II FZ 693/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Bogdan Lubiński, , , po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.Z. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2430/11 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 czerwca 2011 r. nr ... w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2430/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Z. B. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 czerwca 2011 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawych 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w przedmiotowym wniosku nie podał żadnych, konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowych, które pozwoliłyby sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Wobec powyższego Sąd uznał, że wniosek ten nie spełnia wymogów określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie zarzucając w nim: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że wykonanie decyzji poprzez wyegzekwowanie podatku z uwagi na pieniężny charakter tego zobowiązania; w tym z powodu możliwości zwrotu tego świadczenia wyklucza powstanie nieodwracalnej szkody i powstanie trudnych do odwrócenia skutków, mimo że w przedmiotowej sprawie skarżący te okoliczności uprawdopodobnił w treści pisma z dnia 6 września 2011 r.; 2) naruszenie prawa procesowego tj. art. 61 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. poprzez przedwczesne rozpatrzenie wniosku przez sąd tj. wydanie zaskarżonego postanowienia przez WSA w Warszawie: a) bez uprzedniego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w . b) z naruszeniem art. 62 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak uzupełnienia akt sprawy o ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, które to naruszenia skutkowały nieuwzględnieniem złożonego przez stronę uzupełnienia przedmiotowego wniosku przesłanego do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 6 września 2011 r. (pismo z dnia 6 września 2011 r. wpłynęło do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 8 września 2011 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przechodząc zaś do rozpoznania wniosku strony zacząć trzeba od uwagi, iż z w/w art. 61 § 3 p.p.s.a., wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do jego treści sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów W niniejszej sprawie należy zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji zawartą w zaskarżonym postanowieniu bowiem skarżący nie przedstawił dostatecznych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych dla siebie następstw wykonania decyzji. Zdaniem Sądu jedynie szczegółowe określenie sytuacji majątkowej wnioskodawcy mogłoby umożliwić ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za niezasadny należy ocenić zarzutu naruszenia prawa procesowego tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. przez przedwczesne rozpoznanie wniosku przez Sąd pierwszej instancji. Wniosek skarżącego może być zawarty w skardze lub w odrębnym piśmie procesowym. W pierwszej sytuacji, ponieważ adresatem skargi jest sąd administracyjny organ, którego działanie zaskarżono może do chwili przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę wstrzymać wykonalność. Uprawniony jest bowiem do działania w tym zakresie z urzędu. W przypadku, gdy nie widzi podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, nie ma obowiązku wydawania rozstrzygnięcia negatywnego. W takiej sytuacji, po przekazaniu skargi, sąd administracyjny zobowiązany będzie do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonalności. W sytuacji, gdy wniosek o ochronę tymczasową zostanie złożony w piśmie procesowym, którego adresatem jest organ, to wówczas podmiot ten zobowiązany będzie wypowiedzieć się w przepisanej formie w sposób pozytywny lub negatywny. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia ponownego wniosku do sądu. Wynika to wprost z przepisu § 3 zdanie 2. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w skardze. Zatem adresatem tego wniosku jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Organ podatkowy, stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. miał obowiązek w terminie trzydziestu dni przedstawić Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jednocześnie w tym terminie uprawniony był do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, działając z urzędu. Jednak, jak wcześniej wskazano nie miał obowiązku rozstrzygania w przedmiocie zawartego w skardze wniosku, albowiem skierowany on był do Sądu. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji, po biernej postawie organu w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, był uprawniony, a wręcz zobowiązany do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Również jako niezasadny należało ocenić zarzut nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji złożonego przez skarżącego uzupełnienia wniosku z dnia 6 września 2011 r. (wpływ do organu 8 września 2011 r.), w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu 2 września 2011 r. Sąd pierwszej instancji przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł bowiem wiedzieć, że Skarżący złoży dodatkowe oświadczenia dotyczące jego sytuacji materialnej oraz posiada jakieś dokumenty uzasadniające tę sytuację oraz nie miał faktycznej możliwości zapoznania się z nimi. Dlatego również ten argument podnoszony w zażaleniu jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzasadniony w świetle tego, co stwierdzono powyżej. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie ma przeszkód, aby skarżący zwrócił się ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, oczywiście należycie i wyczerpująco swoją sytuację opisując i dokumentując. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, należało stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.