I SA/Wa 1898/15

SENTENCJA Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: 1) przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...], 2) umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE M.S., wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W swoim wniosku skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i dwójką małoletnich dzieci (jedno jest jego dzieckiem [...]), osiągającą dochody z zasiłku macierzyńskiego w wysokości [...] zł, zasiłku stałego ([...] zł), zasiłku okresowego ([...] zł) oraz zasiłku pielęgnacyjnego ([...] zł). Skarżący podał, że jest właścicielem mieszkania o pow. [...] m2 i szacunkowej wartości [...] zł, które bezskutecznie próbuje sprzedać za kwotę [...] zł, nie posiada innego majątku, w tym oszczędności. Skarżący oświadczył także, że ponosi wydatki na rehabilitację (ok. [...] zł rocznie), obsługę zadłużenia na ROR – [...] zł, media – [...] zł, leczenie – [...] zł. Do wniosku skarżący dołączył dokumentację wskazującą, że został zaliczony do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, dokumenty odnoszące się do sprzedaży mieszkania. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wstępie należy zwrócić uwagę na to, że orzekanie odnośnie do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zostało uznane za bezprzedmiotowe w związku z tym, że wnosząc skargę na akt dotyczący pomocy społecznej skarżący jest z mocy prawa, stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W tym zakresie postępowanie, przez zbędność rozstrzygania o przyznaniu stronie uprawnienia, które podmiot ten już posiada, podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. W odniesieniu do pozostałej części żądania, należało uwzględnić wniosek. Taka ocena wynikała z uznania, że oświadczenie skarżącego dotyczące źródeł jego dochodów oraz ponoszonych wydatków, uzupełnione przedstawionymi dokumentami załączonymi do wniosku, jak również dokumentacją stanowiącą uzupełnienie złożonej skargi, w której przedstawione zostały szczegółowe informacje na temat stanu zdrowia skarżącego, jak też wpływu zaburzeń [...] u skarżącego na funkcjonowanie jego samego i członków jego rodziny w życiu codziennym, w tym możliwość zarobkowania, dowodzą, że środki finansowe znajdujące się w posiadaniu wnioskodawcy w żaden sposób nie są wystarczające do poniesienia kosztów udziału skarżącego w postępowaniu sądowym (ustanowienia pełnomocnika z wyboru). Treść załączonego postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] V Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia [...] lipca 2015 r. sygn. [...] ograniczającego władzę rodzicielską skarżącego oraz jego żony nad posiadaną małoletnią córką wskazuje na niestabilność ogólnej sytuacji rodzinno-bytowej skarżącego, w tym trudności w utrzymaniu właściwej relacji łączącej skarżącego z żoną, co sprawia, że przedstawiana przez wnioskodawcę sytuacja finansowa ujmowana w sposób przedstawiony we wniosku – w kontekście ciążącego na stronie zobowiązania partycypowania w kosztach postępowania – musi być oceniana w sposób uwzględniający wskazaną wyżej specyfikę. Mając to na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.