II SA/Bk 762/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. M., M. M., L. M.-W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2020r. Starosta Powiatu B. powołując się na art. 124 ust. 1, ust. 2-4 i ust. 6-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020r.,poz. 65 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Gminy B. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie 16-W. o numerze geodezyjnym [...], o powierzchni 0,1411 ha, stanowiącej współwłasność L. M., A. M., M. M. i L. M.- W., poprzez udzielenie Gminie B. zezwolenia na wejście na teren nieruchomości w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka sieci kanalizacji deszczowej w ramach realizacji ulicy Ż. w B. W decyzji podano, że obszar zajęcia gruntu na czas budowy został przedstawiony na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji i stanowi on powierzchnię 135 metrów kwadratowych a obszar zajęcia gruntu po zrealizowaniu inwestycji, również przedstawiony na załączniku graficznym będącym integralną częścią decyzji, stanowi powierzchnię 23 metrów kwadratowych, na długości odcinka 24,7 m. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskowana inwestycja, w postaci budowy odcinka sieci kanalizacyjnej stanowi inwestycję celu publicznego przewidzianą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla W. w B. (rejon ulicy W. i ul. K. W.) zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z [...] września 2017r. Na części graficznej planu wrysowano przebieg kanalizacji deszczowej przez nieruchomość o numerze [...], który odpowiada wnioskowanemu ograniczeniu. Ponadto stosownie do § 23 tekstu planu, w zakresie lokalizacji i parametrów infrastruktury technicznej nastąpiło odesłanie do schematów przebiegu infrastruktury i zasad rozrządu określonych na rysunku planu. Organ podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określił w sposób precyzyjny lokalizację wnioskowanej inwestycji, wymagającą ograniczenia prawa własności nieruchomości. Organ wskazał, że do wniosku zostały przedłożone dokumenty obrazujące przeprowadzenie rokowań a nadto w trakcie postępowania – po uwagach stron – Gmina B. odniosła się do zastrzeżeń właścicieli nieruchomości. W konkluzji organ podał, że spełnione zostały przesłanki ustawowe ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze [...], położonej w B. dla przeprowadzenia na niej inwestycji celu publicznego przewidzianej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od tej decyzji wniosły A. M., M. M. i L. M. - W. Zarzuciły decyzji niezgodność z art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz sprzeczność z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem odwołujących się decyzja naruszyła konstytucyjne zasady ochrony własności oraz zasady ochrony przyrody i interes prywatny odwołujących się a sposób przeprowadzenia negocjacji nie stanowił właściwych rokowań. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2020r. po rozpatrzeniu opisanego wyżej odwołania, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ przytoczył regulacje art. 124 ust. 1 i 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz nawiązał do interpretacji przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślił konieczność ścisłego i wąskiego (tj. wyłącznie w zakresie niezbędnym do zrealizowania inwestycji celu publicznego) określenia zakresu ograniczenia prawa własności nieruchomości w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n. oraz konieczność zgodności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a w przypadku braku planu z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wskazał też na wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumienie obowiązku przeprowadzenia rokowań w sprawie zgody właścicieli nieruchomości na przeprowadzenie inwestycji celu publicznego. Podkreślił, że L. M. nie podjęła korespondencji wysłanej przez wnioskodawcę, natomiast pozostałe właścicielki nie wyraziły zgody na przeprowadzenie inwestycji, co wskazuje, że strony nie zawarły w tej kwestii porozumienia. Wojewoda zaakcentował, ze rokowania stanowią tryb cywilnoprawny i rządzi nim zasada swobody umów a zatem wystarczy, że tylko jedna strona umowy nie zgodzi się na zaproponowane przez drugą stronę warunki porozumienia, by uznać rokowania za