VI SA/Wa 2578/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. sygn. VI SA/Wa 2578/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania trwałej niezdolności do wykonywania zawodu adwokata. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie jej po terminie, co zostało wyjaśnione skarżącemu w uzasadnieniu postanowienia. Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 maja 2017 r. Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 545/17, doręczonym skarżącemu w dniu 24 lipca 2017 r., oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. W dniu 26 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że zmiany które doświadczył w życiu osobistym i zawodowym nie pozwoliły mu na uczynienie zadości terminom wynikającym z przepisów, doktryny prawa i orzecznictwa sądów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2578/16 odrzucił jako spóźniony wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt II GZ 850/17 uchylił ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2017 r. wskazując, że w przypadku przywrócenia terminu do wniesienia skargi, która została odrzucona przez sąd postanowieniem z powodu złożenia jej po terminie, a następnie postanowienie to zostało zaskarżone do NSA, który zażalenie oddalił, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien być liczony od wydania przez NSA prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi (a w zasadzie dowiedzenia się o nim przez stronę). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Mając na uwadze wskazania zawarte w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2017 r., należy przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a zatem podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn.. akt I PKN 273/99, publ. OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. o sygn. akt II CRN 448/71, publ. OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. o sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wskazał, że zmiany które doświadczył w życiu osobistym i zawodowym nie pozwoliły mu na uczynienie zadości terminom wynikającym z przepisów, doktryny prawa i orzecznictwa sądów. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a tym samym wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.