IV SA/Wa 419/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Klimatu z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Minister Klimatu, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 zpóźn. zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania Fundacji [...] z siedzibą w [...], od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] października 2019 r. zmieniającej decyzję własną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., zmienioną decyzjami nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2015 r. udzielającą [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 3 594 MWt zlokalizowanej na terenie [...] S.A. Oddział [...], ul. [...], [...] [...]. Stan sprawy przedstawia się następująco. Na podstawie art. 192 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz, U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm.), w związku z art. 163 k.p.a. Marszałek Województwa [...], decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. zmienił własną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., zmienioną decyzjami nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2015 r. udzielającą [...] S.A. z siedzibą w [...], pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 3 594 MWt zlokalizowanej na terenie [...] S.A. Oddział [...], ul. [...], [...] [...]. Decyzja została odebrana przez Stronę w dniu 3 października 2019 r. Fundacja [...] z siedzibą w [...] pismem z dnia 15 października 2019 r. odwołała się od powyższej decyzji Marszałka. W odwołaniu Fundacja zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów : 1) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, niewyjaśnienie w pełni zmian wprowadzanych w instalacji, jak również ich wpływu na środowisko, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 185 ust. 2a Poś i art. 218 Poś w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), w związku z art. 37 uuiś poprzez błędne niezapewnienie udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu, w szczególności nie przeprowadzenie konsultacji społecznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołująca zarzuciła, że prowadzone postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego dotyczyło istotnej zmiany w instalacji, a w związku z tym Marszałek powinien był umożliwić społeczeństwu udział w tym postępowaniu. Powołano, że wniosek zawiera szereg zmian w pozwoleniu zintegrowanym wynikających m. in. z konieczności dostosowania pozwolenia do [...], ale wniosek zawierał również zmiany paliwa polegające na rezygnacji ze spalania biomasy. Zdaniem Fundacji jest to zmiana niezwiązana z koniecznością dostosowania pozwolenia do [...] i dlatego Marszałek zobowiązany był ocenić każdą z tych proponowanych zmian pod kątem tego czy stanowi ona istotną zmianę w instalacji. Fundacja podniosła, że opisywana zmianie paliwa spowoduje znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko, spowodowane przez zwiększenie emisji dwutlenku węgla, co przyczynia się do kryzysu klimatycznego. W ocenie Fundacji Marszałek niewłaściwie założył, że wszystkie zmiany zawarte we wniosku związane są z [...] i są ich wynikiem. Zdaniem Fundacji oczywistym jest, że jednym wnioskiem mogą być objęte zmiany niekwalifikowane jako istotna zmiana w instalacji (będące np. wynikiem [...]), jak i takie, które jako taka zmiana powinny być zakwalifikowane. Fakt, że część proponowanych zmian będzie korzystnie oddziaływać na środowisko nie wyłącza okoliczności, że inne zmiany, objęte tym samym wnioskiem będą negatywnie oddziaływać na środowisko. Zdaniem Strony zmiany te mogłyby być objęte dwoma różnymi postępowaniami, a wówczas postępowanie dotyczące zmiany paliwa oceniane by było samodzielnie pod kątem oddziaływania na środowisko. Dlatego też obowiązkiem Marszałka było dokładne przeanalizowanie wniosku i ustalenie jakie dokładnie zmiany są wprowadzane przez Stronę. Fundacja zarzuciła, że Marszałek niewłaściwie pozbawił ją udziału w postępowaniu, stwierdzając, że nie jest to postępowanie dotyczące istotnej zmiany, nie musi zatem zapewnić udziału społeczeństwa, o którym mowa w art. 185 ust. 2a Poś oraz art. 218 Poś. Zdaniem Fundacji Marszałek nie dopełnił obowiązków związanych z zapewnieniem udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, a wynikających z art. 33 i 37 uuiś a tym samym naruszył art. 185 ust. 2a Poś i 218 Poś w związku z art. 33 ust. 1 uuiś w związku z art. 37 uuiś. Powołano, że niniejsza sprawa dotyczy istotnej zmiany instalacji, w związku z tym Fundacja jest uprawniona do wniesienia odwołania, co uzasadnione jest jej celami statutowymi. Wskazano, że Fundacja stanowi organizację społeczną, zaś jej głównym celem są działania podejmowane na rzecz ochrony środowiska, zgodnie