IV SA/Po 460/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako : "SKO", " organ II instancji" ), decyzją z dnia [...] marca 2020 roku nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. dalej:" k.p.a." , KPA ) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. ( dalej jako: " Burmistrz" " organ I instancji ") z dnia [...] stycznia 2020 roku nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w miejscowości B. przy ulicy [...] i [...] działka nr [...] ark. Mapy [...] dla inwestycji obejmującą budowę budynku usługowego (obróbka skrawaniem, frezowanie toczenie, szlifowanie). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że Burmistrz K. decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku usługowego ( obróbka skrawaniem, frezowanie, toczenie, szlifowanie ) na terenie działki [...] w miejscowości B., z uwagi na to, iż inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na to, iż sąsiednie działki, dostępne z tej samej drogi publicznej, nie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie złożył inwestor A. S.. W odwołaniu pełnomocnik reprezentujący wnioskodawcę wskazał, że kontynuację funkcji zabudowy należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz właściciela czy inwestora, po to by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy może być jedynie projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową. Odwołujący wskazał, że analizowany obszar został wyznaczony wadliwie, a Burmistrz nawet nie pokusił się o przywołanie jakichkolwiek informacji charakteryzujących wieś B.. Ponadto, powołał się na fakt, że we wsi B. jest zarejestrowanych [...] przedsiębiorców, co wskazuje, że miejscowość ta nie jest stricte rolniczą. W sąsiedztwie rozumianym jako okolica tworząca urbanistyczną całość znajdują się działki wykorzystywane do działalności pozarolniczej, co oznacza, że funkcją uzupełniającą mogłaby być działalność usługowa planowana przez inwestora, polegająca na świadczeniu usług dla producentów rolniczych. Na potwierdzenie swojego stanowiska odwołujący powołał wyrok NSA dotyczący również wsi B. z dnia [...] stycznia 2015 r. sygn.. akt. II OSK [...]. SKO podzieliło ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. W swojej decyzji organ II instancji powołał treść art. 4 ust 2 oraz 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 2018r. poz. 1945 ze zmianami : dalej jako u.p.z.p.). Ponadto wskazał, że z rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu i ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu( dalej jako: rozporządzenie ) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, precyzuje sposób weryfikacji, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art.61 ust.1 u.p.z.p. Zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice analizowanego terenu wyznacza się przy tym w odległości nie mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, lecz zarazem nie mniej niż 50 m. Jak wynika przy tym obszar analizowany zakreślono w promieniu ok. [...] m od granic działki inwestora, bowiem szerokość frontu działki wynosi [...] m, tak więc trzykrotność wynosi [...] m. tym samym spełniony został warunek z § 3 powołanego rozporządzenia. W trakcie badań obszaru analizowanego ustalono, że w sąsiedztwie działki inwestora znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, gospodarczo – garażowa jako uzupełniająca oraz zabudowa związana z prowadzeniem gospodarstw rolnych, a także pola uprawne. W obszarze obecnie rozwija się zabudowa mieszkaniowa. Wydane decyzje o warunkach zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki potwierdzają planowany rozwój osiedla mieszkaniowego. W analizowanym obszarze nie ma ani jednej zabudowy związanej z usługami takiego typu jak we wniosku inwestora, w związku z czym nie ma podstaw do ustalania kontynuacji funkcji, a tym samym realizacji planowanej inwestycji. Usługi występujące na obszarze analizowanym t. dz. [...] biuro rachunkowe. Usługi typu biurowego nie stwarzają uciążliwości są uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej. Kolegium tym samym podzieliło ustalenia organu I instancji. SKO wskazało, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku usługowego ( obróbka skrawaniem, frezowanie, toczenie, szlifowanie) nie spełnia warunku o jakim mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. na terenie dz.