I SA/Kr 940/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2002r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE K. Ś. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2002r. w kwocie 3.980,00 zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że jest matką pięciorga dzieci, a jej podstawowym źródłem utrzymania jest zasiłek z opieki społecznej oraz inne datki ze strony fundacji charytatywnych. Mieszka u rodziców. Mąż przebywa za granicą i nie interesuje się rodziną. Według skarżącej prowadzenie postępowania egzekucyjnego mogłoby uczynić niepowetowane szkody. W piśmie z dnia 7 września 2007r. wniesiono o przyśpieszenie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podtrzymując dotychczasową argumentacje wskazującą na trudną sytuację materialną skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jej wykonania. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej zwróciła uwagę na swoją trudną sytuację majątkową podnosząc jednocześnie, że wykonanie decyzji mogłoby uczynić niepowetowane i nieodwracalne szkody w jej majątku osobistym. Należy w tym miejscu zasygnalizować pewną niekonsekwencję w argumentacji skarżącej, która z jednej strony wskazuje na brak jakiegokolwiek majątku, a z drugiej strony wyraża obawy, że egzekucja mogłaby wyrządzić w tym majątku niepowetowane szkody. Istotnym dla rozstrzygniecie przedmiotowego wniosku był również fakt, że wnioskodawczyni posiada jedyne stałe źródło dochodów w postaci zasiłku rodzinnego i zasiłku z opieki społecznej i jak oświadczyła we wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) z dnia 24 sierpnia 2007r., żadnego majątku, cennych ruchomości, nieruchomości oraz oszczędności nie posiada. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. z 2005r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), realizując zasadę poszanowania minimum egzystencji, przewiduje ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, gwarantujące dłużnikowi, iż nie zostanie pozbawiony środków finansowych koniecznych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, stąd nieuprawnione jest stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie bardzo negatywnie na warunki życiowe skarżącej. Podkreślenia wymaga również fakt, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może polegać wyłącznie na ogólnikowym stwierdzeniu, że prowadzenie egzekucji może wywołać negatywne skutki dla sytuacji majątkowej skarżącej. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, że ogólnikowe wywody, nieodniesione do konkretnych faktów, w żadnym razie nie mogą uzasadniać twierdzenia, że wystąpiła któraś z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.