I OSK 857/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Krakowa i Gminy Miejskiej Krakowa reprezentowanej przez Prezydenta Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 620/13 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa i Gminy Miejskiej Kraków reprezentowanych przez Prezydenta Miasta Krakowa i Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 620/13 oddalił skargi Skarbu Państwa i Gminy Miejskiej Kraków reprezentowanych przez Prezydenta Miasta Krakowa oraz Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] października 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. M. H. A., A. M., B. D., E. L. i J. D., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "Kpa") w zw. z art. 2, art. 6, art. 7 i art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (Dz. U. z 1968 r. Nr 36, poz. 249 ze zm., dalej jako "ustawa remontowa z 1959 r."), stwierdziło nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego Kraków – Śródmieście z [...] lutego 1984 r. nr [...] o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. objętej wykazem hipotecznym [...] gm. K. oraz KW nr [...] stanowiącej parcelę l[...] o pow. 454 m2 zabudowaną budynkiem mieszkalnym przy R. [...], stanowiącej masę spadkową po A. A. D. oraz orzeczono o przyznaniu odszkodowania za ww. nieruchomość w kwocie 3.520.833 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy Wojewody Małopolskiego, Prezydenta Miasta Krakowa oraz Stowarzyszenia "[...]", decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymało ww. decyzje w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że nieruchomość przy R. [...] w K. została zaliczona do zespołów budowlanych dawnej zabudowy wymagającej uporządkowania. Zgodnie z uchwałą Rady Narodowej Miasta Krakowa nr [...] z [...] września 1969 r., podjętej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy remontowej z 1959 r., za zespoły budowlane dawnej zabudowy, wymagające uporządkowania uznaje się zespoły dzielnicy Stare Miasto w K. oznaczone jako "zespół zabytkowy Śródmieście obejmujący bloki budowlane określone w załączniku nr 1" oraz "zespół zabytkowy K. obejmujący bloki budowlane określone w załączniku nr 2". Ewentualne przejęcie takiego remontowanego budynku, mogło nastąpić tytko w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 ustawy remontowej z 1959 r., który znajduje zastosowanie do przebudowy, rozbudowy, nadbudowy lub połączenia budynków albo związanych nim urządzeń budowlanych, które miały miejsce w związku z uporządkowaniem zespołu budowlanego. Powołany przepis określał też warunki, które musiały być spełnione, by takie przejęcie mogło nastąpić. W omawianym przypadku jest bezspornym, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na przepisie art.16 ust. 1 ustawy remontowej z 1959 r., tj. zachował się tak, jakby nie miał do czynienia z uporządkowaniem dawnej zabudowy, a przeprowadzał remont dokonywany w oparciu o przepis art. 2 tej ustawy. Wobec wskazania oczywiście niewłaściwej podstawy prawnej przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, w ocenie Kolegium, znaczenia drugorzędnego nabiera okoliczność, czy zawarte w nim przesłanki, umożliwiające przejęcie budynku za remont na rzecz Skarbu Państwa, zostały dochowane i zrealizowane. Organ wskazał, że w rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości okoliczność, iż A. A. D. był stroną postępowania w dacie wydania decyzji z [...] lutego 1984 r. decyzja powyższa była do niego zaadresowana, choć w jej wyrzeczeniu podano, że nieruchomość przy R. [...] stanowi własność "masy spadkowej po A. A. D.". Fakt, że decyzja została skierowana do osoby nieżyjącej potwierdza odpis prawomocnego postanowienia Sądu dla miasta Poznania w Poznaniu Wydział II Niesporny z 4 stycznia 1963 r. sygn. akt II Ns II 827/62. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że wydanie decyzji o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do osób nieżyjących: właściciela nieruchomości – A. A. D. - wyczerpuje określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przesłankę rażącego naruszenia prawa. Co więcej, do akt sprawy została włączona poświadczona za zgodność z oryginałem decyzja Naczelnika Urzędu Dzielnicowego Kraków-Śródmieście z [...] listopada 1983 r. nr [...] orzekająca o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. objętej wykazem hip. [...] i KW nr [...] [...].kat. [...] o pow. 454 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy R. [...], stanowiącej własność A. A. D., zam. K., ul. S. [...], syna J. i M. oraz orzekająca o przyznaniu odszkodowania za ww. nieruchomość w kwocie 3.520.833 zł. Decyzja ta zaopatrzona jest klauzulą ostateczności z [...] grudnia 1983 r. Kolegium zwróciło uwagę, iż przedmiot sprawy i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji [...] listopada 1983 r. jest tożsame z przedmiotem sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] lutego 1984 r. objętej niniejszym postępowaniem. Co więcej w decyzji z [...] lutego 1984 r. znajduje się stwierdzenie "równocześnie unieważnia się decyzję Urzędu Dzielnicowego Kraków-Śródmieście Wydział Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] listopada 1983 r." Z powyższego wynika, że decyzja z [...] lutego 1984 r. rozstrzygała w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną, a zatem została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, bowiem decyzja ta do obrotu prawnego weszła później niż decyzja z [...] listopada 1983 r. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: Prezydent Miasta Krakowa oraz Stowarzyszenie "[...]" domagając się uchylenia decyzji I i II instancji. Prezydent Miasta Krakowa zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2, art. 3, art. 6, art. 7 i art. 16 ustawy remontowej z 1959 r. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie mógł mieć zastosowanie tylko art. 7 ust. 1 tej ustawy; art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa poprzez niewyczerpujące i niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, przez niepodjęcie wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przez przyjęcie, że decyzja z [...] lutego 1984 r. została skierowana do osoby zmarłej oraz przyjęcie, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji wobec wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, tj. braku spełnienia przesłanek z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy remontowej z 1959 r. Z kolei Stowarzyszenie "[...]" w swojej skardze zarzuciło organom błędne zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez stwierdzenie, że decyzja z [...] lutego 1984 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, choć została skierowana nie tylko do osoby nieżyjącej, ale również została adresowana do córki zmarłego – J. A. M., jedynej znanej wówczas potencjalnej spadkobierczyni po A. D.; naruszenie art. 156 § 2 Kpa poprzez stwierdzenie nieważności decyzji, mimo że Gmina Miejska Kraków nabyła własność przedmiotowej nieruchomości na podstawie decyzji Wojewody Krakowskiego z [...] stycznia 1992 r., a zatem chroniona była rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych i w konsekwencji decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne polegające na zmianie właściciela nieruchomości; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 7 i 16 ustawy remontowej z 1959 r. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 24 października 2013 r. skargi te oddalił, podzielając stanowisko organów, że decyzja z [...] lutego 1984 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest argument, iż nieruchomości na podstawie ustawy remontowej z 1959 r. organ mógł przejmować zarówno na podstawie art. 7 ust. 1, jak i w oparciu o art. 16 ust 1. Akceptacja takiego poglądu prowadziłaby do uznania, że istniały dwie różne (konkurencyjne) podstawy przejęcia przez Skarb Państwa budynku na własność w tym samym stanie faktycznym. A zatem jeżeli przeprowadzono remont budynku obliczając, iż wartość budynku w wyniku remontu nie wzrosła o ponad 50% wartości technicznej, organ mógłby ten fakt zignorować i przejąć budynek wykazując, że koszt remontu przekroczyły 50% wartości technicznej. Zdaniem Sądu, ustawa remontowa z 1959 r. była aktem głęboko ingerującym w prawo własności, podlegające ochronie również na podstawie przepisów Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (art. 17–18 Konstytucji PRL, przewidujące ochronę własności indywidualnej oraz osobistej obywateli). W istocie prowadziła ona do nacjonalizacji nieruchomości, które zostały wyremontowane za środki państwowe, o ile koszt remontu przekroczył 50% wartości takiej nieruchomości lub wartość budynku w wyniku takiego remontu wzrosła o 50% w stosunku do wartości przed remontem. W tym stanie rzeczy Sąd w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 21 sierpnia 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 1894/00, w którym wskazano, iż ewentualną podstawę przejęcia remontowanego budynku położonego na terenie miasta zespołu budowlanego dawnej zabudowy na rzecz Skarbu Państwa, stanowić mógł jedynie przepis art. 7 ustawy remontowej z 1959 r. W niniejszej sprawie Urząd Dzielnicowy Kraków Śródmieście przejął na własność Skarbu Państwa przedmiotową kamienicę zlokalizowaną w K. przy ul. R. [...], a więc położoną na terenie miasta zespołu budowlanego dawnej zabudowy - jako podstawę prawną wskazując przepis 16 ust 1-4 ustawy remontowej z 1959 r. i podając w uzasadnieniu, iż w budynku tym został wykonany remont nakładem środków państwowych w kocie 34 687 45, która to kwota przekracza 50% wartości technicznej budynku ustalonej w elaboracie szacunkowym sporządzonym przez inż. E. S. Uzasadnienie nie mówi nawet, jaka jest ustalona wartość techniczna budynku po remoncie, ani też w żaden sposób elaboratu szacunkowego, na podstawie którego tą wielkość ustalono, nie ocenia, co w aktualnych standardach samo w