II SA/Kr 272/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Wiesław Kisiel (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności alimentacyjnych I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. - na rzecz adwokata J.D. Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 240,- zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. UZASADNIENIE wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia. 19 grudnia 2007 r., sygn.akt III SA/Kr 272/07 Wniosek B. P. z dnia [...] r. o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej został pozytywnie załatwiony decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] Komornik Sądowy Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w [...] pismami z [...] r., [...] r. i z [...] r. potwierdził bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawie alimentacyjnej przeciwko płatnikowi rat alimentacyjnych dłużnikowi B. P. Pismem z dnia [...] r. B. P. wystąpił do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o umorzenie zaległej raty alimentacyjnej z powodu odbywania od 15 lat kary pozbawienia wolności oraz inwalidztwo I. grupy. Otrzymywana przez wnioskodawcę renta z KRUS jest zbyt mała, aby z niej potrącane były alimenty. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił umorzenia kwoty [...] zł, jaka pozostała jeszcze do wyegzekwowania. Zaliczka alimentacyjna jest wypłacana przez Gminę na rzecz skarżącej B. P., a wnioskodawca ma stały dochód w postaci renty z KRUS. Dlatego art.16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. nr 86, poz. 732 ze zm.) uzasadnia odmowne załatwienie wniosku B. P. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Orzekającego w [...] B. P. poszerzył swą argumentację o zarzut, że B. P. otrzymuje nienależnie podwójne świadczenia: zarówno od gminy, jak i od B. P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art.7 ust.1 i art.10 ust.1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. nr 86, poz. 732 ze zm.) Samorządowe Kolegium Orzekające w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium oceniło pozytywnie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji. Również subsumcja ustalonych faktów do hipotezy normy zapisanej w art.16 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej nie budzi żadnych zastrzeżeń Kolegium. Umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego objęte jest uznaniem administracyjnym właściwego organu administracyjnego (art.16 ustawy). Równocześnie strona przebywając w zakładzie karnym ma zapewnione stałe środki do życia na poziomie, który nie zagraża jego egzystencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. P. ponowił swą argumentację uzupełniając ją o zarzut naruszenia Europejskiej konwencji Praw Człowieka, co nastąpiło (zdaniem skarżącego) poprzez dyskryminacyjne wykorzystanie faktu przebywania strony w zakładzie karnym Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi przytaczając ponownie swą wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga B. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skontrolowane przez Sąd w niniejszym postępowaniu decyzje organów I. i II instancji są zgodne z prawem. Przede wszystkim Sąd potwierdza, że nietrafny jest zarzut wypłacania B. P. podwójnych świadczeń. Uprawniona otrzymuje tylko zaliczki alimentacyjne od Gminy. Pieniądze, jakie egzekwowane są od B. P. przeznaczone są na pokrycie należności gminy z tytułu wypłacenia uprawnionej zaliczek alimentacyjnych. B. P., jako dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości zaliczek wypłaconych osobie uprawnionej, powiększonej o 5%. (art.12 ust.1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej). Załatwiając wniosek B. P. o umorzenie jego długu organy administracyjne działały prawidłowo. Ostateczna decyzja o ustaleniu prawa B. P. do zaliczek alimentacyjnych została wydana ze względu na to, że komornik sądowy trzykrotnie stwierdził bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec zobowiązanego B. P. (art.3 ust.1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej). Prawdą jest, że organ właściwy wierzyciela może umorzyć należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych zaliczek, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną tych osób (art.16 ustawy). Prawidłowo organy administracyjne podkreśliły konstytutywny (uznaniowy) charakter umorzenia, o którym mowa w art.16 ustawy. Sąd zaś stwierdza, że mając na uwadze sytuację życiową zobowiązanej strony oraz stałe dochody w postaci renty z KRUS nie można było zarzucić organom administracyjnym nadużycia owego uznania. Trudno dopatrzyć się też w działaniu organów naruszenia Europejskiej konwencji Praw Człowieka, gdyż takim naruszeniem nie można nazwać samo uwzględnienie faktu odbywania przez stronę zobowiązaną długoterminowej kary pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268 i nr 208, poz.1536 i nr 217, poz. 1590 oraz 2007, nr 120, poz. 818).