II SA/Sz 1215/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. P., M. P., M. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących K. P., M. P., M. S. i J. S. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 - dalej "k.p.a.") oraz art. 59 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm. - dalej "u.p.z.p."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] września 2019 r., nr [...] nakazującą współwłaścicielom nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S.: W. P., H. P., J. S., M. S., K. P., M. P. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Mieszkanka budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...], wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta S. o podjęcie działań w związku z uciążliwością znajdującej się na sąsiedniej działce nr [...] hurtowni materiałów budowlanych. Burmistrz Miasta S. w oparciu o art. 65 k.p.a. przekazał zgłoszoną sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S., który również uznał się za organ niewłaściwy do jej rozpatrzenia wobec czego wystąpił do sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt II OW 18/19 wskazał Burmistrza Miasta S. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy samowolnej zmiany sposobu zagospodarowania działki ewidencyjnej [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w S.. Po wszczęciu z urzędu postępowania, Burmistrz S. decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], w oparciu o art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. 59 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 2 u.p.z.p., nakazał współwłaścicielom nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S.: W. P., H. P., J. S., M. S., K. P., M. P. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2017 r. (Dz. Urz. Woj[...]) poprzez usunięcie składowanych eksponowanych poza istniejącymi budynkami materiałów budowlanych, związanych z prowadzoną działalnością usługową - hurtownią materiałów budowlanych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na materiał zgromadzony w sprawie wskazał, że organ nadzoru budowlanego po przeprowadzeniu oględzin posesji stwierdził, iż na istniejącym utwardzeniu, wykonanym z trylinki, kostki kamiennej, kostki betonowej i płyt betonowych, składowane są na paletach i regałach wyroby budowlane, przeznaczone na sprzedaż. Przy czym właściciele nieruchomości nie wykonali żadnych robót budowlanych, w rozumieniu Prawa budowlanego, lecz wykorzystali wyłącznie istniejące utwardzenia powierzchni gruntu do składowania wyrobów budowlanych. Kolejną kontrolę przeprowadzono w dniu [...] marca 2018 r. potwierdzając, że na przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest hurtownia wyrobów budowlanych. Z kolei na podstawie informacji z rejestru gruntów Burmistrz Miasta S. ustalił, że współwłaścicielami przedmiotowej działki są: W. P. i H. P., J. S. i M. S., K. P. i M. P., którzy zakupili nieruchomość od Skarbu Państwa w dniu [...] listopada 2015 r. W dniu zawarcia umowy nabycia nieruchomości obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] listopada 2004 r., w którym działka ta stanowiła teren oznaczony symbolem 2 UK - teren zabudowy usługowej wyznaniowej. Obecnie działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2017 r., w którym stanowi części terenów: 21.MW,U - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług; 22.U - zabudowa usługowa. W świetle tego planu lokalizacja hurtowni materiałów budowlanych jest możliwa pod warunkiem, że składowanie i ekspozycja wszelkich materiałów budowlanych związanych z prowadzoną działalnością usługową, odbywać się będzie w budynkach. Na etapie sporządzania nowego planu - na przełomie lat 2015-2016 w ramach prac inwentaryzacyjnych - wykonano zdjęcia przedmiotowej nieruchomości z których wyraźnie wynika, że na działce nie była prowadzona działalność usługowa (hurtownia materiałów budowlanych), a tym samym nie były składowane i eksponowane żadne materiały budowlane poza budynkami. Działalność gospodarczą-hurtownię materiałów budowlanych rozpoczęto w roku 2017, już po uchwaleniu nowego planu. Dalej organ podniósł, że dokonane w dniu [...] lipca 2019 r. oględziny potwierdziły powyżej opisane zagospodarowanie i zabudowę, w tym składowanie i eksponowanie materiałów budowlanych na terenie działki poza budynkami. Odnosząc się natomiast do zgłoszonej do protokołu przez współwłaściciela nieruchomości