I OZ 948/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 1238/06 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania odszkodowawczego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 października 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, wskazując, że postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006r. przyznano M. S. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania odszkodowawczego. Sąd podniósł, że wobec faktu, iż wyrok tegoż Sądu z dnia 12 marca 2007r., we wskazanej powyżej sprawie uprawomocnił się z dniem 28 czerwca 2007r., procedowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i procedowanie w kwestii przyznania prawa pomocy w tym celu, nie wyczerpuje przesłanek z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd wskazał bowiem, że sprawa ta została już prawomocnie rozstrzygnięta. Na to postanowienie M. S. złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz podnosząc, że sprawozdawcą w wyroku z dnia 12 marca 2007r. był asesor, do którego nie ma zaufania wobec postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007r. Skarżąca przyznała, że rzeczywiście zostało jej przyznane prawo pomocy w niniejszej sprawie, ale w jej ocenie, praca adwokata przydzielonego jej z urzędu polegała tylko na pobraniu wynagrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego, a tym samym realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993roku, nr 61, poz. 284 ze zm.). Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, o czym stanowi art. 245 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006r., skarżącej zostało przyznane prawo pomocy, w zakresie całkowitym, to jest zwolniono ją od kosztów sądowych oraz ustanowiono adwokata, którym został wyznaczony adwokat H. W. Pełnomocnictwem z dnia 5 lutego 2007r. skarżąca umocowała go do działania w sprawie we wszystkich instancjach, a więc także do sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tym miejscu wskazać należy, że kognicja sądu sprowadza się do przyznania stronie prawa pomocy, po pozytywnym rozpatrzeniu jej wniosku złożonego na urzędowym formularzu PPF. Natomiast konkretny pełnomocnik wyznaczany jest na wniosek sądu przez Okręgową Radę Adwokacką, Radę Okręgową Izby Radców Prawnych, Krajową Radę Rzeczników Patentowych lub Krajową Radę Doradców Podatkowych, o czym stanowi art. 253 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2005r., II OZ 262/05, niepubl.). W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie narusza obowiązującego prawa, zatem Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w postanowieniu.