I OSK 1923/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 499/17 w sprawie ze skargi K.S. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 499/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.S. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Rejonowy Policji Warszawa III, działając na podstawie art. 101 ust. 1 i 2 w zw. z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji oraz § 3, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236), rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], ustalił skarżącemu wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień 18 sierpnia 2016 r. w wysokości 10%. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z przywróceniem skarżącego do służby w Policji, zaszła konieczność ponownego przeliczenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, z uwzględnieniem okresu pozostawania poza służbą w Policji. Wyjaśniono, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 maja 2014 r. na podstawie 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, to jest upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Od tego rozkazu personalnego wymieniony wniósł odwołanie do Komendanta Stołecznego Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał go w mocy. Na powyższą decyzję Komendanta Stołecznego Policji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1461/14, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego, uchylił wskazany wyżej wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z dnia [...] maja 2014 r. W tym stanie rzeczy, powyższy wyrok stanowił podstawę, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W związku z tym, Komendant Rejonowy Policji Warszawa III rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. mianował skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe z dniem 18 sierpnia 2016 r. Następnie Komendant Rejonowy Policji Warszawa III rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą. Rozkaz ten doręczono skarżącemu w dniu 9 listopada 2016 r. i wymieniony nie wniósł odwołania od wskazanego wyżej rozkazu personalnego. W odwołaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. do Komendanta Stołecznego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w zakresie, w jakim rozkaz ten ustala wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe, w związku z przywróceniem do służby, tj. z dniem 18 sierpnia 2016 r., w wysokości 10% i orzeczenie, że w tym zakresie skarżącemu należy się wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania w wysokości 12%. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 6 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaliczeniu na poczet wysługi lat podlega wyłącznie okres 4, a nie 27 miesięcy łącznego pozostawania przez nią poza służbą w Policji, za który to okres przyznane zostało świadczenie za czas pozostawania poza służbą w rozumieniu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Natomiast w myśl art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone m. in. w art. 101 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Dodano, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W rozpoznawanej sprawie skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 maja 2014 r., a z dniem 18 sierpnia 2016 r. został mianowany na stanowisko służbowe. Ponadto wymienionemu przyznano w trybie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby (vide: rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]). Jak wynika z materiałów sprawy, wymieniony nie wnosił odwołania od wymienionego wyżej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III, co świadczy, że stał się on ostateczny. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, iż świadczenie pieniężne określone w trybie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przysługuje policjantowi w związku z przywróceniem do służby, należy okres przyznanego świadczenia umiejscowić w datach bezpośrednio następujących przed datą mianowania na stanowisko służbowe w związku z podjęciem służby. Dalej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/GI 466/07 wyraził stanowisko, iż oceniając uprawnienia funkcjonariusza Policji przywróconego do służby w świetle obowiązującego przepisu art. 42 ust. 6 ustawy o Policji można uznać, że ustawodawca zezwolił wyłącznie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego na okres wypłacanego świadczenia pieniężnego, a świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. Do takich uprawnień ustawodawca zaliczył wysługę lat, od której uzależniona została wysokość uposażenia zasadniczego policjanta. W związku z powyższym zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia 17 sierpnia 2016 roku, należy wymienionemu zaliczyć do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat pracy. Natomiast okres od dnia 16 maja 2014 r. do dnia 17 kwietnia 2016 r. stanowi przerwę w służbie, albowiem za okres ten nie przysługuje wymienionemu prawo do uposażenia zasadniczego. Ponadto skarżący prawo do uposażenia nabył z dniem 18 sierpnia 2016 roku tj. z dniem mianowania na stanowisko służbowe, co jest zgodne z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, iż prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby. Dalej zaznaczono, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego (składu siedmiu sędziów) z dnia 24 września 2001 roku sygn. akt OPS 8/01, zaliczanie określonych okresów pracy do wysługi lat jest czynnością materialno – techniczną, która nie jest przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat policjanta na potrzeby wzrostu uposażenia zasadniczego jest wyłącznie częścią postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie o przyznanie określonego świadczenia pieniężnego. Decyzją administracyjną natomiast powinna być rozstrzygana sprawa wzrostu uposażenia zasadniczego, której merytoryczne rozstrzygnięcie zależeć będzie od ustalenia wysługi lat, w tym również zaliczenia okresów pracy do wysługi lat. Powyższa kwestia została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i jak wynika z § 4 ust. 1, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 – 5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Dodatkowo, jak wynika z § 5 ust. 2 rozporządzenia, wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3). Ponadto w myśl § 5 ust. 4 rozporządzenia, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. W przedmiotowej sprawie należało dokonać ustalenia wysługi lat na dzień 18 sierpnia 2016 r., bowiem okres od dnia zwolnienia ze służby, które nastąpiło z dniem 15 maja 2014 r. do dnia mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji (18 sierpnia 2016 r), z wyłączeniem 4 miesięcznego okresu, za który przyznano wymienionemu świadczenie określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, nie podlega zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Wobec powyższego na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych skarżącego ustalono, że do wysługi uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji tj. na dzień 18 sierpnia 2016 roku należy zaliczyć następujące okresy: - okres pracy w zakładach pracy od dnia 01 listopada 2003 r. do 16 lutego 2004 roku i od 1 marca 2004 r. do 12 kwietnia 2004 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące i 28 (dwadzieścia osiem) dni, - okres służby w Wojsku Polskim od dnia 05 maja 2004 r. do 26 kwietnia 2005 r., co stanowi 11 (jedenaście) miesięcy i 22 (dwadzieścia dwa) dni, - okres służby w [...] Oddziale Straży Granicznej od dnia 01 grudnia 2005 r. do 30 listopada 2011 r., co stanowi 6 (sześć) lat, - okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 07 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r., co stanowi 6 (sześć) miesięcy i 24 (dwadzieścia cztery) dni, - okres służby w Policji od dnia 01 grudnia 2011 r. do 15 maja 2014 r. oraz dzień mianowania na stanowisko, tj. 18 sierpnia 2016 r., co stanowi 2 (dwa) lata, 5 (pięć) miesięcy i 16 (szesnaście) dni, - okres, za który przyznano świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia 17 sierpnia 2016 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Łącznie: 10 lat i 9 miesięcy. Zatem wobec zaliczenia funkcjonariuszowi okresów wysługi obejmujących łącznie 10 lat i 9 miesięcy, ustalenie na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień 18 sierpnia 2016 r. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10% jest zasadne. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne 2 lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby – łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Wobec powyższego w świetle przedstawionego stanu prawnego i faktycznego sprawy, organ II instancji zarzuty i argumenty wskazane w odwołaniu uznał za niezasadne. Niewłaściwa interpretacja art. 42 ust. 6 ustawy o Policji nie mogła bowiem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego pozostającego w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Zaznaczono, że orzecznictwo sądów administracyjnych odnośnie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji wskazuje, że ustawodawca zezwolił jedynie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego, obejmującą wyłącznie okres, za który wypłacono świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą. Przepis ten określa, że tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą enumeratywnie wymienione uprawnienia, w tym wysługa lat mająca wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 1794/14). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K.S. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim rozkaz ten ustala wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby (18 sierpnia 2016 r.) w wysokości 10%, orzeczenie, że należy się wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, liczony według daty na dzień mianowania w wysokości 12 %, a także obciążenie Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie kosztami postępowania oraz kosztami zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych zarzucając: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji, ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z ich analizy na tle ustalonego stanu faktycznego nie wynika, ażeby istniały podstawy do uchylenia lub zmiany wydanego przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III w stosunku do niego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a tym samym, ażeby uzasadniony był wzrost uposażenia w/w poprzez zaliczenie na jego poczet całego okresu czasu między zwolnieniem, a przywróceniem do służby, uprawniający do podwyższenia przyznanego mu uposażenia z 10 % na 12 %, w sytuacji, gdy na skutek uchylenia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06.05.2016 r. zwolnienie to nie wywołuje jakichkolwiek skutków prawnych, wobec czego również cały powyższy okres, podczas którego, mimo zgłoszenia wcześniejszej gotowości do pełnienia służby, nie mógł jej pełnić z przyczyn od siebie niezależnych, ani otrzymywać z tego tytułu uposażenia, zaliczyć należy do wysługi lat, wpływającej na jego aktualną wysokość; 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaliczeniu na poczet wysługi lat podlega wyłącznie okres 4, a nie 27 miesięcy łącznego pozostawania poza służbą w Policji, za który to okres przyznane zostało świadczenie za czas pozostawania poza służbą w rozumieniu art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w sytuacji, gdy ze względu na fakt uznania zwolnienia ze służby w tym okresie za bezprawne przez Naczelny Sąd Administracyjny zastosowanie przepisu tego w odniesieniu do sytuacji skarżącego powoduje naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP i zakazu dyskryminacji, wynikającego z artykułu 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne. Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że stosownie bowiem do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Z kolei w myśl art. 42 ust. 4 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby, a według brzmienia ust. 5 tegoż przepisu, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Natomiast na podstawie ust. 6 tegoż przepisu, okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. W dalszej części analizy przepisów prawa, Sąd zwrócił uwagę na § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne dwa lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby – łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 900); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Następnie Sąd zauważył, iż w sprawie bezsporne jest, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z dnia [...] maja 2014 r., został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 maja 2014 r. na podstawie 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji i Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał go w mocy. Następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1461/14, oddalił skargę na powyższą decyzję, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt. I OSK 2057/15, uchylił powyższy wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Nie budzi również wątpliwości, że w tej sytuacji Komendant Rejonowy Policji Warszawa III rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2016 r., mianował skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe z dniem 18 sierpnia 2016 r. Następnie Komendant Rejonowy Policji Warszawa III rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2016 r., działając na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą, tj. za okres od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia 17 sierpnia 2016 r., na który to rozkaz skarżący nie wniósł odwołania. Oczywistym pozostaje również fakt, że skarżącemu, poza spornymi 4 miesiącami (a nie jak żąda skarżący – 27 miesiącami) wynikającymi z rozkazu personalnego z dnia 3 listopada 2016 r., prawidłowo zaliczono do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, co daje łącznie 10 lat i 9 miesięcy na dzień mianowanana na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji w dniu 18 sierpnia 2016 r.: 1. okres pracy w zakładach pracy od dnia 01 listopada 2003 r. do 16 lutego 2004 roku i od 1 marca 2004 r. do 12 kwietnia 2004 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące i 28 (dwadzieścia osiem) dni, 2. okres służby w Wojsku Polskim od dnia 05 maja 2004 r. do 26 kwietnia 2005 r., co stanowi 11 (jedenaście) miesięcy i 22 (dwadzieścia dwa) dni, 3. okres służby w [...] Oddziale Straży Granicznej od dnia 01 grudnia 2005 r. do 30 listopada 2011 r., co stanowi 6 (sześć) lat, 4. okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 07 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r., co stanowi 6 (sześć) miesięcy i 24 (dwadzieścia cztery) dni, - okres służby w Policji od dnia 01 grudnia 2011 r. do 15 maja 2014 r. oraz dzień mianowania na stanowisko, tj. 18 sierpnia 2016 r., co stanowi 2 (dwa) lata, 5 (pięć) miesięcy i 16 (szesnaście) dni, - okres, za który przyznano świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia 17 sierpnia 2016 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r., prawidłowo ustalono skarżącemu wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień 18 sierpnia 2016 r. w wysokości 10%. Tymczasem skarżący zarzuca, że zamiast 4 miesięcy zaliczonych mu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, powinno się mu zaliczyć 27 miesięcy, tj. łącznego okresu pozostawania poza służbą i co powodowałoby wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat do 12%. Analizując powyższy zarzut Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny, został wydany zgodnie z prawem. Podkreślił, że w myśl cytowanego wyżej art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, funkcjonariuszowi Policji przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zatem górna granica świadczenia pieniężnego przysługująca skarżącemu, została zakreślona do 6 miesięcy. Zatem wskazać w tym miejscu należy skarżącemu, że zgodnie z tym przepisem, ustawodawca zezwolił tylko na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego na okres wypłacanego świadczenia pieniężnego, a świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień i do takich uprawnień ustawodawca zaliczył wysługę lat, od której uzależniona została wysokość uposażenia zasadniczego policjanta. W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji uznając skargę za niezasadną, oddalił ja na podstawie art. 151 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie przepis ten znajdował zastosowanie, w związku z czym w sposób prawidłowy dokonano zaliczenia skarżącemu na poczet wysługi lat służby wyłącznie okresu 4, a nie 27 miesięcy łącznego pozostawania przez skarżącego poza służbą w Policji, za który to okres skarżącemu przyznane zostało świadczenie za czas pozostawania poza służbą w rozumieniu art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w sytuacji, gdy: a) ze względu na fakt uznania zwolnienia skarżącego ze służby w tym okresie za bezprawne przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt I OSK 2057/16 zwolnienie to, a więc i cały okres pozostawania skarżącego poza służbą uznać należało za niebyłe, b) zastosowanie przepisu tego w odniesieniu do sytuacji skarżącego powoduje naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP i zakazu dyskryminacji, wynikającego z artykułu 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 134 P.p.s.a. przejawiające się w: a) nierozważeniu przez Sąd I instancji wszystkich okoliczności, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz zaniechanie ustalenia, czy w sprawie nie wystąpiły inne okoliczności, które powinny były zostać wzięte pod uwagę przez przełożonych skarżącego przy ustalaniu jego wysługi lat w Policji, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w sprawie o sygn. akt I OSK 2057/16, przywracającego skarżącego do służby wynika, że przełożeni skarżącego bezpodstawnie wydalili skarżącego ze służby, pozbawiając go dodatkowo prawa do renty oraz do zasiłku dla bezrobotnych podczas, gdy świadczenia te należały się skarżącemu w okresie pozostawania poza służbą, zaś okres ich pobierania mógłby zostać zaliczony do wysługi lat skarżącego zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, wydłużając ten okres i podwyższając wysokość uposażenia o 12 %, b) nierozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie istoty sprawy i niedoniesieniu się w toku postępowania do przedstawionych przez skarżącego w skardze zarzutów, dotyczących: naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. i dokonania przez przełożonych skarżącego błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nierozważenia wszystkich okoliczności, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędnego uzasadnienia wydanej decyzji, ograniczającego się do przytoczenia przepisów prawa, znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie oraz prawidłowości zastosowania do sytuacji skarżącego art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w sytuacji, gdy ze względu na fakt uznania zwolnienia skarżącego ze służby w tym okresie za bezprawne przez Naczelny Sąd Administracyjny zwolnienie to, trwające łącznie przez okres 27 miesięcy, uznać należało za niebyłe, w sytuacji, gdy zarzuty te wyznaczały minimalny zakres badania rozstrzygnięć przełożonych skarżącego w zakresie wysługi lat służby w Policji pod kątem ich legalności i zgodności z obowiązującym prawem, a tym samym pod kątem zasadności utrzymania ich w mocy, a które powinny zostać rozpoznane przez Sąd; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. przejawiające się w lakonicznym i niedostatecznym wyjaśnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska tegoż sądu w zakresie całokształtu ustalonego w sprawie stanu faktycznego w kontekście stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie bezzasadności zwolnienia skarżącego ze służby, wyrażonego w wyroku tegoż sądu zapadłego w sprawie o sygn. akt I OSK 2057/16, uniemożliwiającym dokonanie kontroli zgodności z prawem wydanego wyroku; 3) art. 61 § 2 pkt 2 P.p.s.a., przejawiające się w zaniechaniu rozpoznania przez Sąd I instancji wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego do czasu rozpoznania złożonej skargi, w sytuacji, gdy Sąd, mając uprawnienie do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy miał obowiązek zająć stanowisko i stwierdzić, czy wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji jest uzasadnione. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z dnia [...] grudnia 2016 r. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W niniejszej sprawie jednak zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego zostały tak sformułowane, że pozostają ze sobą w związku, a zatem muszą być rozpatrzone łącznie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w ocenie autora skargi kasacyjnej, naruszenie przepisów prawa materialnego polegało na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, poprzez nieprawidłowe dokonanie zaliczenia skarżącemu na poczet wysługi lat służby wyłącznie okresu 4, a nie 27 miesięcy łącznego pozostawania przez niego poza służbą w Policji. Postępowaniem sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie objęty był rozkaz personalny w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe, w związku z przywróceniem do służby. Dla ustalenia posiadanej przez przywróconego do służby policjanta wysługi lat znaczenie ma regulacja zawarta w art. 42 ust. 6 w zw. z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym ostatnim przepisem za okres pozostawania poza służbą przywróconemu do służby policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne równe ostatniemu uposażeniu, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy. Takie świadczenie zostało skarżącemu przyznane – za okres pozostawania poza służbą od dnia 18 kwietnia 2016 r. do dnia 17 sierpnia 2016 r. Decyzja w tym przedmiocie nie była przez skarżącego kwestionowana. Konsekwencją powyższego jest zawarta w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji regulacja, zgodnie z którą okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą m.in. uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy, tzn. do posiadanej wysługi lat. W zaskarżonym rozkazie personalnym do wysługi lat, obok okresów, które nie są przez skarżącego kwestionowane, zaliczono także 4 miesiące, za które skarżący otrzymał świadczenie pieniężne. Zdaniem skarżącego do wysługi lat powinien być mu zaliczony cały okres pozostawania poza służbą. Wspomnieć jednak należy, że art. 42 ust. 6 ustawy o Policji określa, że okres, za który funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie, w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Przepis