uwagi wskazującej na użytkowanie terenu zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem i stanem użytkowania przed zmianą planu miejscowego, podkreślił, że obecne użytkowanie terenu działki w okresie obowiązywania poprzedniego miejscowego planu było niedopuszczalne, skoro przedmiotowa nieruchomość funkcjonowała jako usługi wyznaniowe (sakralne). Organ opierając na powyższych ustaleniach wywiódł, że na przedmiotowej nieruchomości doszło do samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, która jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S., zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] stycznia 2017 r. Ustalenia przywołanego planu dotyczące szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, określone m.in. w § 7 pkt 3 zakazują składowania lub ekspozycji wszelkich materiałów związanych z działalnością usługową poza budynkami, z wyłączeniem terenu 17.U. Wobec czego organ wydał sformułowany w sentencji nakaz. W odwołaniu od powyższej decyzji współwłaściciele nieruchomości wskazali na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz bezpodstawne uznanie, że w sprawie występują okoliczności dające podstawę do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Podnieśli, że dla podjęcia decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania, konieczna jest zmiana zagospodarowania terenu, której nie dokonali, skoro na części działki były i są składowane materiały związane z prowadzoną działalnością usługową. W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji organ odwoławczy uznał, że wniesione odwołania nie zasługują na uwzględnienie, wobec czego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy sytuacji, gdy sporna działka znajduje się na obszarze objętym postanowieniami m.p.z.p. [...] w S., a mimo to do istniejącego stanu jej zagospodarowania, zastosowanie ma art. 59 ust.3 pkt 2 u.p.z.p., który umożliwia decyzyjne przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania poprzez nakazanie usunięcia składowanych i eksponowanych na działce (poza budynkami) materiałów budowlanych, związanych z prowadzoną tam działalnością usługową jako hurtownia materiałów budowlanych. Zastosowanie tego przepisu dla terenu objętego ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. w sytuacji dokonania zmiany sposobu zagospodarowania terenu położonego w jego granicach, a nieodpowiadającego ustaleniom m.p.z.p., potwierdza również linii orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego, która ma obecnie charakter dominujący. Organ odwoławczy odnosząc się do decyzyjnego nakazu doprowadzenia stanu zagospodarowania terenu działki nr [...] do stanu zgodnego z ustaleniami mpzp "[...]" dla strefy oznaczonej symbolem [...] , w którym położona jest działka, podkreślił, iż w zapisach § 7 pkt 3 planu zakazuje się składowania lub ekspozycji wszelkich materiałów związanych z działalnością usługową poza budynkami, z wyłączeniem terenu 17.U, co oznacza, iż niedopuszczalna pozostaje zmiana sposobu użytkowania terenu wokół budynków na działce, poprzez ekspozycję materiałów budowlanych poza budynkami. Zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, m.in. w postaci oględzin z dnia [...] lipca 2019 r. terenu działki w obecności jej właścicieli oraz dokumentacji fotograficznej, obrazującej stan zagospodarowania terenu działki poza budynkami tam znajdującymi się, wskazuje jednoznacznie, że na istniejącym tam, urządzonym i utwardzonym terenie "otwartym", a więc poza istniejącymi tam budynkami, składowane są materiały budowlane, będące przedmiotem sprzedaży istniejącej tam hurtowni materiałów budowlanych, co narusza zapisy § 7 pkt 3 mpzp. K. P., M. P., M. S. oraz J. S. w skardze na opisaną wyżej decyzję Kolegium wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez: - niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, - załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżących, - nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżących i nie podanie przyczyn, z powodu, których argumentom skarżących odmówiono wiarygodności a w konsekwencji poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie występują okoliczności dające podstawę do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Skarżący podkreślili, że przeznaczeniem terenu oznaczonego w m.p.z.p. symbolem 22.U jest zabudowa usługowa, zaś na spornej części działki składowane były i są materiały