z § 7 ust. 3 Statutu Fundacji. W toku rozpoznania odwołania Minister wydał powołane na wstępie zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie odwoławcze przed organem odwoławczym rozpoczyna się od badania przesłanek formalnych warunkujących dopuszczalność wniesienia odwołania. Na tym etapie postępowania wstępnego organ odwoławczy obowiązany jest ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne z przyczyn podmiotowych (złożenie odwołania przez legitymowany podmiot) i przedmiotowych (wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawne) oraz czy zostało wniesione w terminie, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Minister Klimatu analizując odwołanie pod względem formalnoprawnym uznał, że pismo Fundacji zatytułowane odwołanie, wpłynęło do Marszałka w dniu 18 października 2019 r. (data stempla pocztowego 17 października 2019 r.) tj. w terminie otwartym do złożenia odwołania i Marszałek był zobowiązany przekazać odwołanie do rozpoznania Ministrowi Środowiska. Organ podkreślił, że Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Marszałka z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] odmawiające dopuszczenia Fundacji do postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] przy ul. [...], w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 3 594 MWt zlokalizowanej na terenie [...] S.A. Oddział [...], ul. [...], [...] [...]. Na powyższe postanowienie Fundacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą Minister Środowiska przekazał do Sądu przy piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. Organ powołał, że do dnia wydania niniejszego postanowienia WSA w Warszawie nie poinformował o wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Organ wskazał, że zagadnienie udziału organizacji ekologicznych w postępowaniu o wydanie lub zmianę pozwolenia zintegrowanego uregulowane jest w art. 185 ust. 2a Poś, który w określonych przypadkach odsyła do art. 44 uuiś. Na mocy tego przepisu, organizacjom ekologicznym, które zgłoszą chęć uczestniczenia w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, przysługują w takim postępowaniu prawa strony. Jak wynika z art. 185 ust. 2a Poś, przepisy cytowanego art. 44 uuiś stosuje się w postępowaniu dotyczącym zmiany pozwolenia zintegrowanego, jeżeli zmiana polega na udzieleniu odstępstwa, o którym mowa w art. 204 ust. 2 oraz jeżeli zmiany dokonuje się ze względu na istotną zmianę w instalacji. Powołano, że istotna zmiana instalacji zgodnie z art. 3 pkt 7 Poś zdefiniowana jest jako taka zmiana sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowa, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej sprawie Minister Klimatu uznał, że postępowanie nie zalicza się do żadnego z przypadków postępowań wymienionych w art. 185 ust. 2a ustawy Poś, w których organizacje ekologiczne mogą uzyskać prawa strony, ani w art. 218 zawierającym analogiczne zapisy co do udziału społeczeństwa. Organ powołał, że wniosek z dnia 15 lutego 2019 r., złożony na podstawie art. 215 ustawy Poś, stanowi żądanie zmian pozwolenia w zakresie dostosowania instalacji spalania paliw o mocy nominalnej 3594 MWt zlokalizowanej w [...] na terenie [...] S.A. Oddział [...], położonej przy ul. [...] do wymagań wynikających z [...], tzn. z decyzji wykonawczej Komisji z dnia [...] lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik ([...]) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, ale nie dotyczy odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych. Organ ocenił, że zmiana pozwolenia zintegrowanego nie dotyczy istotnej zmiany instalacji. Powołano, że co prawda zmiana paliwa spowoduje wzrost zużycia węgla brunatnego, a tym samym wzrost emisji CO2, niemniej organ zauważył, że emisja do powietrza CO2 nie jest przedmiotem postępowania związanego z wprowadzeniem [...]. Wskazano, że przyjęte przez Unię Europejską w 2017 roku [...], nakładają na duże obiekty energetycznego spalania restrykcyjne wymogi środowiskowe dotyczące mniejszej emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu, pyłu, chloru, rtęci i fluorowodoru już od 2021 r. W/w emisje do powietrza, objęte pozwoleniem zintegrowanym, jak wynika z wniosku o zmianę pozwolenia oraz jak sama wskazuje Strona ulegną zmniejszeniu, także efekt ekologiczny zostanie osiągnięty. Powołano, że emisja dwutlenku węgla została wyłączona z [...] i rozliczana jest w trybie innych regulacji prawnych, a mianowicie podstawowym narzędziem mającym spowodować redukcję emisji CO2 jest system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Organ uznał więc, że w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z postępowaniem w sprawie istotnej zmiany pozwolenia zintegrowanego, tak więc postępowanie administracyjne o zmianę pozwolenia zintegrowanego nie wymaga udziału społeczeństwa, wobec tego Fundacji nie przysługuje prawo strony. A zatem nie była ona uprawniona do skorzystania z formy zaskarżenia jaką jest odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Z uwagi na powyższe organ zobowiązany był do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Fundacja [...] z siedzibą w [...]. