V SA/Wa 229/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Ł. (...) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...].03.2017 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. wpłynął wniosek o przyznanie refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej (Wn-W), złożony przez firmę̨ C. J.Z., w ramach którego pracodawca wnioskował o zrefundowanie wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej (specjalista ds. sprzedaży) na łączną kwotę̨ [...] zł, na które to wyposażenie składał się̨; ekspres do kawy ([...] zł), regał chłodniczy ([...] zł), regał mroźniczy ([...] zł), piec konwekcyjny ([...] zł), kuchnia indukcyjna ([...] zł), zestaw komputerowy ([...] zł), program komputerowy - sprzedażowy ([...] zł). Zgodnie z załącznikiem nr 2 do ww. wniosku, na wyposażonym stanowisku pracy miały być́ wykonywane następujące operacje i czynności: obsługa klientów, wszelkie czynności związane z prawidłowym funkcjonowaniem procesu sprzedaży oraz prowadzenie dokumentacji sprzedażowej. W załączniku nr 3 do wniosku pracodawca przedstawił uzasadnienie potrzeby dokonania zakupów ww. wyposażenia. PUP w Ł. dokonał oceny ww. wniosku pod względem rachunkowym oraz formalnym, a następnie w przewidzianym prawem terminie wezwał pracodawcę̨ do negocjacji warunków umowy. Negocjacje zakończyły się w przewidzianym prawem terminie - podpisaniem protokołu z negocjacji warunków umowy sporządzonego w dniu [...].06.2017 r. W dniu [...].06.2017 r. zawarta została pomiędzy Miastem Ł. a pracodawcą umowa Nr (...)z dnia [...].06.2017 r. o zwrot kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej. W następstwie złożonego przez PUP w Ł. (w przewidzianym umową terminie) wniosku Państwowa Inspekcja Pracy Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. postanowieniem z dnia [...].12.2017 r. wyraziła pozytywną opinię o przystosowaniu do potrzeb wynikających z niepełnosprawności osoby zatrudnionej na wyposażonym stanowisku pracy oraz spełnieniu warunków bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowisku pracy, którego wyposażenia dotyczyła umowa Nr (...)z dnia [...].06,2017 r. W dniu [...].12.2017 r. pracownicy PUP w Ł. przeprowadzili u pracodawcy kontrolę utworzenia stanowiska pracy w ramach realizacji umowy Nr (...)z dnia 12.06.2017 r., stwierdzając, że: zakupione wyposażenie jest zgodne z przedstawionym przez pracodawcę̨ rozliczeniem kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, dane identyfikacyjne wyposażenia są̨ zgodne ze stanem faktycznym, zaś́ osoba zatrudniona na stanowisku pracy specjalisty ds. sprzedaży była obecna w miejscu pracy w dniu kontroli, wobec czego postanowienia umowy określone zakresem kontroli są̨ realizowane prawidłowo. Kolejne kontrole w ww. zakresie przeprowadzone zostały przez pracowników PUP w Ł. w dniach: [...].02.2019 r. oraz [...].04.2019 n, a ich wyniki były tożsame do tych z kontroli przeprowadzonej w dniu [...].12.2017 r. W dniu [...].12,2017 r. (tj. w przewidzianym umową terminie) Miasto Ł. przekazało na rachunek bankowy pracodawcy kwotę̨ [...] zł w ramach realizacji umowy Nr (...)z dnia [...].06.2017 r. W wyniku kontroli problemowej przeprowadzonej przez PFRON dniach od [...].11.2018 r. do [...].11.2018 r. stwierdzono nieprawidłowość́ dotyczącą realizacji umowy Nr (...)z dnia [...].06.2017 n, w ramach realizacji której zrefundowano koszty poniesione na łączną kwotę̨ [...] zł, z tytułu zakupu: ekspresu do kawy 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, pieca konwekcyjnego 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, regału mrożniczego 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, kuchni gazowej 1 szt. na kwotę̨ [...] zł oraz regału chłodniczego 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, których nie można uznać́ jako wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej - "specjalisty ds. sprzedaży’'. Zarząd PFRON wniósł o dokonanie przez Ł. Miasto na prawach powiatu zwrotu na rachunek bankowy Funduszu kwoty [...] zł wraz z odsetkami. Pomimo wystosowania wezwania do zapłaty z dnia [...].07.2019 r. znak: (...)strona nie dokonała zwrotu na rachunek bankowy Funduszu żądanej kwoty [...] zł wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty. W konsekwencji powyższego Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia (...)grudnia 2019r. nr (...), (...)nakazał stronie zwrot wypłaconych środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty od dnia [...] grudnia 2017r. do dnia wpłaty w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu powyższej decyzji przywołano m. in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Na podstawie art.48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji Prezes Zarządu Funduszu przekazuje środki Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań́ lub rodzajów zadań́, na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu. Art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji stanowi, że środki Funduszu podlegają̨ zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zgodnie z art. 26e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawca, który przez okres co najmniej 36 miesięcy zatrudni osobę̨ niepełnosprawną zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy niepozostającą̨ w zatrudnieniu, może otrzymać́, na wniosek, ze środków Funduszu zwrot kosztów wyposażenia stanowiska pracy do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. W myśl § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 marca 2011 r. w sprawne zwrotu kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 93), zwanego dalej "rozporządzeniem’’, refundacja obejmuje udokumentowane koszty zakupu lub wytworzenia wyposażenia stanowiska pracy, na którym będzie wykonywać́ pracę osoba niepełnosprawna. Zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2003, Nr i69,poz. 1650, z późn. zm.), przez stanowisko pracy rozumie się̨ przestrzeń pracy, waz z wyposażeniem w środki i przedmioty pracy, w której pracownik lub zespół pracowników wykonuje pracę. Zdaniem organu, refundacja, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, dotyczy zwrotu kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, tak aby osoba ta mogła wykonywać́ pracę na danym stanowisku lub wykonywać́ określoną̨ pracę bez zbędnych obciążeń́ i niedogodności związanych z niepełnosprawnością̨, nie dotyczy zaś́ wszelkich środków czy przedmiotów służących do wykonywania pracy u danego pracodawcy. W opinii organu, celem refundacji jest wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, a nie pełne zapewnienie pracodawcy infrastruktury niezbędnej do wykonywania pracy w ogóle. W związku z odmiennym, niż̇ wyżej przedstawione, stanowiskiem Ł. Miasta na prawach powiatu, PFRON zwrócił się̨ do Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiocie uznania zwrotu kosztów z tytułu wyposażenia ww. stanowiska pracy. W odpowiedzi, Dyrektor BON pismem z dnia [...].02.2019 r. znak: (...) (włączonym do akt niniejszej sprawy), wskazał m. in., że ..(...)nie jest możliwe uznanie zakupu wszystkich wyszczególnionych w piśmie urządzeń́ i przedmiotów, jako wyposażenia stanowiska pracy specjalista ds. sprzedaży dla osoby niepełnosprawnej. Zakupy te należy traktować́ jako inwestycję pracodawcy, niezbędną do prowadzenia działalności usługowej w lokalu gastronomicznym. Ustalony w toku postępowania stan faktyczny w sprawie wskazuje, iż okoliczności powodujące obowiązek zwrotu środków Funduszu były zależne od Strony. W związku z powyższym, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie występują̨ przesłanki określone w art, 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji, uzasadniające nienaliczanie przez organ odsetek od przypisanych do zwrotu środków Funduszu. Powyższe, zdaniem organu, sankcjonuje obowiązek zwrotu przez Stronę̨ środków Funduszu, przekazanych Ł. Miastu na prawach powiatu w 2017 r. według algorytmu na podstawie art. 48 ust. 1 pkt I ustawy o rehabilitacji, w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Decyzję wyżej opisaną zaskarżyło Ł.– Miasto na prawach Powiatu zarzucając jej: naruszenie prawa materialnego tj. art. 49e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r, o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. art, 26e ust. 1. tejże ustawy poprzez bezzasadne uznanie, iż doszło do stwierdzonych w wyniku kontroli nieprawidłowości w zakresie przyznania ze środków PFRON części kosztów poniesionych w ramach realizacji umowy (...)z dnia [...].06.2017 r., obejmujących refundację kosztów wyposażenia ww. stanowiska pracy na łączną kwotę̨ [...] zł, z tytułu zakupu: ekspresu do kawy 1 szt, na kwotę [...] zł, pieca konwekcyjnego 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, regału mroźniczego 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, kuchni gazowej 1 szt. na kwotę̨ [...] zł oraz regału chłodniczego 1 szt. na kwotę̨ [...] zł, których w ocenie zawartej w uzasadnieniu decyzji nie można uznać́ jako wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej - "specjalisty ds. sprzedaży'’; Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu przez organ pierwszej instancji (art. 145 § 1 pkt 1 w zw z § 3 p.p.s.a.) 