art. 42 ust. 6 ustawy o Policji wiąże się bowiem z treścią art. 42 ust. 5 tej ustawy, w którym wskazano, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Dotyczy to zatem okresu, za który policjantowi wypłaca się świadczenie w wysokości nie większej niż za 6 miesięcy, gdy nie pozostawał on w służbie. Powyższe rozwiązanie oznacza, że okres od zwolnienia policjanta ze służby do wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego nie jest okresem tożsamym z pojęciem pozostawania poza służbą. Uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby nie stanowi o bezskuteczności zwolnienia i nie doprowadza do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. Tym samym należy uznać, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, uznając za zgodne z prawem zaliczenie skarżącemu przez organ do wysługi lat tylko tego okresu, za który otrzymał świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku, tj. za okres 4 miesięcy. Fakt przywrócenia skarżącego do służby rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa III z dnia 16 sierpnia 2016 r., na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2057/15 nie oznacza więc, że okres od dnia 16 maja 2014 r. do dnia 17 sierpnia 2016 r., gdy skarżący nie pełnił służby, może być całkowicie wliczony do okresu wysługi lat. Do wysługi lat wlicza się z tego okresu tylko 4 miesięcy, za które przyznano mu, na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenie pieniężne. Prawidłowość dokonanej wykładni, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta zaliczeniu podlegają jedynie okresy, za które wypłacone zostało świadczenie określone w art. 42 ust. 5 ustawy potwierdza treść § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stanowi on, że do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Z tych względów niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Również zarzuty naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zasada równości w odniesieniu do legislatywy rozumiana jest w ten sposób, najogólniej rzecz ujmując, że "wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości, należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa. Ustalenie to wymaga analizy celu i treści aktu normatywnego, w którym zawarta została kontrolowana norma prawna" (zob. wyrok TK z 23.02.2010 r., P 20/09, OTK-A 2010/2/13). Przenosząc to na płaszczyznę stosowania prawa, zarzut naruszenia zasady równości i zakazu dyskryminacji można byłoby uznać za zasadny tylko wówczas, gdyby podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), z punktu widzenia danej regulacji prawnej, zostały potraktowane odmiennie przez organ stosujący prawo. Tak jednak w niniejszej sprawie nie było. Zupełnie niezasadne okazały się również zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wojewódzki rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonego aktu lub czynności winna być zatem dokonana: po pierwsze - w granicach danej sprawy a po drugie - z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę w tej sprawie niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną czynnością, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. akt II OSK 1580/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ), a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014r. sygn. akt II GSK 1560/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób dostrzec którejkolwiek z ww. sytuacji. Natomiast naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można upatrywać w sytuacji zaakceptowania przez sąd oceny materiału dowodowego sprawy, która następnie okazałaby się wadliwą, gdyż powyższy przepis nie reguluje zagadnienia oceny przez sąd administracyjny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego. O naruszeniu powyższego przepisu nie można też mówić w sytuacji ewentualnego zaniechanie odniesienia się przez sąd do zarzutów postawionych w skardze. Tym samym zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. uznać wypada za bezzasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który skarżący upatruje w niedostatecznym wyjaśnieniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy w kontekście wyroku NSA z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2057/15, wyjaśnić należy, że zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, z jakiego powodu wydał konkretny rodzaj orzeczenia. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. byłby skuteczny także wtedy, gdyby wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwalała na jego kontrolę kasacyjną (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 443/14, z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1733/14 i powołane w ich uzasadnieniach orzeczenia, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja niewątpliwie jednak nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że motywy powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego w przedmiocie bezzasadności zwolnienia skarżącego ze służby, nie miały znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącego w przedmiocie ustalenia wysługi lat w związku z przywróceniem do służby w Policji, z uwagi na treść art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji. Zupełnie niezrozumiały jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 § 2 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, w razie wniesienia skargi na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części. Jednoznaczna treść tego przepisu wskazuje, że jest on adresowany do organu, a nie do sądu, zatem w niniejszej sprawie nie mógł on mieć zastosowania. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a.