V SA/Wa 2203/07
Administrative courts2007-12-07
Case number
V SA/Wa 2203/07
Court
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Judgment date
2007-12-07
Type
Postanowienie WSA w Warszawie
Judges
Małgorzata Dałkowska-Szary
Ruling
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Judgment text
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy; postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 20 listopada 2007 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie egzekucji do czasu uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Sąd wniosek skarżącej o wstrzymanie prowadzonej wobec niej egzekucji postanowił potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] czerwca 2007 r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie zaskarżonego skargą aktu lub czynności. Natomiast Sąd administracyjny nie ma możliwości wstrzymania samej egzekucji roszczenia z tytułu powyższych składek, ponieważ nie jest ona przedmiotem skargi.
Wniosek ten jednak nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu
Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Dodatkowo wskazać należy, iż samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż konieczne była odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ wniosek w niniejszej sprawie dotyczy w istocie wstrzymania wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającą umorzenia należności z tytułu określonych składek. Zaskarżona decyzja ma więc charakter odmowny, nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.
W tej sytuacji wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.