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenia: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe niewyjaśnienie całego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, niewyjaśnienie w pełni zmian wprowadzanych w instalacji, jak również ich wpływu na środowisko, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 134 k.p.a. w zw. z art. z art. 185 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 pkt. 7 p.o.ś. w zw. z art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne uznanie, że niniejsze postępowanie nie dotyczy istotnej zmiany w instalacji, a w związku z tym odwołanie Skarżącej jest niedopuszczalne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy postępowanie to dotyczy istotnej zmiany w instalacji, a organizacja społeczna mogła wnieść odwołanie. Wskazując na powyższe naruszenia przepisów prawa, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że organ II instancji analizując czy postępowanie dotyczy istotnej zmiany w instalacji powinien przeanalizować wszystkie zmiany wprowadzone w zmienianej decyzji, nie zaś dokonywać oceny wystąpienia istotnej zmiany w instalacji wyłącznie na podstawie ogólnego określenia przedmiotu postępowania przez Inwestora. Powołano, że zaskarżona decyzja wprowadziła wiele zmian do pozwolenia zintegrowanego. Zmiany te wynikają głównie z konieczności dostosowania pozwolenia do [...], ale zmiana paliwa polegająca na rezygnacji zespalania biomasy w żaden sposób nie jest związana z [...]. Powołano, że decyzja o odejściu od spalania biomasy jest wyłączną decyzją Inwestora, nie wymuszoną przez [...] i z nimi nie związaną. Dlatego organ zobowiązany jest ocenić każdą z tych proponowanych zmian pod kątem tego czy stanowi ona istotną zmianę w instalacji. Nieuzasadnione jest działanie organu, zarówno l jak i II instancji, które założyły, że skoro wniosek zatytułowany został jako dotyczący zmian w związku z [...] i wszystkie zmiany wprowadza się od dnia 17 sierpnia 2021 roku to znaczy, że wszystkie zmiany związane są z [...] i są ich wynikiem. Zarzucono, że organ błędnie założył, że emisja do powietrza CO2 nie jest przedmiotem postępowania związanego z wprowadzeniem [...]. Powołano, że co prawda emisja CO2 nie jest objęta [...], jednakże przedmiotem niniejszego postępowania jest zmiana wnioskowana przez Inwestora. Skoro Inwestor postanowił razem ze zmianą pozwolenia związaną z wprowadzeniem [...] dokonać innych zmian w pozwoleniu, to sam w ten sposób rozszerzył zakres niniejszego postępowania poza kwestie związane z [...]. W związku z tym organ winien tak zakreślony przez Inwestora przedmiot postępowania ocenić pod kątem tego czy w związku z tym w instalacji miała miejsce istotna zmiana. W dalszej kolejności, powołując przedłożoną do postępowania Opinię naukową o wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego dla [...] - kwestia istotnej zmiany, autorstwa dr. hab. L. P., profesora Uniwersytetu [...] w [...] zarzucono, że zmiana paliwa na spalanie wyłącznie węgla brunatnego spowoduje, że roczne zużycie węgla brunatnego w [...] wzrośnie o 17,2%, czyli prawie o 1/6. Wskazano, że zastąpienie biomasy węglem brunatnym nie będzie wprawdzie wiązać się ze zwiększoną emisją takich zanieczyszczeń gazowo-pyłowych, jak dwutlenek siarki SO2, tlenki azotu NOx i pył, gdyż w związku z wprowadzeniem w życie [...] nastąpi jednoczesne zmniejszenie standardów emisyjnych dla tych substancji - ale z całą pewnością spowoduje znaczny wzrost emisji dwutlenku węgla CO2. Powołano, że spalanie w [...] dodatkowej masy węgla brunatnego 1,747 min Mg/rok spowoduje więc emisję dwutlenku węgla rzędu 1.65-1.75 min MgCO2/rok. Będzie to dodatkowa emisja CO2 do atmosfery. Strona oceniła, że wielkość tę należy określić jako znaczącą, a działanie polegające na tak znacznej dodatkowej emisji gazu cieplarnianego, jakim jest dwutlenek węgla, do atmosfery należy bez wątpienia traktować jako znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Strona w tym zakresie powołała stanowisko Polskiej Akademii Nauk wyrażone m.in. na zorganizowanym sympozjum o nazwie "[...]" w czasie trwania [...] Sesji Konferencji [...] ([...]) w [...]. Kolejno strona wskazała, że zmiana stosowanego paliwa może zostać uznana za zmianę sposobu funkcjonowania instalacji, o której mowa wart. 3 pkt. 7 p.o.