II OZ 1296/14

SENTENCJA Dnia 3 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. i M. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1020/14 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 27 października 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał A. K. i M. K. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], w kwocie 500 zł. Na powyższe zarządzenie zażalenie wnieśli A. K. i M. K., wskazując, że nie zgadzają się z ww. zarządzeniem gdyż nie stać ich na dalsze finansowanie sprawy, która była już rozpatrywana przez Sąd i decyzja została uchylona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na zarządzenie z dnia 27 października 2014 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należą do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Przed wydaniem przez Sąd zaskarżonego zarządzenia skarżący nie wnioskowali też o przyznanie prawa pomocy, co w świetle art. 239 pkt 4 p.p.s.a. wykluczałoby wezwanie ich do uiszczenia wpisu przed prawomocnym zakończeniem postępowania w tej kwestii. Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w związku z art. 214 § 2 p.p.s.a. Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów i nie ma możliwości jego niedochodzenia przez Sąd. Jeżeli strony skarżącej nie jest stać na ponoszenie ciężarów finansowych związanych z prowadzeniem postępowania sądowego, zagwarantowaniu prawa do sądu służy instytucja prawa pomocy. W tym miejscu wskazania wymaga, że o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zostali poinformowani przy piśmie Sądu z dnia 29 października 2014 r., przy którym doręczono im zaskarżone zarządzenie. Dlatego, wobec treści przedmiotowego zażalenia, w którym skarżący podnoszą, że nie jest ich stać na finansowanie tej sprawy, wskazania wymaga, że celem skorzystania przez skarżących z instytucji prawa pomocy będzie doprecyzowanie, czy ewentualnie skarżący wnoszą o przyznanie prawa pomocy. Będzie to wiązało się z określonymi obowiązkami, tj. koniecznością wykazania przez skarżących ich sytuacji materialnej stosownie do treści art. 252 w związku z art. 246 § 1 p.p.s.a. Okoliczności te nie mają jednak wpływu na legalność skierowanego do nich wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponadto wyjaśnienia skarżącym wymaga, że wydanie w toku postępowania administracyjnego wyroku przez sąd administracyjny, którym uchylono zaskarżoną decyzję, nie oznacza, że wyrok taki kończy postępowanie administracyjne. Oznacza to bowiem skutek w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji i konieczności ponownego wydania przez organ administracyjny ostatecznej decyzji. Poza tym w odniesieniu do będącego przedmiotem niniejszego postępowania budynku zapadł wyrok o sygn. akt II SA/Łd 248/14, który nie dotyczył postępowania naprawczego lecz kwestii legalności wniesienia ponownego sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku będącego aktualnie przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Są to więc dwa różne postępowania, które nie pozostają ze sobą w związku przedmiotowym, choć dotyczą tego samego obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.