związane właśnie z prowadzoną na terenie działalnością usługową. W zaskarżanej decyzji nie dokonano analizy czy w zaistniałym stanie faktycznym doszło do zmiany zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 u.p.z.p., przy czym pominięto art. 35 tej ustawy. Organ I instancji nie ustalił, jaki był pierwotny sposób zagospodarowania danego terenu oraz czy w ogóle miała miejsce zmiana zagospodarowania terenu i na czym polegała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęło pismo skarżących w którym zaznaczyli, że nieruchomość nabyli przed uchwaleniem planu na podstawie, którego wydano decyzję i niezwłocznie po nabyciu składowali na niej własne materiały budowlane, a następnie wydzierżawili budynki na rzecz podmiotów, które także przechowują na przedmiotowych terenach towary i surowce. Taki stan rzeczy istniał przed wprowadzeniem planu zagospodarowania przestrzennego, w chwili wprowadzenia planu zagospodarowania przestrzennego i trwa on obecnie. Co więcej nabycie nieruchomości nastąpiło w drodze przetargu publicznego, a zapisy w ogłoszeniu przetargowym wskazywały na charakter usługowy przedmiotowego terenu. Także w podpisanym finalnie akcie notarialnym jednoznacznie określono tereny przyległe jako Bi, które mogły być wykorzystywane jako place składowe. Ponadto pismo z dnia [...] marca 2019 r. Starosty [...] wskazuje, że nie ujawniono dokumentacji wskazującej na ustalony lub zmieniony sposób użytkowania terenu przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że skarżący użytkują tereny w sposób jednolity i nieprzerwany od chwili jej nabycia aż do momentu wprowadzenia miejscowego planu. Tym samym decyzja Burmistrza Miasta S. i utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w K. jest błędna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, czy też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przy czym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. – decyzji organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium legalności wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą skarżącym przewrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez usunięcie składowanych eksponowanych poza istniejącymi budynkami materiałów budowlanych, związanych z prowadzoną działalnością usługową - hurtownią materiałów budowlanych. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił art. 59 ust. 3 u.p.z.p., w myśl którego w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 (tzn. niewymagającej pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku), bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W odniesieniu do wskazanej regulacji podkreślenia wymaga, że co prawda odnosi się ona do problemu zmiany zagospodarowania terenu dla nieruchomości, dla której nie uchwalono planu miejscowego, jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten może mieć także zastosowanie do zmiany zagospodarowania terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Taki też pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt II OW 18/19 rozstrzygając spór kompetencyjny, który wyłonił się na tle rozpoznanej sprawy. Mianowicie w postanowieniu tym NSA - wskazując Burmistrza Miasta S. jako organ właściwy w sprawie - zaznaczył, że podziela stanowisko dotyczące odpowiedniego stosowania art. 59 ust. 3 u.p.z.p. w odniesieniu do zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego miejscowym planem. W rezultacie tego orzeczenia organy zasadnie prowadziły postępowanie wyjaśniające w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p., co wymagało zarówno ustalenia czy na przedmiotowej nieruchomości doszło do zmiany zagospodarowania terenu oraz czy zmiana ta była zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustaleń tych organy dokonały, jednakże nie zasługują one na akceptację. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że działka skarżących położona jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. uchwalony przez Radę Miasta S. w dniu [...] stycznia 2017 r. (nr [...]). Natomiast spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy miały podstawę do przyjęcia, że spełniona została przesłanka warunkująca zastosowanie w sprawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Według bowiem organów na działce skarżących dokonano zmiany zagospodarowania terenu, w sposób niezgodny z tym planem. Z kolei skarżący wywiedli, że taka zmiana nie miała miejsca. Zdaniem Sądu w sporze tym rację należy przyznać skarżącym. