I OSK 1316/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1693/06 umarzające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. L. na Radę Wydziału [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2003 r., sygn. akt I SA 2089/01 postanawia uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1693/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. L. na Radę Wydziału [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2003 r., sygn. akt I SA 2089/01. W uzasadnieniu podano, iż skarga w przedmiotowej sprawie jest w istocie skargą na bezczynność Rady Wydziału [...], przewidzianą w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy tej ustawy bowiem przewidują skargę na bezczynność organu w przypadku niewykonania przez organ wyroku, ale do tyczy to tylko wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Natomiast wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003 r. nie jest wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność organu. Podano dalej, że skarżąca wystąpiła z drugą skargą na bezczynność Rady Wydziału [...], domagając się w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. wymierzenia temu organowi grzywny w piśmie, które zostało złożone do Sądu w dniu 20 grudnia 2006 r. w pkt 2 zawartych w nim wniosków. Wskazano, iż przy rozpoznaniu skargi na bezczynność organu Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie wyrokowania. W dacie wyrokowania organ już rozstrzygnął sprawę powołaną uchwała nr 2 z 2 października 2006 r. a zatem nie zachodzi bezczynność tego organu a rozstrzyganie w tej materii stało się bezprzedmiotowe. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wskazano, iż Sąd I instancji naruszył art. 154 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że umorzono postępowanie sądowe w sprawie w oparciu o § 1 art. 154 p.p.s.a., z pominięciem treści § 3 art. 154 p.p.s.a. Wskazano, iż zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a. brak jest podstawy prawnej w przedmiotowej sprawie do umorzenia postępowania. Stwierdzono, iż celem skarżącej było podjęcie postępowania przez Radę Wydziału [...] celem przyznania skarżącej uprawnień do otwarcia przewodu habilitacyjnego, a nie samo w sobie zaniechanie podjęcia działań. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna posiada uzasadnione podstawy. Zarzut naruszenia art. 154 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest usprawiedliwiony poprzez fakt, iż naruszenie przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu art. 133 i 140 p.p.s.a. uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie badania czy doszło do przekroczenia dyspozycji wskazanego przepisu art. 154 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 133 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, jaki stan faktyczny sprawy wynika z tych akt i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie ustalił kwalifikacji pisma z dnia 11 marca 2006 r. (k. 8 akt WSA) oraz pisma z dnia 19 grudnia 2006 r. (k. 69 akt WSA) tj. nie wskazał czy dane pisma stanowią uzupełnienie skargi z dnia 12 lutego 2006 r. (k. 4 akt WSA), czy też są one odrębnymi skargami w innym przedmiocie. Na niedookreślenie przez Sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji wskazuje analiza treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, z którego nie wynika czy umorzone postępowanie dotyczy skargi na bezczynność Rady Wydziału [...] czy też skargi o wymierzenie grzywny temu organowi. Powyższe uchybienie natomiast stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.