II OSK 1780/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 368/07 o odrzuceniu skargi K. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie uchylenia pozwolenia na użytkowanie przebudowanej części poddasza postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 368/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie uchylenia pozwolenia na użytkowanie przebudowanej części poddasza. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż w dniu 4 maja 2007 r. K. H. wniosła skargę na powyższą decyzję, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 240/07. Od powyższego postanowienia skarżąca w dniu 10 sierpnia 2007 r. wniosła skargę kasacyjną. Następnie pismem z dnia 26 czerwca 2007 r. K. H. ponownie wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...]. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niedopuszczalną . Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Sąd wskazał, iż wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu w toku postępowania w tej samej materii. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła K. H. reprezentowana przez adwokata A. S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, iż zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 56 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, iż nie można przyjąć, że sprawa została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona orzeczeniem Sądu. Orzeczenie Sądu o odrzuceniu skargi oznacza jedynie, iż Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał sprawy z uwagi na niedopuszczalność skargi. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż zgodnie z art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do Sądu postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 6 lipca 2001 r., sygn. akt III RN 121/00 wskazano, iż sąd administracyjny nie ma podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionej w terminie skargi, jeżeli postępowanie w trybie nadzoru nie doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, iż na podstawie art. 56 p.p.s.a. wszczęcie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego nie prowadzi do odrzucenia skargi, a jedynie do zawieszenia postępowania sądowego z urzędu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96). Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. W niniejszej sprawie zaskarżonemu postanowieniu postawiono zarzut naruszenia art. 56 p.p.s.a, jednakże w istocie nie wyjaśniono tego zarzutu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 6 lipca 2001 r., sygn. akt III RN 121/00 oraz stwierdzono, że na podstawie przepisu art. 56 p.p.s.a wszczęcie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego nie prowadzi do odrzucenia skargi, a jedynie do zawieszenia postępowania sądowego z urzędu. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym miałoby polegać naruszenie art. 56 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Stwierdzić należy, iż z akt niniejszej sprawy nie wynika, że zostało wszczęte postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Także pełnomocnik skarżącej nie wskazał postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte po wniesieniu skargi do Sądu. A zatem pełnomocnik skarżącej nie wykazał istnienia podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym nie uzasadnił zgłoszonego zarzutu kasacyjnego. Z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a wobec tego, iż - jak wynika z art. 176 p.p.s.a. - jednym z elementów tej skargi są podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, związanie to dotyczy także tego elementu jako całości. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi, był uprawniony do rozpoznania środka odwoławczego w granicach zarzutu naruszenia art. 56 p.p.s.a. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd nie może uzupełniać, poprawiać skargi kasacyjnej ani domyślać się intencji skarżącej. Z tych względów zarzut naruszenia art. 56 p.p.s.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony. Z uwagi na to, iż skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem podstawy kasacyjne powinny wskazywać przepisy, które Sąd błędnie zastosował, a które winien był zastosować w ocenie strony. Podstawy wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej rozmijają się z zagadnieniem prawnym objętym rozstrzygnięciem Sądu, ponieważ art. 56 p.p.s.a nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi. Sąd pierwszej instancji, odrzucając skargę jako niedopuszczalną powołał się na art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej nie zarzucono. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem nie został skonstruowany prawidłowo. Zarzut kasacyjny z uwagi na podstawę prawną zaskarżonego postanowienia - powinien być powiązany z zarzutem naruszenia art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. zarzutem, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął za podstawę ten przepis, zamiast merytorycznie rozpoznać skargę i wydać wyrok. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, przy takim oznaczeniu przez stronę podstawy zaskarżenia oznacza, iż poza oceną pozostają kwestie dotyczące odrzucenia skargi. Błędne sformułowanie podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania i związanie granicami skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa, który nie został postawiony w kasacji. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła ponowną skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w czasie, gdy wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2007 r. nie została jeszcze rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny, a zatem w sytuacji, gdy postanowienie Sądu pierwszej instancji jest nieprawomocne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.