sobie byłoby wadliwością uzasadniająca eliminacje decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Tym niemniej jest to okoliczność drugoplanowa, gdyż w decyzji nie ma w ogóle mowy o wzroście wartości budynku na skutek remontu w odniesieniu do jej wartości technicznej – co (w razie ustalenia, iż rynkowa wartość budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej) stanowiło by podstawę przejęcia budynku przez Skarb Państwa. W ocenie Sądu okoliczności te przesądzają, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, zachodzą tajże inne podstawy by uznać, iż organ administracji wydając przedmiotową decyzję dopuścił się rażącego naruszenia prawa. W treści decyzji pozbawiającej własności (wywłaszczającej) osoby fizyczne organ miał bezwzględny obowiązek osoby te wskazać jako strony a jednocześnie adresatów. Kwestionowana w trybie nadzorczym decyzja, stron (jej adresatów) nie wymienia a wskazuje, jako dotychczasowego właściciela - masę spadkową po A. A. D. Masa spadkowa czyli ogół praw i obowiązków majątkowych jakie przysługiwały zmarłemu w chwili jego śmierci nie była, ani też nie mogła być stroną postępowania, czy też adresatem decyzji. Stronami postępowania, a zarazem adresatami decyzji, byli spadkobiercy zmarłego, których decyzja ta nie wymienia. Mając na uwadze doniosłości skutków jakie decyzja niosła (pozbawienie własności mienia znacznej wartości) oraz oczywistość naruszenia - także w tym wypadku można mówić o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu decyzji z [...] lutego 1984 r. W tej sytuacji zarzuty w tym względzie przedstawione w skargach pozbawione są podstaw. Odnosząc się natomiast do zarzutów Stowarzyszenia "[...]" Sąd wskazał, że komunalizacja nieruchomości nie spowodowała nieodwracalnych skutków prawnych. W dalszym ciągu nieruchomość ta jest własnością podmiotu publicznego i nie dokonano nią żadnego obrotu, który wykluczałby jej zwrot z uwagi na jej nabycie przez osobę trzecią, którą chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Sąd zwrócił też uwagę, że dokumenty przedłożone organowi z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy tj. elaborat szacunkowy oraz pisma mające świadczyć o tym, iż remontu przedmiotowej kamienicy dokonano dla potrzeb ogółu mieszkańców (a zatem że zachodzić mogła pierwsza z przesłanek przejęcia na własność, o których mowa w art. 7 ust 1 ustawy remontowej z 1959 r.) są bez znaczenia. Elaborat szacunkowy co prawda dotyczy tej samej kamienicy, ale, co zauważa organ, jest z innej daty niż ten wskazany w decyzji (został sporządzony zapewne w celu ustalenia odszkodowania) zawiera liczne przekreślenia i poprawki bez ich omówienia – sam w sobie nie może więc stanowić materiału do jakichkolwiek ustaleń. Przede wszystkim jednak określa jedynie wartość techniczką budynku, a nic nie mówi o jej wartości rynkowej, by porównać te dwie wartości. Z kolei dokumenty mające świadczyć o zamieszkaniu kamienicy wskazują jedynie na oddanie jej w zarząd określonym podmiotom. Jednakże decyzja z [...] lutego 1984 r. nie wskazuje na to, by remontu dokonano z uwagi na potrzeby ogółu jej mieszkańców i takiego celu, wbrew decyzji, nie można obecnie domniemywać w oparciu o dokumenty o powierzeniu zarządu. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie "[...]" oraz Prezydent Miasta Krakowa reprezentujący Skarb Państwa oraz Gminę Miejską Kraków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 27 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 620/13 odrzucił skargę kasacyjną ww. Stowarzyszenia. Prezydent Miasta Krakowa w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponow3nego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a także przepisów o postępowaniu, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "Ppsa"), wobec braku uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię ustawy remontowej z 1959 r. w szczególności art. 2, art.. 3, art. 6, art. 7 oraz art. 16, poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mógł mieć zastosowanie tylko art. 7 ust. 1 tej ustawy, jak również poprzez ustalenie, że jeśli przyjąć dopuszczalność zastosowania art. 16 ust. 1-4 tej ustawy, to w stanie faktycznym niniejszym sprawy także i ten przepis prowadziłby do rozstrzygnięcia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa wobec braku uchylenia skarżonych decyzji mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przez organ orzekający w sprawie – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy – takich przepisów prawa procesowego jak art. 7, art. 77 § 1 Kpa, poprzez niewyczerpujące i niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaś poprzez niepodjęcie wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; c) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że decyzja z [...] lutego 1984 r. została skierowana do masy spadkowej po A. A. D. oraz poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji wobec wydania jej z rażącym