II SA/Wr 345/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 lutego 2022 r., nr IF-O.7821.8.2019.UD(PF) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i podziału nieruchomości oraz udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia 31 marca 2022 r. I. P. wniosła skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 lutego 2022 r., nr IF-O.7821.8.2019.UD(PF) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i podziału nieruchomości oraz udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji doprowadzi do ruszenia z pracami budowlanymi, w tym przesunięcia linii energetycznej napowietrznej, której awaria (zerwanie linii lub uszkodzenia stacji transformatorowych) może doprowadzić do porażenia prądem skarżącej oraz jej domowników. Wskutek porażenia prądem elektrycznym może wystąpić znaczna szkoda na zdrowiu a nawet śmierć człowieka. Wykonanie zaskarżonej decyzji przyniesie ujemne skutki dla skarżącej, polegające, na konieczności uszczuplenia własnych zasobów finansowych (majątkowych), w celu poprawy terenu i urządzeń przy budynku skarżącej, po zakończonych robotach budowalnych. Skarżąca wskazuje, że w sytuacji gdy zaskarżona decyzja zostanie uchylona a inwestor miałby obowiązek wykonania przyłącza ziemnego zamiast linii napowietrznej, skarżąca musiałaby znosić demontaż linii napowietrznej i ponowną budowę, a w ślad za nią byłaby zmuszona ponieść dodatkowe wydatki na poprawę terenu oraz ogrodzenia budynku. Realizacja planowanej inwestycji odbyłaby się w bliskiej odległości terenu i na terenie nieruchomości skarżącej, co grozi wyrządzeniem znacznych szkód na jej terenie, polegających na uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób oraz narażeniu na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie na spadek wartości nieruchomości lub nawet brak możliwości jej sprzedaży, ze względu na linie energetyczne napowietrzne, zamiast przyłącza ziemnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. W orzecznictwie wskazuje się, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. W orzecznictwie podkreśla się, że we wniosku wymagane jest wykazanie jaką konkretnie szkodę może wyrządzić skarżącemu wykonanie decyzji, co przy wskazaniu na aspekty finansowe skutków decyzji wymaga przedstawienia nie tylko sytuacji finansowej podmiotu wnioskującego, ale też wskazania konkretnej kwoty, której uiszczenie miałoby powodować wykonanie określonego obowiązku (postanowienie NSA z 10 kwietnia 2019 r., II OSK 853/19). Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na wnioskodawcy, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, lecz opierać się na jakimś materiale obrazującym sytuację strony (postanowienie NSA z 18 lutego 2021 r., II OZ 89/21, z 26 marca 2021 r., II OZ 186/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w tej sprawie został w bardzo ogólnikowy sposób uzasadniony. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi stronę skarżącą na znaczną szkodę majątkową, konieczność znoszenia prac budowlanych jak również porządkowanie terenu nieruchomości, które będzie się wiązało z wydatkowaniem. Ponadto wskazała, że nastąpi spadek wartości nieruchomości z uwagi na linię energetyczną. Należy wskazać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji zostały wydane w trybie przewidzianym ustawą z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176 ze zm., dalej jako "specustawa drogowa"). Przyjęte w specustawie drogowej rozwiązania prawne mają zapewnić szybki przebieg inwestycji drogowych. Cel tej ustawy realizuje się w szczególności poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie 30 dni oraz rozpatrzenia skargi kierowanej do sądu administracyjnego w terminie 2 miesięcy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje utrwalone stanowisko, które w ocenie Sądu zasługuje na pełną aprobatę, że w takiej sytuacji, jaka ma także miejsce w przedmiotowej sprawie, wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego (drogowego) i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową. Mechanizmy przewidziane w specustawie drogowej mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji stron skarżących w świetle regulacji zawartych w tej ustawie (postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., II OZ 1356/14, postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., II OZ 42/13). W specustawie drogowej przyznano bowiem pewien większy prymat interesowi społecznemu i gospodarczemu nad słusznym interesem strony z uwagi już na konieczność zapewnienia szybkiej i skutecznej budowy dróg publicznych. Determinuje to uznanie, że rozwiązania przyjęte w specustawie drogowej nakazują przyjmowanie zawężającej wykładni przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., powodującej, że udzielenie wnioskodawcy ochrony tymczasowej powinno nastąpić tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości, a przy tym bezwzględnie koniecznych z uwagi na ochronę zagrożonego interesu prywatnego. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazano w sposób przekonujący wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej wymóg wyczerpującego uzasadnienia wniosku i wykazanie, że negatywne skutki wykonania decyzji będą dla strony skarżącej bardziej dotkliwe w porównaniu z interesem społecznym i gospodarczym był w niniejszej sprawie niezwykle istotny. Jednak temu obowiązkowi wnioskodawczyni nie sprostała. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania wskazanej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.