bezskuteczne. Wojewoda wskazał na zgodność wnioskowanego przebiegu inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla W. w B. (rejon ulicy W. i ul. K.) zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z [...] września 2017r. Podkreślił, że inwestor do wniosku dołączył wyrys z mapy planu wskazujący przebieg kanalizacji deszczowej na nieruchomości odwołujących się (oznaczony symbolem kd). Wskazał przy tym, że w odwołaniu nie były kwestionowane ustalenia organu I instancji w zakresie zgodności przebiegu inwestycji przyjętego w załączniku graficznym decyzji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał na wiążący charakter ustaleń planu i niemożność weryfikacji ustalonego planem przebiegu inwestycji celu publicznego. Za niebudzący wątpliwości fakt organ II instancji uznał publiczny charakter budowy sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Nawiązując do zastrzeżeń odwołujących się dotyczących nieustalenia odszkodowania za zniszczenia drzewostanu oraz za zmniejszenie użyteczności nieruchomości Wojewoda wskazał, że odszkodowanie będzie ustalone odrębną decyzją po przeprowadzeniu czynności faktycznych na gruncie. Póki co rozmiar szkody nie jest możliwy do oszacowania. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą ostateczną decyzję Wojewody, A. M., M. M. i L. M.-W. zarzuciły decyzji obrazę art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zdaniem skarżących nie został określony w sposób precyzyjny obszar nieruchomości, na którym nastąpić ma ograniczenie sposobu korzystania. Dowodem na powyższe są dwie inne decyzje Wojewody dotyczące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działką o numerze [...] (tj. nieruchomości I. K. i E. K.) w związku z realizacją tej samej inwestycji celu publicznego. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że decyzje powołane w skardze (będącej decyzjami kasacyjnymi) zapadły po stwierdzeniu błędnego ustalenia powierzchni zajęcia działki o numerze [...] sąsiadującej z działką skarżących o numerze [...]. W sprawie niniejszej błędne ustalenie powierzchni zajęcia nieruchomości nie wystąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 grudnia 2020r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na dzień 15 grudnia 2020r. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wynika, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) oraz §1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. – Dz. U. z 2020r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.). Również sprawy, dla których nie był jeszcze wyznaczony termin rozprawy, z uwagi na objęcie z dniem 24 października 2020r. obszarem czerwonym terytorium całego kraju (vide: Rozporządzenie Rady Ministrów z 23 października 2020r. – Dz. U. z 2020r., poz. 1871) były na mocy indywidualnych zarządzeń przewodniczącego wydziału kierowane do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych z uwagi na nadal istniejące realnie zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie. Skarga jest niezasadna. Sąd nie dopatrzył się bowiem w zaskarżonej decyzji zarzucanego przez skarżące naruszenia przepisów prawa. Decyzja ograniczająca sposób korzystania przez skarżące z ich nieruchomości została wydana na podstawie obowiązujących norm prawa i w granicach zakreślonych treścią norm prawa, co dla sądu administracyjnego, kontrolującego zaskarżony akt wyłącznie poprzez pryzmat jego zgodności z prawem, stanowi uzasadnioną podstawę dla oddalenia skargi. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącym materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść przytoczonego przepisu wskazuje zatem, że przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie są: - uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z instalacji obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; - brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji. Stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są, między innymi, inwestycje polegające na budowie i utrzymywaniu ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W świetle powyższej definicji stwierdzić należy, że budowa sieci kanalizacji deszczowej niewątpliwie realizuje cel publiczny. Przeprowadzenie odcinka sieci kanalizacji deszczowej przez nieruchomość skarżących została przy tym przewidziana ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla W. w B. (rejon ul. W. i ul. K.), zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta B. z [...] września 2017r. nr [...]. Zgodnie z § 23 planu, w zakresie lokalizacji i parametrów infrastruktury technicznej ustala się rodzaje i lokalizacje infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg i na terenach przewidzianych w planie pod lokalizację infrastruktury, zgodnie ze schematami infrastruktury technicznej i z zasadami rozrządu określonymi na rysunku planu. Z dołączonego do akt administracyjnych wyciągu z rysunku planu wynika zaplanowanie przebiegu odcinka linii kanalizacji deszczowej przez nieruchomość skarżących, oznaczoną numerem geodezyjnym [...]. Wnioskodawca wskazał (vide: k. 116 akt administracyjnych), że docelowe ograniczenie sposobu korzystania przez skarżące z ich nieruchomości związane z budową odcinka kanalizacji deszczowej obejmie powierzchnię 23 metrów kwadratowych na długości 24,7m (na czas budowy będzie to powierzchnia zajęcia wynosząca 135 metrów kwadratowych). Z załącznika graficznego wniosku wynika, że przebieg linii kanalizacji deszczowej na nieruchomości skarżących pokrywa się z przebiegiem linii przewidzianym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania administracyjnego skarżące nie kwestionowały prawidłowości ustaleń organu w zakresie przebiegu inwestycji a tym samym w zakresie obszarowym ograniczenia uprawnień właścicielskich. Podkreślić należy, że na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ orzekający o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie ma swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art.124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem sądu, na etapie postępowania administracyjnego dowiedziony także został przez wnioskodawcę brak zgody skarżących na przeprowadzenie na ich nieruchomości inwestycji celu publicznego przewidzianej planem, zmuszający wnioskodawcę do wystąpienia z wnioskiem o decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Zgodnie z art. 124 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego, opisanej ust. 1 art. 124 ustawy, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 art. 124 ustawy. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Procedura rokowań jest jednolicie interpretowana przez sądy administracyjne i doktrynę. Wyrażona przez właściciela nieruchomości zgoda na przeprowadzenie inwestycji celu publicznego oznacza zawarcie stosownej umowy cywilnoprawnej między właścicielem a podmiotem ubiegającym się o dostęp do nieruchomości, o charakterze obligacyjnym ze skutkami w sferze prawa rzeczowego (vide: wyrok NSA z 8 lutego 2000r. sygn. I SA 361/99). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oznacza taką sytuacje, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ww. ustawy. Niemożność uzyskania zgody oznacza stan, gdy właściciel nieruchomości w ogóle nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z 14 stycznia 2015r. sygn. II SA/Rz 1099/14., wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013r. sygn. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Lublinie z 30 czerwca 2011r. sygn. II SA/Lu 301/11). Akta sprawy administracyjnej wskazują, że właściciele nieruchomości o numerze [...] położonej w B., w tym skarżące, zostali zaproszeni do rokowań pismem z 14 stycznia 2019r. Na pismo to właściciele nieruchomości odpowiedzieli zastrzeżeniami merytorycznymi do inwestycji wskazując na zagrożenie powstaniem terenu zalewowego wskutek budowy sieci kanalizacji deszczowej oraz żądaniem uściślenia sposobu rozliczeń finansowych (vide: pismo z 6 lutego 2019r., podpisane również przez skarżące). Inwestor w piśmie z 15 kwietnia 2019r. odpowiedział na zastrzeżenia i uwagi właścicieli nieruchomości, ponawiając prośbę o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości. W odpowiedzi na to pismo, właściciele nieruchomości podtrzymali uwagi względem zasadności przeprowadzania sieci kanalizacji deszczowej przez ich nieruchomości oraz co do lakoniczności informacji dotyczącej rozliczeń finansowych (vide: pismo z dnia 23 maja 2019r.). Korespondencja między inwestorem a właścicielami nieruchomości objętych przebiegiem sieci kanalizacji deszczowej została dołączona do wniosku i oceniona przez organy