I SAB/Wr 1048/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi V. A. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 16 września 2022 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Wpis nie został opłacony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a). W dniu 16 września 2022 r., w trybie fikcji doręczenia, doręczono stronie wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wyznaczony termin upływał z dniem 23 września 2022 r. i jak dotąd wpis nie został uiszczony. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 2 września 2022 r., drugie zaś - w dniu 12 września 2022 r. Ostatni dzień 14-dniowego terminu upływał 16 września 2022 r. Nieodebranie przez stronę skarżącą przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 16 września 2022 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania Sądu w przedmiocie wpisu sądowego od skargi, który upłynął w dniu 23 września 2022 r. W zakreślonym terminie skarga nie została jednak przez skarżącego opłacona. Pozostałe braki też nie zostały uzupełnione Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie dopełniono ww. czynności, co spowodowało, że skarga na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji.