reprezentacji w rozumieniu § 9 pkt 6 statutu. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest również niezasadny. Zgodnie z powyższym przepisem sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przedłożone przez skarżącego pełnomocnictwo z dnia 1 marca 2004 r. do jednoosobowego dokonywania czynności prawnych w imieniu Stowarzyszenia, stanowi naruszenie postanowień statutu tj. zasady dwuosobowej reprezentacji w dokonywaniu czynności prawnych i pozostaje niezgodne z odnośnymi zapisami w Krajowym Rejestrze Sądowym, a udzielenie takiego pełnomocnictwa może być odczytane jako próba zmierzająca do obejścia przyjętych unormowań. Przedmiotowe pełnomocnictwo zatem nie pociąga za sobą jakichkolwiek skutków prawnych. Zasadnie zatem w takiej sytuacji uznał Sąd I instancji, iż w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uzupełniono braków skargi oraz że na tej podstawie skargę należało odrzucić. Chybionym jest także zarzut naruszenia art. 65 § 1 i art. 101 § kc. Do postępowania sądowoadministracyjnego stosuje się bowiem przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to zasada wynika wprost z art. 1 wskazanej ustawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.