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postepowania według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sadow administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają̨ się̨ do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postepowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić́ uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością̨ automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca przyjął bowiem, iż̇ Sąd uwzględniając skargę̨ na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę̨ do wznowienia postepowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postepowania, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność́ aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą̨ przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą̨ przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić́, iż̇ uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygniecie byłoby inne. Zaznaczyć́ trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się̨ nieważność́ decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postepowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej przypomnieć trzeba że zgodnie z art. 26e ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2019.1172 ze zm.) pracodawca, który przez okres co najmniej 36 miesięcy zatrudni osobę̨ niepełnosprawną zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy niepozostającą̨ w zatrudnieniu, może otrzymać́, na wniosek, ze środków Funduszu zwrot kosztów wyposażenia stanowiska pracy do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. W myśl § 2 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie zwrotu kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej (tekst jednolity: Dz. U. z 201S r., poz. 93), zwanego dalej "rozporządzeniem" refundacja obejmuje udokumentowane koszty zakupu lub wytworzenia wyposażenia stanowiska pracy, na którym będzie wykonywać́ pracę osoba niepełnosprawna. Zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społeczne] z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2003, Nr 169, poz. 1650, z późn. zm.), przez stanowisko pracy rozumie się przestrzeń pracy, wraz z wyposażeniem w środki i przedmioty pracy, w której pracownik lub zespół pracowników wykonuje pracę. W ocenie sądu powyższe oznacza, że refundacja o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, dotyczy zwrotu kosztów wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, tak aby osoba ta mogła wykonywać́ pracę na danym stanowisku lub wykonywać́ określoną̨ pracę bez zbędnych obciążeń́ i niedogodności związanych z niepełnosprawnością̨, nie dotyczy zaś́ wszelkich środków czy przedmiotów służących do wykonywania pracy u danego pracodawcy. Celem refundacji jest bowiem wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, a nie zapewnienie pracodawcy infrastruktury niezbędnej do wykonywania pracy w ogóle, w tym, także tej która nie jest związana bezpośrednio z zakresem obowiązków pracownika niepełnosprawnego. Podkreślenia wymaga nadto, że wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny (art. 44 ustawy z dn. 27 sierpnia 2019r. o finansach publicznych – Dz. U. 2017.2077 ze zm). Nie były takimi wydatkami te zakwestionowane przez organ. Wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej, w zakresie specjalisty ds. sprzedaży wymagało jedynie zestawu Komputerowego i programu Komputerowego nie zaś np. ekspresu do kawy za [...] zł. Ustalony w toku postępowania stan faktyczny w sprawie wskazuje, iż okoliczności powodujące obowiązek zwrotu środków Funduszu były zależne od Strony. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie występują̨ przesłanki określone w art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji, uzasadniające nienaliczanie przez organ odsetek od przypisanych do zwrotu środków Funduszu. Zdaniem sądu organ miał uzasadnione podstawy aby oprzeć się także na stanowisku Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, Dyrektor BON pismem z dnia [...].02.2019r. wskazał m. in. że biorąc pod uwagę zakupy dokonane przez pracodawcę nie można uznać, iż cały sprzęt stanowiący wyposażenie stanowiska pracy ds. sprzedaży jest zgodny z wymaganiami określonymi dla tego stanowiska pracy, i mógłby on stanowić́ wyposażenie stanowiska pracy dla osoby zatrudnionej na stanowisku sprzedawcy, barmana, kelnera, czy pomocy kuchennej. Zdaniem Dyrektora BON którego opinię podzielił nie tylko organ, ale i tut. Sąd, dokonane zakupy przynajmniej po części nie mogą być uznane za wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej który ma być/jest specjalistą do spraw sprzedaży. Niewątpliwie zakupy ekspresu do kawy ( za [...] zł), regału chłodniczego (za [...] zł), regału mrożniczego (za [...] zł), pieca konwekcyjnego (za [...] zł), oraz kuchni indukcyjnej (za [...] zł), były typowymi inwestycjami pracodawcy niezbędnymi do prowadzenia działalności w jego lokalu gastronomicznym. Zdaniem sądu niewątpliwie wydatki o których wyżej mowa zostały dokonane jedynie pod pozorem wyposażenia stanowiska osoby niepełnosprawnej. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a. ----------------------- Classified as Business