naruszeniem prawa tj. braku spełnienia przesłanek z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 jak również art. 16 ust. 1-4 ustawy remontowej z 1959 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uzasadniono powyższe zarzuty, wskazując m.in. że Sąd pominął istotny element stanu faktycznego, a mianowicie, że przedmiotowa nieruchomość przed przejęciem była w zarządzie i administracji Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości w Krakowie. W skardze kasacyjnej zarzucono brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Nadmienić należy, że stosownie do treści art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, występuje przypadek określony w części drugiej wskazanego przepisu, tj. zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Dla przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma to, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organu nadzoru, że skierowanie decyzji o przejęciu nieruchomości do masy spadkowej po A. D. stanowi rażące naruszenie prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, że tego rodzaju uchybienie nie daje podstaw do przypisania kwestionowanej decyzji cechy rażącego naruszenia prawa. Prowadzenie postępowania w stosunku do osób zmarłych i wydanie decyzji musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Masa spadkowa nie mogła być w dacie wydania decyzji o przejęciu nieruchomości (zresztą podobnie jako obecnie) stroną stosunku administracyjnoprawnego. Tego rodzaju istotne uchybienie powoduje, że w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niejednokrotnie był wyrażany pogląd, że prowadzenie postępowania w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi, jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 Kpa (por. wyroki NSA: z 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 901/09, LEX nr 595601; z 27 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1876/10, LEX nr 1069629; z 30 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1429/08, LEX nr 595138; z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 829/11, LEX nr 1216580). W tym kontekście całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa wobec braku uchylenia skarżonych decyzji mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przez organ orzekający w sprawie – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy – takich przepisów prawa procesowego jak art. 7,art. 77 § 1 Kpa. Stan faktyczny sprawy jest bowiem jednoznaczny – przedmiotem oceny w postępowaniu nadzorczym była decyzja skierowana do masy spadkowej i była to druga decyzja wydana w tej samej sprawie. Te oczywiste przesłanki obligowały organ do zastosowania art. 156 § 1 Kpa. Dlatego też brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast poglądu Sądu I instancji dotyczącego podstaw aksjologicznych do oceny legalności decyzji wydawanych w trybie ustawy remontowej z 1959 r. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości wydanych w czasach PRL nie jest dokonywanie przemian ustrojowo-własnościowych i dokonywanie reprywatyzacji nieruchomości. Celem tej instytucji jest eliminowanie decyzji, które w dacie jej wydania były dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. W orzecznictwie przyjmuje się na przykład, że "Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa" (por. wyrok NSA z 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, LEX nr 824448). Stanowisko dotyczące wykładni przepisów ustawy remontowej z 1959 r. nie ma jednak znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja z [...] lutego 1984 r. została wydana pomimo, że w obrocie prawnym istniała decyzja z [...] listopada 1983 r. Przedmiot sprawy oraz rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji, jak słusznie zwrócił na to uwagę organ nadzoru, są tożsame z przedmiotem sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] lutego 1984 r. objętej niniejszym postępowaniem. Co więcej w decyzji z [...] lutego 1984 r. znajduje się stwierdzenie "równocześnie unieważnia się decyzję Urzędu Dzielnicowego Kraków-Śródmieście Wydział Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] listopada 1983 r.". Z powyższego wynika, że decyzja z [...] lutego 1984 r. rozstrzygała w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną, a zatem została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, bowiem decyzja z [...] lutego 1984 r. do obrotu prawnego weszła później niż decyzja z [...] listopada 1983 r. Z powyższych przyczyn zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, mimo częściowo błędnego uzasadnienia wyroku, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem i skargi oddalił. Wobec bowiem stwierdzenia, że kwestionowana w trybie nadzorczym decyzja z [...] lutego 1984 r. rażąco naruszała prawo (art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 Kpa), brak było podstaw do uchylenia decyzji organu nadzoru i zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.