[...] w m. B. , gdyż z przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistycznej wynika, że działka na której zaplanowano inwestycje, położona jest w obszarze o dominującej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej oraz towarzyszącej zabudowie zagrodowej. Jak wskazano w analizie urbanistycznej kierunek rozwoju w obszarze analizowanym wskazuje na zabudowę jednorodzinna mieszkaniową. Zdaniem SKO, wnioskowane usługi, nie są usługami uzupełniającymi funkcje podstawową tego obszaru – mieszkaniową. SKO wskazało, że wydając decyzje o warunkach zabudowy musi określić rodzaj i zakres usług jakie dopuszcza do realizacji, czy chodzi o usługi świadczone dla zaspokojenia podstawowych potrzeb ludności ( nieuciążliwe stanowiące uzupełnienie infrastruktury zabudowy mieszkaniowej ), czy też inne. W ocenie SKO fakt, iż w obszarze analizowanym znajduje się budynek usługowy ( biuro rachunkowe ), nie świadczy iż każdy rodzaj zabudowy usługowej jest dopuszczony na wnioskowanym terenie. W ocenie SKO, nie sposób uznać, że wnioskowany w przedmiotowej sprawie budynek usługowy będzie współgrał z istniejącą funkcją mieszkaniową na analizowanym obszarze. Ponadto SKO powołało się na § 5 rozporządzenia i odniosło się do wskazanego w tym przepisie parametru zabudowy już istniejącej na działce, której dotyczył wniosek. SKO wskazało, że przy obliczaniu tego wskaźnika organ I instancji popełnił błąd. Organ I instancji, co wynika z tabeli, obliczył średni wskaźnik zabudowy biorąc pod uwagę wszystkie działki z tabeli. Jednak [...] działek jest niezabudowanych – wskaźnik wynosi 0 m2. W ocenie SKO skoro są niezabudowane, to nie mogą stanowić wzorca dla projektowanej zabudowy. Przepisy analizowanego rozporządzenia nakazują odwoływać się do uśrednionych wartości istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, bez względu na jej przeznaczenie. Wobec tego organ zasadnie ujął je w tabeli , jednak niezasadnie przyjął do wyliczeń matematycznych. W ocenie SKO prawidłowy wskaźnik to, 11,4 % a nie jak wskazał organ I instancji 3,6%. Jak wskazuje analiza urbanistyczna powierzchnia wnioskowanej działki to [...]m2. Istniejąca zabudowa na działce to [...] m2. Aktualny wskaźnik zabudowy, to 9,6% Planowana zabudowa to [...]m2 wskaźnik zabudowy dla istniejącej i planowanej 30,4 %. Ten wskaźnik w ocenie SKO dalece odbiega od średniej i maksymalnej wielkości wskaźnika na danym obszarze. Z uwagi na ten wskaźnik ustalenie warunków zabudowy jest niemożliwe. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył w terminie skarżący i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : 1. Art. 138 § pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie; 2. Art. 138 § pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie; 3. Art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe uznanie , iż planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art.61 ust 1 w/w ustawy głównie w zakresie kontynuacji funkcji iw sytuacji, gdy w warunkach przedmiotowej dopuszczalne jest istnienie zabudowy usługowej uzupełniającej zabudowę mieszkaniową, a nade wszystko zabudowę zagrodową polegającą na świadczeniu usług ślusarskich dla producentów rolnych w zakresie naprawy maszyn i urządzeń rolniczych oraz na wykorzystywaniu elementów metalowych. 4. § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającego na wyznaczeniu w istocie zbyt małego obszaru analizowanego; 5. Art.107 § 3 polegające na odniesieniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu; W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że w jego ocenie wszystkie warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione. W ocenie skarżącego organy nie wzięły pod uwagę, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] istnieją tereny w ogóle niezabudowane, a zabudowa całej wsi jest zróżnicowana. Ponownie skarżący wskazał na wyrok NSA z dnia [...].01.2015r. sygn. akt. II OSK 1557/ 13. Podniósł także, kwestie wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego, wskazując, na błędne rozumienie przez organy § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania oraz wadliwe rozumienie " dobrego sąsiedztwa" . W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), w szczególności zaś art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja ta określa dopuszczalność posadowienia planowanego budynku na określonej działce pod pewnymi warunkami, których zachowanie ma na celu dostosowania inwestycji do zastanego ładu przestrzennego. Wyjaśnić przy tym należy, że związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji (por. wyrok tut. Sądu z [...] listopada 2017 r., II SA/Bk [...], CBOSA). Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza zatem o realizacji inwestycji oraz o szczegółach lokalizacji obiektów, czy też urządzeń im towarzyszących, a kwestie te są przedmiotem odrębnych analiz organów architektoniczno-budowlanych. Jak stanowi, powołany powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia powyższych warunków, a niespełnienie choćby jednego z nich, prowadzi do wydania decyzji odmownej (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK [...], Lex nr 322451). Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, powtórzone przed organem odwoławczym, doprowadziło do słusznego wniosku, że planowana inwestycja nie odpowiada warunkom z art.61 ust.1 u.z.p.p., co w konsekwencji przesądziło o wyniku prowadzonego postępowania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że uregulowana w art.61 ust.1 pkt 1 tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wyraża się w kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy oraz jej cech architektonicznych i urbanistycznych. Wynika z niej zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) oraz architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów), wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan zabudowy dotychczasowej. W konsekwencji zasada ta uzależnia więc zmianę w zagospodarowaniu terenu, od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja ta, ma o tyle istotne znaczenie, że jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest opisana w § 3 ust. 1 rozporządzenia, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jej sporządzenie ma znaczenie kluczowe dla ich ustalenia, co oznacza że dokument ten w znacznej mierze przesądza o wynikach całego postępowania prowadzonego w przedmiocie warunków zabudowy, niejako determinując treść wydawanej przez organ decyzji. Jest ona zatem podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego, stanowiącym jeden z głównych elementów materiału dowodowego. Co więcej, jej treść nie tylko pozwala stwierdzić, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, ale też umożliwia dokonanie kontroli prawidłowości działania organów administracji. Z tego też względu powinna ona być sporządzona w sposób kompleksowy i szczegółowy, a przy tym jasno i jednoznacznie wskazywać, jakie kryteria oceny przyjął jej autor i dlaczego wyznaczył takie, a nie inne wskaźniki dla nowej zabudowy. Wyznaczone w wyniku analizy parametry oraz sprecyzowane na jej podstawie wnioski, powinny zaś wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym oraz wyliczeniach matematycznych, przeprowadzonych zgodnie z zasadami opisanymi w § 4-8 rozporządzenia (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z [...] lutego 2019 r., II SA/Po [...], dostępny w CBOSA ). W ocenie Sądu, analiza sporządzona na potrzeby przedmiotowej sprawy, odpowiada tym warunkom, przy czym Sąd podziela stanowisko, organu II instancji w sprawie wyliczenia wskaźnika zabudowy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, w sprawie prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego, przyjmując w każdym kierunku odległość około [...] m, równą 3-krotności szerokości frontu działki (wynoszącego około [...] m ). Wskazać bowiem należy, że wyznaczenie obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, aby działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż [...] metrów i zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z normą § 3 ust. 2 rozporządzenia. Sąd zauważa, że pomimo tego, że ustawodawca pozostawił w tym względzie pewną swobodę organowi administracji, ustalając w § 3 ust. 2 rozporządzenia jedynie minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, to jednak organ nie może określać go dowolnie. Przyczyny decydujące o wielkości obszaru wyznaczonego do analizy jak i jego "rozciągnięciu" w określonym kierunku muszą służyć zagwarantowaniu ładu przestrzennego (por. wyrok WSA w Szczecinie z [...] września 2019 r. II SA/Sz [...]). Ważne w tym miejscu jest podkreślenie tego, co wielokrotnie powtarza się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nie jest dopuszczalne poszerzanie obszaru analizowanego w celu poszukiwania uzasadnienia dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, tak jak oczekuje tego strona skarżąca. W ocenie Sądu, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy na pewno uzasadnieniem dla takiego działania organu, nie był by fakt, że w sąsiedztwie przedmiotowej działki znajdują się m.in. tereny niezabudowane. Wskazać bowiem należy, że poszerzenia obszaru analizy urbanistyczno-architektonicznej w celu objęcia nim terenu, na którym występuje określona zabudowa nie może uzasadniać sam brak oczekiwanej zabudowy w obszarze wyznaczonym. Przyjęcie postulowanej przez skarżącego koncepcji szerokiego rozumienia pojęcia działki sąsiedniej, nie może prowadzić do dowolności w kształtowaniu przestrzeni, która w założeniu powinna tworzyć harmonijną całość oraz uwzględniać wszelkie wymogi i uwarunkowania oraz wymagania funkcjonalne, przy czym sprawowane przez gminę władztwo planistyczne, wyrażające się również w ustalaniu warunków zabudowy, nie może prowadzić do nieumotywowanej ingerencji w prawa właścicielskie (por. wyrok NSA z [...] listopada 2016 r. II OSK [...], CBOSA). Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja zlokalizowana ma być na obszarze głównie o funkcji rolniczej z tendencją do rozwoju zabudowy mieszkaniowej. Na terenie objętym granicami przeprowadzenia analizy zlokalizowana jest zabudowa jednorodzinna, gospodarczo – garażowa jako uzupełniająca, zabudowa związana z prowadzeniem gospodarstw rolnych także tereny niezabudowane ( pola uprawne). W obszarze analizowanym rozwija się zabudowa mieszkaniowa. Wydane decyzje o warunkach zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji potwierdzają planowany rozwój osiedla mieszkaniowego. Zatem, działka inwestycyjna nie leży tylko w sąsiedztwie działek niezabudowanych, lecz w kompleksie urbanistycznym. Ponadto, co wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, brak nie tylko wokół działki inwestycyjnej, ale i obszaru analizowanego, podobnej zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej, nie pozwalał na określenie takich wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, jakiej chciałby skarżący. W związku z tym, nie można uznać, że poszerzenie obszaru analizowanego, pozostawałoby w zgodzie z postulatami zachowania ładu przestrzennego i nie naruszyłoby walorów przestrzeni w tym zakresie. Skoro więc w prawidłowo określonym obszarze, nie ma żadnej zabudowy usługowej poza biurem rachunkowym stanowiącym uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, przeprowadzona Analiza w pełni uzasadnia odmowę funkcji jej zabudowy oraz braku kontynuacji tej funkcji przez budowę planowanej inwestycji, o parametrach wskazanych we wniosku. Skoro bowiem działki, wokół przedmiotowej działki, zostały zagospodarowane w określony sposób, a wydane decyzje o warunkach zabudowy wskazują w jaki sposób planowane jest zagospodarowywanie tego terenu wokół działki, to fakt ten nie może pozostawać bez wpływu na ustalenia funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania analizowanego obszaru, na którym przecież owa działka się znajduje. Konieczność dostosowania funkcji nowego obiektu do funkcji obiektów już istniejących, winna stanowić kontynuację nie tyko zastanego stanu zabudowy, lecz także kontynuację woli organów gminy odnośnie przeznaczenia danych terenów na określone cele. Jej istnienie wskazuje na uprzednią akceptację przeznaczenia danego terenu na określony cel przez organ gminy w uprzednio wydanych decyzjach o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Olsztynie z [...] grudnia 2012 r. II SA/Ol [...], CBOSA). W konsekwencji organ I instancji zasadnie ustalił, że nie zostały spełnione łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Usługi ślusarskie (obróbka skrawaniem, frezowanie, toczenie, szlifowanie ), są sprzeczne z istniejącą i dominującą funkcją na analizowanym obszarze, i nie stanowią kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przyjęcie, odstępstwa i dopuszczenie przez organ lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie znajduje uzasadnienia w wynikach sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej, które są w ocenie Sądu przekonywujące. Zatem mogły stanowić podstawę dokonanych przez organy w tym zakresie ustaleń, wyrażonych w treści decyzji. W konsekwencji tut. Sąd zarzuty skarżącej odnośnie wyznaczenia zbyt małego obszaru analizowanego, uznał za niezasadne. Powyższej oceny nie zdołał też skutecznie podważyć, powołany w odwołaniu, a następnie w skardze wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2015 r. O sygn. akt II OSK [...]. Zauważyć bowiem należy, że zapadło ono w innych okolicznościach faktycznych i prawnych. W przywołanej przez skarżącego sprawie, postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym i jedynie w tym zakresie, czyli wystąpienia przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, wypowiedział się WSA, a następnie NSA. Pomimo, iż organ II instancji, w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, co słusznie podniósł skarżący w odwołaniu, to jednak można z uzasadnienia decyzji wywnioskować motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze, nie zasługują na uwzględnienie. Albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym takiego naruszenia przepisów proceduralnych, które skutkowałyby w okolicznościach niniejszej sprawy uchyleniem zaskarżonych decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a. .