ś. Powołano, że zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, przez sposób rozumie się określony tryb postępowania, formę wykonywania czegoś. Zatem przez sposób funkcjonowania instalacji rozumieć należy określony tryb funkcjonowania instalacji. Zdaniem Skarżącej rodzaj używanego paliwa związany jest ze sposobem, trybem funkcjonowania instalacji, zaś zmiana używanego w instalacji paliwa to zmiana trybu, sposobu funkcjonowania instalacji. Ponadto w ocenie strony definicja sposobu funkcjonowania instalacji powinna być rozpatrywana jak najbardziej szeroko z uwagi na prounijną wykładnię. W tym miejscu Strona powołała art. 3 pkt. 9 dyrektywy IED w zakresie pojęcia "istotnej zmiany". W ocenie Strony zmianą w funkcjonowaniu instalacji jest z całą pewnością zmiana rodzaju spalanego w niej paliwa. Zmiana paliwa w niniejszej sprawie spowoduje znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi, jak i na wszystkie elementy środowiska albowiem będzie negatywnie oddziaływać na klimat. Natomiast kryzys klimatyczny oddziałuje i będzie oddziaływać na wszystkie elementy środowiska - na florę, faunę, glebę, oceany, biosferę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 14 września 2020 r. uczestnik postępowania [...] S.A. z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi i przeprowadzenie dowodu z Opinii naukowej w postaci koreferatu do "Opinia naukowa do wniosku o zmianę Pozwolenia Zintegrowanego dla [...] – kwestia istotnej zmiany instalacji", na okoliczność, że organ y administracyjne orzekające w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są zasadne. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień zaskarżonego postanowienia, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 5 marca 2020 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV Sa/Wa 2709/19 oddalono skargę Fundacji [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu na prawach strony. W powoływanej sprawie WSA podzielił stanowisko Ministra i uznał, w postępowaniu prowadzonym przez Marszałka Województwa [...] zainicjowanym wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. złożonym przez [...] S.A. z siedzibą w [...] o zmianę decyzji z [...] sierpnia 2014 r., którą udzielono spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 3594 MW, zlokalizowanej w [...] na terenie [...] S.A. Oddział [...], w zakresie dostosowania instalacji do wymagań wynikających z [...], że emisja do powietrza dwutlenku węgla została wyłączona z [...] i rozliczana jest w trybie innych regulacji prawnych, a podstawową regulacją prawną mającą spowodować redukcję emisji CO2 jest system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Sąd wskazał, że zmiana sposobu funkcjonowania instalacji nie wpłynie negatywnie na środowisko naturalne. Powołano, że przyjęte przez Unię Europejską w 2017 roku [...] nakładają na duże obiekty energetycznego spalania restrykcyjne wymogi środowiskowe dotyczące mniejszej emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu, pyłu, chloru, rtęci i fluorowodoru już do 2021 r. Wskazano, że emisja gazów i pyłów do powietrza w wyniku dostosowania instalacji do wymagań [...] ulegnie zmniejszeniu, a zatem efekt ekologiczny zostanie osiągnięty. WSA podzielił stanowisko organu, że zmiana pozwolenia zintegrowanego, nawet w przypadku gdy zmiany te dotyczą zmiany sposobu funkcjonowania instalacji w celu dostosowania jej do wymagań wynikających z [...], nie uzasadnia udziału społeczeństwa, a więc i uczestniczenia organizacji ekologicznych w postępowaniu. WSA uznał, że zmiana sposobu funkcjonowania instalacji w takim przypadku, w tym zastąpienie dotychczas stosowanych technik bardziej skutecznymi technikami, nie powoduje znaczącego zwiększenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a wręcz przeciwnie jest działaniem na rzecz ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie przedmiotem kontroli zostało poddane postanowienie Ministra Klimatu z dnia [...] grudnia 2019 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Fundację [...] z siedzibą w [...] na decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2019 r. wydaną w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. złożonego przez [...] S.A. z siedzibą w [...] o zmianę decyzji z [...] sierpnia 2014 r., którą udzielono spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej 3594 MW, zlokalizowanej w [...] na terenie [...] S.A. Oddział [...], w zakresie dostosowania instalacji do wymagań wynikających z [...]. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 134 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Minister stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Fundację uznając, że zmiana pozwolenia zintegrowanego nie dotyczy istotnej zmiany, a więc postępowanie administracyjne o zmianę pozwolenia zintegrowanego nie wymaga udziału społeczeństwa i wobec tego Fundacji nie przysługuje prawo strony. Sąd orzekający w sprawie w całości podziela stanowisko Ministra zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie z art. 185 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2019.1396) w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie zaś do art. 44 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Stosownie zaś do art. 218 ustawy Poś organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest: 1)wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji; 2)wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji; 3)wydanie pozwolenia z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, lub jego zmiana polegająca na udzieleniu takiego odstępstwa; 4)wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z analizy, o której mowa w art. 216 ust. 1 pkt 2. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy Poś przez istotną zmianę instalacji rozumie się taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że Minister prawidłowo uznał, że postępowanie nie zalicza się do żadnego z przypadków postępowań wymienionych w art. 185 ust. 2a ustawy Poś, w których organizacje ekologiczne mogą uzyskać prawa strony, ani w art. 218 zawierającym analogiczne zapisy co do udziału społeczeństwa. Podkreślić należy, że wniosek z dnia 15 lutego 2019 r. złożony na podstawie art. 215 ustawy Poś, stanowił żądanie zmian pozwolenia w zakresie dostosowania instalacji spalania paliw zlokalizowanej w [...] na terenie [...] S.A. Oddział [...] do wymagań wynikających z [...], tzn. z decyzji wykonawczej Komisji z dnia [...] lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik ([...]) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Przyjęte przez Unię Europejską w 2017 roku [...], nakładają na duże obiekty energetycznego spalania restrykcyjne wymogi środowiskowe dotyczące mniejszej emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu, pyłu, chloru, rtęci i fluorowodoru już od 2021 r. Tak więc przedmiotem prowadzonego postępowania w zakresie zmiany pozwolenia zintegrowanego były wyżej wymienione emisje do powietrza, objęte pierwotnym pozwoleniem zintegrowanym. Niewątpliwie, jak wynika to z samego wniosku o zmianę pozwolenia oraz czego Skarżąca nie kwestionuje, przedmiotowe emisje do powietrza objęte pierwotnym pozwoleniem zintegrowanym ulegną zmniejszeniu. Tak więc efekt ekologiczny zostanie osiągnięty. Podkreślić jeszcze raz należy, że pierwotnie prowadzone postępowanie w zakresie udzielenia pozwolenia zintegrowanego, jak i postępowanie zainicjowane wnioskiem Spółki z dnia 15 lutego 2019 r. nie dotyczyło i nie dotyczy odstępstwa od granicznych wielkości emisyjnych. Niewątpliwie zmiana paliwa (instalacja nie będzie spalała biomasy a tylko węgiel brunatny) spowoduje wzrost zużycia węgla brunatnego, a tym samym wzrost emisji CO2, ale jak słusznie zauważył organ emisja do powietrza CO2 nie jest przedmiotem postępowania związanego z wprowadzeniem [...]. Emisja dwutlenku węgla została wyłączona z [...] i rozliczana jest w trybie innych regulacji prawnych, a mianowicie zgodnie z system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, które to narzędzie ma spowodować redukcję emisji CO2. Tak więc w przedmiotowej sprawie prawidłowe jest stanowisko Ministra, że w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z postępowaniem w sprawie istotnej zmiany, tak więc postępowanie administracyjne o zmianę pozwolenia zintegrowanego nie wymaga udziału społeczeństwa, wobec tego Fundacji nie przysługuje prawo strony i nie była ona uprawniona do skorzystania z formy zaskarżenia jaką jest odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2019 r. Z powołanych wyżej przyczyn Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. w zw. z art. 185 ust. 2a ustawy Poś w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy Poś w zw. z art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowisk oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zauważyć należy, że w zaskarżonym postanowieniu Minister powołał się na własne postanowienie z dnia [...] września 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka z dnia [...] lipca 2019 r. odmawiające dopuszczenia Fundacji do postępowania administracyjnego na prawach strony w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W prowadzonej wtedy sprawie Minister szczegółowo przeanalizował kwestę "istotnej zmiany instalacji", a prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia została potwierdzona wyrokiem WSA z dnia 5 marca 2020 r. oddalającym skargę Fundacji. Powoływany wyrok jest prawomocny. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.