orzekające w sprawie za wystarczające potwierdzenie poprzedzenia wniosku rokowaniami w celu uzyskania dobrowolnej zgody na udostępnienie nieruchomości. Sąd ocenę organów podziela. Przepis art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określa formy ani treści rokowań i nie wskazuje dokumentów, jakie inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela nieruchomości, że rokowania uważa za zakończone. Rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na uzyskanie porozumienia. Rokowania może więc przerwać każdy z uczestników negocjacji niedostrzegający realnych szans na zawarcie porozumienia. Poprzez przedłużanie wymiany korespondencji niemożliwe byłoby rozpoczęcie procesu budowlanego dla każdej inwestycji liniowej celu publicznego albowiem inwestor nie byłby w stanie uzyskać tytułu prawnego do władania nieruchomością na cele budowlane. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego skarżące zarzucają brak określenia w sposób precyzyjny obszaru ograniczenia sposobu korzystania z ich nieruchomości wskutek przeprowadzenia odcinka sieci kanalizacji deszczowej. Jest to zarzut gołosłowny albowiem z decyzji organu I instancji, utrzymanej w całości w mocy przez organ II instancji, wprost wynika, że obszar zajęcia gruntu skarżących na czas budowy obejmuje powierzchnię 135 metrów kwadratowych a po zrealizowaniu inwestycji powierzchnię 23 metrów kwadratowych na odcinku długości 24,7 m. Oba obszary zostały opisane w decyzji i przedstawione załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Inwestor został zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac budowlanych. W uzasadnieniu decyzji podano, że prace na nieruchomości będą wykonywane metodą bezwykopową – przeciskiem pod istniejącą nawierzchnią gruntu, z miejscowym wykopem w celu wykonania komory startowej i docelowej. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że w polskim porządku prawnym nie obowiązują normy określające szerokości dopuszczalnych powierzchni zajęcia nieruchomości na potrzeby założenia i przeprowadzenia kanalizacji deszczowej, co oznacza, ze określenie tych parametrów ustawodawca pozostawił dysponentom sieci w zależności od indywidualnych potrzeb. Inwestorowi ze względów finansowych oraz z uwagi na racjonalność i efektywność wykorzystania środków publicznych, zależy na zajmowaniu powierzchni koniecznej dla zrealizowania inwestycji. Opierając się na własnym doświadczeniu organ I instancji uznał, że obszar docelowego zajęcia nieruchomości skarżących nie powinien przekroczyć 23 metrów kwadratowych, co odpowiada szerokości pasa około 1m tj. po 0,5m od osi kanalizacji deszczowej. Wskazana powierzchnia zajęcia powinna po zrealizowaniu inwestycji pozwolić na funkcjonowanie sieci, wykonywanie prac konserwacyjnych czy związanych z usuwaniem awarii. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe lub spowoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości (lub użytkownikowi wieczystemu) przysługiwać będzie odszkodowanie przewidziane w art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powoływanie się przez skarżące na fakt wydania innych decyzji w stosunku do właścicieli sąsiadujących nieruchomości, nie może stanowić skutecznego argumentu dla podważenia decyzji wydanej w stosunku do skarżących. Z odpowiedzi na skargę wynika, że decyzje o numerach wskazanych w skardze są decyzjami kasacyjnymi i zostały wydane z uwagi na dostrzeżone błędne ustalenie powierzchni zajęcia nieruchomości. Bez podważenia prawidłowości określenia powierzchni zajęcia nieruchomości skarżących, z uwagi na indywidualność, konkretność i odrębność każdej decyzji (każda rozstrzyga na podstawie odrębnie ustalonych okoliczności faktycznych), nie ma podstaw do "przeniesienia" rozstrzygnięcia innej sprawy indywidualnej na okoliczności sprawy niniejszej. Skarżące nie przedstawiły żadnego argumentu, który podważyłby określony w sprawie niniejszej obszar ograniczenia sposobu korzystania z ich nieruchomości. Zauważyć należy, że szczegóły techniczne realizowanej inwestycji określać będzie projekt budowlany i dopiero na etapie sporządzania projektu zagospodarowania terenu inwestycji na aktualnym podkładzie geodezyjnym precyzyjnie zostaną określone granice pasa technologicznego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).