II FSK 1072/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA: Stanisław Bogucki, Bogusław Dauter (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G i D. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 31/06 w sprawie ze skargi J.G. i D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 31/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. i D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...]., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym ustalonym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: pismem z dnia 7 lutego 2006 r. sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia należnego od skargi wpisu w kwocie 4.209 zł wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie go w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 9 lutego 2006 r. Tym samym termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 16 lutego 2006 r. Sąd pierwszej instancji w tej sytuacji powołując się na treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uznał, że od skargi nie został uiszczony wpis pomimo wezwania i w konsekwencji odrzucił skargę. 3. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt. 5 w zw. z art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. oraz wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wyznaczenie terminu do uzupełnienia braków ustanowienia osoby uprawnionej do działania w imieniu J. G. w osobie jej męża D. G.. Podniesiono, że z uwagi na fakt, iż małżonkowie z podatku dochodowego od osób fizycznych rozliczają się wspólnie, uchylenie tego postanowienia skutkuje także do skarżącego D. G.. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca cierpi na chorobę zwaną schizofrenią, na którą leczy się od kilkunastu lat, co wynika z przedłożonego zaświadczenia. Wskazuje ono także na to iż w dniu 7 lutego 2006 r. stan zdrowia skarżącej budził duże zastrzeżenia i mógł być przyczyną zaniedbania dokonania wpłaty wpisu. Dokładne badania skarżącej ustalą czy była ona w stanie rozpoznać co zawiera przesyłka i czy mogła pokierować swoim dalszym postępowaniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot sporu w sprawie sprowadza się do tego czy sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę J. i D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu od skargi pomimo wezwania do jego uiszczenia. Odnosząc się zatem do podnoszonych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 58 § 1 pkt. 5 w zw. z art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. uznać je należy za bezzasadne. Po pierwsze należy wskazać, że wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało wysłane do obojga podatników tj. do J. G. i D. G. z uwagi na odrębne adresy do korespondencji. Oba wezwania zostały doręczone w sposób prawidłowy. Na wezwaniu do uiszczenia wpisu znajdowało się pouczenie co do skutków nieuiszczenia wpisu w terminie – tj. odrzucenia skargi w razie nie uiszczenia wpisu w terminie 7 dni oraz to, że uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwolni od uiszczenia wpisu drugiego skarżącego. Skoro zatem ani J. G, ani D. G. nie uiścili wpisu to stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. WSA w Gdańsku odrzucił skargę podatników w sposób prawidłowy. Nie może zmienić tej okoliczności fakt, że J. G. cierpi na chorobę zwaną schizofrenią, nie zostało bowiem w żaden sposób udokumentowane by nie miała ona zdolności sądowej albo zdolności procesowej. Nie może o braku tej zdolności świadczyć przedłożone ze skargą kasacyjną zaświadczenie lekarskie. W razie bowiem jakichkolwiek wątpliwości co do możliwości niedopełnienia terminów z uwagi na chorobę skarżąca powinna mieć ustanowionego pełnomocnika, nawet w osobie D. G.. Okoliczność choroby mogłaby stanowić ewentualna przesłankę w postępowaniu wpadkowym wszczętym z wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Po drugie autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił w jaki sposób WSA w Gdańsku naruszył wskazane przepisy tj. art. 58 § 1 pkt. 5 w zw. z art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też formułowania domysłów w zakresie tego, na jakiej podstawie została oparta skarga kasacyjna, jakiego dotyczy przepisu i jakie jest uzasadnienie stawianych zarzutów. Skarga kasacyjna będąca zbiorem "luźno rzuconych" przez jej autora przepisów prawa, niepowiązanych między sobą i nieodnoszących się do konkretnie rozpatrywanego stanu faktycznego sprawy, przy braku jasnego i precyzyjnego określenia celu przywołania takich, a nie innych przepisów prawa - nie może zostać uwzględniona (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 741/05, niepubl.). Po trzecie w końcu należy wskazać, że podstawą rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji był art. 220 § 3 p.p.s.a. a nie żaden z przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Skoro zatem sąd nie rozstrzygał na podstawie ani art. 58 § 1 pkt. 5 p.p.s.a., ani art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. to nie mógł naruszyć tych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. To na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia w sposób precyzyjny. W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy odrzucił skargę podatników, od której nie uiszczono wpisu sądowego. Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.