II SA/Go 384/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], którą organ I instancji ustalił dodatkową opłatę roczną za rok 2019 w wysokości 6.243,90 zł obciążającą użytkownika wieczystego H.B. za nieruchomość gruntową oznaczoną nr ewid. [...] o powierzchni 0.0236 ha położoną w [...]. Skargę na decyzję Kolegium wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. H.B., reprezentowana na mocy udgo pełnomocnictwa przez swojego syna J.B.. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto strona skarżąca wniosła o całkowite zwolnienie od kosztów oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą wyrażoną w powyższym przepisie jest wykonalność ostatecznych orzeczeń organów administracyjnych, zaś wstrzymanie ich wykonalności jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczne jest przy tym wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12; z 8 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 703/18). W niniejszej sprawie skarżąca H.B. nie uprawdopodobniła w złożonym przez siebie wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub powstanie skutków trudnych do odwrócenia. Nie uczynił tego również pełnomocnik z urzędu ustanowiony postanowieniem z 5 października 2020 r. w sprawie II SPP/Go 78/20, pomimo zapoznania się z aktami sprawy w dniu 13 listopada 2020 r. (karta 31 akt). Należy zauważyć, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa (ustalenie dodatkowej opłaty rocznej), ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez stronę skarżącą nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, by zachodziły okoliczności usprawiedliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, co w istocie sprowadzałoby się do uzupełniania za skarżącą uzasadnienia wniosku. Nadto, jak wskazano w postanowieniu z 5 października 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SPP/Go 78/20 o przyznanie prawa pomocy, z prawem majątkowym do nieruchomości (a zwłaszcza nieruchomości przeznaczonej do prowadzenia działalności gospodarczej) wiążą się nie tylko korzyści polegające na możliwości uzyskiwania dochodu, ale również pewne powinności publicznoprawne, do których można zaliczyć nie tylko podatek od nieruchomości czy innego rodzaju daniny jak np. opłata adiacencka, ale również opłaty w postępowaniach sądowych dotyczących tej nieruchomości. Nie sposób również uznać, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i finansową strony skarżącej. Po pierwsze, jak wskazał referendarz sądowy w uzasadnieniu ww. postanowienia w sprawie II SPP 78/20, pod tym samym adresem co H.B., zamieszkuje jej wnuczka – K.J., prowadząca gospodarstwo rolne o powierzchni 39,48 ha. Po drugie wnuczka K.J. w swojej sprawie z zakresu przyznania prawa pomocy o sygn. akt I SPP/Go 24/20 powołała się na ponoszenie takich samym opłat m.in. za energię elektryczną i wodę, co skarżąca H.B. w sprawie II SPP/Go 78/20, co w konsekwencji obligowało do uznania ponoszonych przez skarżącą wydatków za niewiarygodne. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Jednocześnie Sąd zauważa, iż negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.