III SAB/Wr 1115/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. V. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 15 lipca 2020 r., strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. (dalej: Wojewoda), w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia. Skargi zostały odrębnie zadekretowane. Skarga na bezczynność Wojewody w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Wr 1115/20. Zarządzeniem z 19 sierpnia 2020 r., Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika strony skarżącej do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona wyczerpała tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku z bezczynnością Wojewody. Wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie ponaglenie wniesione w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Pouczył, że stwierdzenie niewyczerpania toku instancji skutkować będzie odrzuceniem skargi. W piśmie z 9 września 2020 r. pełnomocnik wyjaśnił, że strona skarżąca w toku postępowania przed Wojewodą złożyła dwa ponaglenia. Pierwsze - datowane na 5 listopada 2019 r. - dotyczyło przewlekłego prowadzenia postępowania, drugie, które wpłynęło do organu 7 maja 2020 r., zarzucało bezczynność Wojewody. Pełnomocnik dołączył jednocześnie pismo Wojewody z 31 lipca 2020 r., skierowane do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którym organ wskazał, że 7 maja 2020 r. wpłynęło ponaglenie strony na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem - jak wynika to z akt sprawy - skarga strony skarżącej, w sprawie bezczynności Wojewody, w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że w piśmie z 6 maja 2020 r. (data wpływu do organu – 7 maja 2020 r., k. 72 akt administracyjnych), na które powołuje się pełnomocnik, strona skarżąca wyraźnie wskazała, że wnosi "ponaglenie na przewlekłość w postępowaniu administracyjnym". Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - postanowił jak w punkcie I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).