II SA/Wa 1651/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W. W. w piśmie z 22 marca 2020 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wyrównanie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby. W dniu 9 maja 2020 r. W. W. na podstawie art. 37 § 1 i § 3 pkt 2 k.p.a. wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w rozpoznaniu jego wniosku z [...] marca 2020 r. wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Skarżący podał, że organ I instancji dotychczas nie wydał decyzji w tej sprawie, ani nie wypłacił mu żądanego ekwiwalentu. W kolejnym piśmie (z 20 maja 2020 r.) zatytułowanym: "Ponaglenie-uzupełnienie" skarżący powołując się na orzecznictwo, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do zasadności żądania wypłaty wyrównania ekwiwalentu. Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] lipca 2020 r. (nr [...] , znak sprawy [...]) na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie. Organ powołał się na art. 37 § 1, art. 37 § 3 pkt 1 k. p. a. oraz podał, że z bezczynnością w postępowaniu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu, nie podjął stosownej czynności. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, do czasu uchwalenia nowych przepisów w związku z wyrokiem TK z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (w który orzekł, że art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP), nie ma podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Nie można więc zarzucić organowi I instancji (Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] bezczynności w niniejszej sprawie. W. W. w piśmie z 5 sierpnia 2020 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji) skargę na postanowienie [...], określając je jako "decyzja" o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Skarżący podał, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 wynika wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby liczba dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za 1 dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie ma podstaw do "pozbawienia go" należnego mu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Organ podał, że na postanowienie wydane na skutek rozpoznania ponaglenia nie służy zażalenie. Jest to postanowienie wpadkowe, incydentalne, nie kończy postępowania i nie podlega kontroli sądowej (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien bowiem uprzednio zbadać, czy jest dopuszczalna. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., niemniej rozstrzygnięcie to nie podlega odrębnemu zaskarżeniu, gdyż nie kończy ono postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i nie służy na nie zażalenie. Nie jest to postanowienie o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 866/19). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter incydentalny, jest wyłącznie czynnością nadzorczą, stąd wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego. Skardze podlega zaniechanie przez organ wykonania obowiązku procesowego, nie zaś rozstrzygnięcie załatwiające ponaglenie (por. wyrok NSA z 29 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2011/19). Sąd wyjaśnia skarżącemu, że niezasadnie utożsamia zaskarżone postanowienie z rozstrzygnięciem o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu. To postanowienie nie rozstrzyga o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby. Skarżący ma oczywiście prawo domagania się od właściwego organu rozpoznania jego wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu w sposób przewidziany w przepisach prawa. Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie służy skarga na bezczynność (przewlekłość). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.