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że pojęcie "zmiana zagospodarowania terenu" nie jest pojęciem zdefiniowanym, zaś oceny, czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając okoliczności konkretnego przypadku. Co do zasady przez zmianę sposobu zagospodarowania należy rozumieć takie przekształcenie przestrzeni (terenu), które prowadzi do zmiany dotychczasowego przeznaczenia. Z kolei przez przeznaczenie rozumie się określoną działalność człowieka prowadzoną lub potencjalnie dopuszczoną na nieruchomości (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 884/06 czy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Po 87/19, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych działka objęta postępowaniem znajduje się w części na terenach oznaczonych w planie symbolem 21.MW,U - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług oraz symbolem 22.U - zabudowa usługowa. Tak określone przeznaczenie terenu niewątpliwie determinuje legalność zagospodarowania działki. Tymczasem ustalenia organów znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym wskazują, że na tym terenie prowadzona jest hurtownia materiałów budowlanych, które składowane są m.in. na utwardzonym placu poza budynkami. Oznacza to zatem - co umknęło organowi - że działka jest zagospodarowana i wykorzystywana pod działalność usługową, a więc zgodnie z przeznaczeniem terenu jakie dla działki przewiduje obowiązujący plan. Skarżący tak w odwołaniu jak i w skardze podnosili, że żadna zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie została dokonana, gdyż na części działki były i są składowane materiały związane z prowadzoną na działce działalnością usługową. Organy twierdzeń tych nie podważyły, ani nie wykazały, aby na działce doszło do funkcjonalnego przekształcenia terenu niezgodnie z ustaleniami planu. To na mocy planu dozwolone jest wykorzystanie terenu pod usługi, zatem jako odpowiadające jego ustaleniom traktować należy zagospodarowanie nieruchomości skarżących na potrzeby prowadzonej hurtowni materiałów budowlanych. Z kolei potwierdzony oględzinami fakt składowania na części przedmiotowej działki materiałów budowlanych nie prowadzi do zmiany zagospodarowania terenu, a wręcz przeciwnie wpisuje się w usługowy charakter jego użytkowania. Również wyłaniające się z uzasadnienia decyzji stanowisko jakoby niezachowanie ustaleń wynikających § 7 planu świadczyło o niedozwolonej zmianie zagospodarowania nieruchomości jest nieuprawione. Sformułowany bowiem w § 7 planu zakaz składowania lub ekspozycji wszelkich materiałów związanych z działalnością usługową poza budynkami określa tylko i wyłącznie sposób wykonywania działalności usługowej, a takim kryterium nie posługuje się art. 59 ust. 3 u.p.z.p. W przepisie tym mowa jest o przesłance "zmiany zagospodarowania terenu", a z kolei tego pojęcia nie można utożsamiać ze sposobem wykonywania na tym terenie działalności. Dla ustalenia okoliczności zmiany zagospodarowania terenu istotne znaczenie ma jego przeznaczenie określone normatywnie zapisami planu. W sytuacji zatem, gdy obowiązujący plan wskazuje przeznaczenie danej nieruchomości pod usługi, sposób wykonywania tej działalności w świetle art. 59 ust. 3 u.p.z.p. jest prawnie irrelewantny. Bezprzedmiotowa jest także argumentacja organu I instancji odnosząca się do przeznaczenia działki jakie miała na gruncie poprzednio obowiązującego planu. Okoliczność, że działka poprzednio funkcjonowała jako usługi wyznaniowe (sakralne) pozostaje bez żadnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że działka pod rządami obecnie obowiązującego planu była i jest wykorzystywana zgodnie z określonym w nim przeznaczeniem pod działalność usługową. Wadliwości tej organ II instancji nie dostrzegł i nie konwalidował. Podsumowując stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. okazał się uzasadniony, gdyż organy bezpodstawnie przyjęły, że w sprawie nastąpiła zmiana zagospodarowania działki, która miałaby charakter samowoli planistycznej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokonując oceny istnienia przesłanki do wydania nakazu w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. zobowiązany będzie do uwzględnienia wyżej przedstawionych uwag Sądu i stosownie do dokonanych ustaleń wydania w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu.