II SA/Wa 964/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę. UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] o cofnięciu W. S. pozwolenia na broń palną gazową. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści wskazanego artykułu wynika, że ustawodawca przesądził, że przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi m.in. sam fakt skazania za przestępstwo umyślne posiadacza pozwolenia na broń. Zaznaczył, że mylne jest stanowisko strony zawarte w odwołaniu, że organ pierwszej instancji dopuścił się zaniechania działań dowodowych, ponieważ nie dokonał rozważenia okoliczności popełnienia przez stronę czynu karalnego, w wyniku czego niezasadnie dokonał analizy strony jako osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dla oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią. Organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo, jak w niniejszym przypadku, ma charakter umyślny, jak również badać innych okoliczności, w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na broń. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że W. S. został skazany prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt [...] za czyn umyślny z art. 77 § 2, art. 83 § 1 i art. 39 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy; zwanej dalej K.k.s., Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...]za czyn umyślny z art. 77 § 2 K.k.s., Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...] za czyn umyślny z art. 271 § 1 oraz art. 299 § 1 K.k., Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...] za umyślny czyn z art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Wyroki wydane zarówno przez Sąd Rejonowy [...], jak i Sąd Rejonowy [...] w [...] były wyrokami skazującymi W. S. na karę grzywny, jednak wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...] został skazany na karę pozbawienia wolności, wykonanie kary zawieszono na okres 3 lat, a wyrok uprawomocnił się w dniu [...] kwietnia 2017 r. Komendant Główny Policji stwierdził, że czyny popełnione przez W. S. mają charakter umyślny, a w takim przypadku ma zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, czyli nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia fakt, że przestępstwo, za które została strona skazana prawomocnie, nie jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, ani przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odrzucającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Popełnienie tego rodzaju przestępstw skutkowałoby cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b. Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela. Ponadto Komendant Główny Policji zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie poza obligatoryjną przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń zaistniała także fakultatywna uprawniająca organ Policji do cofnięcia tego uprawnienia, tj. W. S. nie wykonał ciążącego na posiadaczu broni ustawowego obowiązku przedstawienia raz na pięć lat aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią palną. Obowiązek ten został nałożony ustawą z dnia 21 maja 1999 r., która weszła w życie z dniem 20 marca 2000 r. i od tej daty rozpoczął bieg pięcioletni termin, w którym posiadacz broni powinien obowiązek ten wykonać. Aktualna ustawa z dnia 21 maja 1999 r., na podstawie art. 52, zachowała ważność tych pozwoleń dzięki czemu posiadacze "starych" pozwoleń na broń zostali poddani wszystkim obowiązkom wynikającym z regulacji nowego aktu prawnego. Termin wykonania tego obowiązku dla osób, które uzyskały pozwolenie przed wejściem w życie ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, jak w przypadku strony, upłynął w dniu 20 marca 2005 r. Organ ustalił, że strona nie przedstawiła wymaganych orzeczeń. Podkreślił, że ustawodawca nie nałożył na organy Policji obowiązku sygnalizacji zbliżającego się upływu terminu do ich przedłożenia. Obowiązek doręczenia orzeczeń spoczywa wyłącznie na posiadaczach broni, a skutki jego niewykonania penalizuje przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. zakwestionował decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r., uznając ją za krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową W. S. były prawomocne wyroki: a) Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt [...], którym został uznanym winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2, art. 83 § 1 i art. 39 § 1 K.k.s., b) Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...], którym został uznanym winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2 K.k.s., c) Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...], którym został uznanym winnym popełnienia czynu z art. 271 § 1 oraz art. 299 § 1 K.k., d) Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...], którym został uznanym winnym popełnienia czynu z art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Popełnione przez skarżącego czyny z art. 77 § 2, art. 83 § 1 i art. 39 § 1 K.k.s., art. 77 § 2 K.k.s., art. 271 § 1 oraz art. 299 § 1 K.k. (....) i art. 79 ust. 4 ustawy o rachunkowości są niewątpliwie przestępstwami umyślnymi. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż W. S. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję cofającą pozwolenie na posiadanie broni. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi bowiem zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywne opinie czy incydentalność i stopień szkodliwości społecznej popełnionego czynu. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. Podkreślić należy, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – winien posiadacz broni. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest jedynie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia, a zatem, czy skazanie za przestępstwo spełnia wymogi określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Organ w podstawie prawnej decyzji wskazał ponadto przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Z kolei przepis art. 15 ust. 4 powołanej ustawy nakłada na osoby posiadające pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia obowiązek przedstawiania raz na pięć lat właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wydanych przez upoważnionych: lekarza i psychologa, potwierdzających, że mogą one dysponować bronią. Wymóg ten dotyczy wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń wydanych w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został poinformowany o obowiązku poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu, jednak w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie przedłożył aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego potwierdzającego zdolność do dysponowania bronią, które należy przedkładać raz na pięć lat. Organy prawidłowo zatem stwierdziły, że nie wykonał on obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, tj. obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał więc zastosowanie przez organy Policji dwóch wskazanych w decyzji podstaw prawnych cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, przy czym dla zastosowania takiego rozstrzygnięcia wystarczająca była podstawa z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, który nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.).