I SA/Wr 238/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2020 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. "B" Sp.k we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 21 października 2019 r. Spółka A (Wnioskodawca, Skarżąca) wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. We wniosku wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Wnioskodawca w roku 2014 nabył od sprzedawcy (Spółki B) trzy nieruchomości. Z tytułu realizacji ww. transakcji, Wnioskodawca odnotował otrzymanie od kontrahenta faktur zaliczkowych oraz faktur końcowych, które zostały uwzględnione w deklaracjach VAT-7 za 2014 r. w następujący sposób: - fakturę zaliczkową nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. dotyczącą obiektu w M., ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2014 r. Zaliczkę zapłacono dnia 13 marca 2014 r. Do tej faktury na prośbę Wnioskodawcy został wystawiony duplikat faktury z dnia 7 października 2014 r. fakturę zaliczkową o nr [...] z dnia [...] września 2014 r., dotyczącą obiektu w Żorach, ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2014 r. Zaliczkę zapłacono dnia 5 września 2014 r. Do tej faktury także został wystawiony duplikat faktury z dnia 9 stycznia 2015 r. (dostarczenie duplikatu do Wnioskodawcy odnotowano dnia 15 stycznia 2015 r.); fakturę zaliczkową o nr [...] z dnia [...] września 2014 r. dotyczącą obiektu w Tarnowskich Górach, ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2014 r. Zaliczkę zapłacono dnia 5 września 2014 r. do tej faktury również na prośbę Wnioskodawcy został wystawiony duplikat faktury z dnia 9 stycznia 2015 r. (dostarczenie duplikatu do Wnioskodawcy odnotowano dnia 15 stycznia 2015 r.); fakturę końcową o nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., dotyczącą obiektu w M., ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2014 r.. - fakturę końcową o nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącą obiektu w Ż., ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2014 r., - fakturę końcową o nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącą obiektu w T. G., ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2014 r. Wnioskodawca dokonał odliczenia VAT naliczonego na podstawie otrzymanych duplikatów faktur zaliczkowych, w okresach rozliczeniowych, w których pierwotnie powstało prawo do jego odliczenia, tj. w październiku oraz listopadzie 2014 r. Natomiast w przypadku faktur końcowych odliczenie VAT naliczonego nastąpiło z oryginałów faktur w grudniu 2014 r. W dniu [...] lutego 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wydał wobec Wnioskodawcy decyzję (nr [....]), zgodnie z którą wszystkie trzy wymienione powyżej transakcje stanowiły dostawę zorganizowanych części przedsiębiorstwa. Tym samym, zdaniem Organu, oznaczało to, że powyższe transakcje zakupu nieruchomości spełniają definicję ustawową wyrażoną w art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 1 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 160 dalej ustawa o VAT). W konsekwencji oznaczało to zmianę kwalifikacji opodatkowania transakcji z opodatkowanej dostawy towaru (zabudowanej nieruchomości) na transakcje niepodlegającą opodatkowaniu, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Decyzja dotyczyła wyłącznie miesiąca grudnia. Wnioskodawca, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem wniósł odwołanie które nie zostało uwzględnione. Wnioskodawca, przyjmując to stanowisko w roku 2016 sporządził korekty deklaracji VAT-7 za rok 2014, zmieniając tym samym sposób opodatkowania z opodatkowanej dostawy towaru na transakcje niepodlegającą opodatkowaniu także za miesiące październik i listopad 2014 r. Natomiast, nadal nie zgadzając się co do oceny prawno-podatkowej przedstawionego stanu faktycznego zaprezentowanej przez Organ, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W wyniku skargi decyzja organu została uchylona, a Sąd podzielił stanowisko Wnioskodawcy. Skarga kasacyjna organu została oddalona. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz uwzględniając ww. rozstrzygnięcie sądowe, wydał decyzję z dnia [...]lipca 2019 r. (znak sprawy: [...]), uchylającą w całości decyzję organu I instancji oraz ustalił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy Wnioskodawcy za grudzień 2014 r. w kwocie wynikającej z pierwotnej deklaracji. W wyniku zaistniałych zdarzeń oraz po otrzymaniu ponownych korekt faktur zaliczkowych dokumentujących sprzedaż nieruchomości (a nie zorganizowanej części przedsiębiorstwa), a więc czynności podlegających opodatkowaniu VAT, Wnioskodawca uznaje, iż będzie posiadał prawo do dokonania odliczenia VAT z duplikatów faktur zaliczkowych otrzymanych w 2014 i 2015 r. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy wobec powyżej przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca postąpi w sposób prawidłowy, uwzględniając wartość podatku naliczonego VAT z duplikatów faktur zaliczkowych otrzymanych w roku 2014 oraz 2015 w rozliczeniu za okres, w którym otrzyma ponowne faktury korygujące od sprzedawcy, tj. w 2019 r.? Jeśli tut. Organ uzna stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, to w jaki sposób Wnioskodawca powinien dokonać korekty rozliczenia VAT naliczonego wynikającego z ww. duplikatów faktur zaliczkowych ? Zdaniem wnioskodawcy w wyniku zaistniałych zdarzeń będzie miał prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z duplikatów faktur zaliczkowych otrzymanych w roku 2014 oraz 2015 w bieżącym okresie rozliczeniowym, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym otrzyma korekty faktur zaliczkowych (w roku 2019). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżoną interpretacją uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe. Organ, cytując odpowiednie przepisy ustawy o VAT, wywodził, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponadto z odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 10 i ust. l0b pkt 1 ustawy można skorzystać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie trzy przesłanki: powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług, doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług (jeżeli faktura dokumentuje takie czynności), podatnik jest w posiadaniu faktury bądź dokumentu celnego dokumentujących tę transakcję. Dalej organ wskazał, że w odniesieniu do faktur korygujących zwiększających u nabywcy podatek naliczony przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają szczególnych regulacji, w związku z tym należy stosować przepisy dotyczące odliczania podatku naliczonego z dokumentów pierwotnych - faktur zakupowych. Następnie Organ, wskazując na brzmienie art. 81 i 81b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) oraz art. 70 Ordynacji podatkowej wskazał, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega, więc na ponownym - poprawnym już - wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Skorygowane zeznanie (deklaracja) zastępuje zeznanie (deklarację) złożone uprzednio. Prawo do złożenia korekty istnieje w związku z tym dopóty, dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Okres przedawnienia wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ podkreślił, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ograniczeniem mającym wpływ na realizację prawa do odliczenia podatku są ramy czasowe w jakich ustawodawca przyznaje to prawo, tj. okres 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem stwierdzić należy, że nie ma obowiązku wystawienia faktur korygujących w sytuacji, gdy w stosunku do czynności udokumentowanych fakturami pierwotnymi nastąpiło przedawnienie w rozumieniu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. upłynął okres dłuższy niż 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego, przedawnieniu ulegają także inne elementy danego stosunku prawno-podatkowego. Jednakże w odniesieniu do faktur korygujących wystawionych do faktur pierwotnych dokumentujących czynności związane z nabyciem nieruchomości, w sytuacji, gdy od momentu rozliczenia faktur pierwotnych w deklaracji nie upłynął okres 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT na zasadach określonych w art. 86 ust. 10, 10b oraz ust. 11 ustawy o VAT. W związku z tym sprzedający był zobowiązany do wystawienia w roku 2019 faktur korygujących, tak aby odzwierciedlały one transakcje dostawy towarów podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. W konkluzji Organ stwierdził, że Wnioskodawca postąpi w sposób prawidłowy uwzględniając wartość podatku naliczonego VAT z duplikatów faktur zaliczkowych otrzymanych w roku 2014 oraz 2015, w rozliczeniu za okres, w którym otrzyma ponowne faktury korygujące od sprzedawcy, tj. w roku 2019. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Organ podatkowy: przepisów prawa materialnego przez: niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego przez nieuwzględnienie i pominięcie przy wydawaniu interpretacji indywidualnej artykułu 86 ust. 1, 10, 10b pkt 1 oraz ust. 13 ustawy o VAT, co doprowadziło do uznania, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego powstaje dla Skarżącej na bieżąco (w dacie otrzymania faktur korygujących w 2019 r.) przy jednoczesnym - błędnym - przyjęciu, że podatnikowi nie przysługuje skorzystanie z tego prawa zgodnie z terminami wskazanymi w wyżej przytoczonych przepisach ustawy o VAT, błędną wykładnię artykułu 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z: art. 4, 5 OP oraz art. 86 ust. 1, 10,1 Ob ust. 1, 11 i 13 ustawy o VAT – przez jego błędne zastosowanie w sprawie, które doprowadziło do uznania, iż w sprawie dojdzie do przedawnienia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT) - przez jego błędne zastosowanie w sprawie, które narusza zasadę neutralności podatku VAT wskazaną w ww. Dyrektywie; niewłaściwą ocenę, co do zastosowania w sprawie art. 70 Ordynacji podatkowej i jego błędną wykładnię - przez błędne przyjęcie, iż w sprawie doszło do powstania zobowiązania podatkowego, a złożenie przez Skarżącą korekty deklaracji podatkowej za okres w 2019 r., w którym otrzymała ona faktury korygujące, w której ujmie ona podatek naliczony, wynikający z tych faktur, wynika z chęci poprawienia błędu, co miało istotny wpływ na sprawę - Organ podatkowy nie zrozumiał przedstawionego stanu faktycznego; oraz przepisów prawa procesowego przez uchybienie: artykułu 121 § 1 oraz art. 120 w zw. z art. 14h OP przez: nieposzanowanie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady legalizmu, przez dokonanie wykładni prawa, które prowadziłoby do sytuacji, w której Spółka nie byłaby w stanie dokonać odliczenia podatku VAT, w sytuacji, w której zakwestionowanie prawa do odliczenia wynika z błędu organu podatkowego; nieposzanowanie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez dokonanie wykładni prawa, które prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności podatku VAT z uwagi na błędy dokonane przez Organ podatkowy; artykułu 14c OP, przez dokonanie uzasadnienia prawnego interpretacji w sposób niejednoznaczny oraz pozorne zgodzenie się ze stanowiskiem Spółki, pomimo tego, że w praktyce interpretacja organu jest niezgodna z poglądami Spółki wyrażonymi we wniosku o interpretację. W uzasadnieniu skargi podniosła, że ma prawo do dokonania odliczenia podatku naliczonego również w dwóch kolejnych okresach rozliczeniowych, następujących po okresie, w którym to prawo powstało. W praktyce, oznacza to. że Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego albo w okresie, w którym powstało prawo do odliczenia (jak zostało już wskazane. Organ podatkowy potwierdził, że będzie to okres, w którym do Spółki wpłynęły korekty faktur - w 2019 r.1. albo w dwóch kolejnych okresach rozliczeniowych, następujących po ww. okresie i niezależnie od tego, czy od początku 2014 r. upłynęło już 5 lat. W ocenie Spółki, art. 70 OP w tym zakresie na pewno nie znajdzie zastosowania ..wstecz", ewentualnie można by było zastosować go "w przód", gdyby jednak ustawa o VAT nie zawierała odpowiedniego przepisu dotyczącego przedawnienia prawa do odliczenia. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zaskarżona została interpretacja uznająca stanowisko Wnioskodawcy w całości za prawidłowe. Na etapie postępowania interpretacyjnego nie było sporne, że Skarżącej przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ponownych korekt faktur zakupowych " na bieżąco, to jest w roku 2019. Z opisu stanu faktycznego wynikło przy tym w sposób niewątpliwy, że Skarżąca takie faktury korygujące w 2019 r otrzymała i w tym roku je uwzględniła. Natomiast na etapie skargi – jak wynika z jej zarzutu pierwszego - Skarżąca zdaje się prezentować pogląd, że przysługiwało jej prawo do odliczenia z mocą wsteczną, to jest w 2014 roku. Jednocześnie z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżąca podtrzymuje stanowisko, iż prawo do odliczenia powstało w 2019 r. Wobec takiego sformułowania skargi trudno jest ocenić na czym polega w tym wypadku zarzut niewłaściwej oceny zastosowania przepisu prawa materialnego, w Kontekście uznania stanowiska Skarżącej za prawidłowe. Analizując ten zarzut w kontekście dalszych zarzutów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego, które zdają się wskazywać na niezrozumienie treści interpretacji. Przedmiotem interpretacji była bowiem jedynie ocena czy Skarżąca prawidłowo uwzględniła otrzymane faktury korygujące w roku ich otrzymania -2019. Interpretacji nie dotoczyła natomiast ani kwestii tego czy możliwe jest uwzględnienie tych korekt w rozliczaniach za okresy następne ani kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2019 r. Przepisy Ordynacji podatkowej o przedawnieniu organ przywołał nie w kontekście prawa Skarżącej do uwzględnienia korekt, a w odniesieniu do obowiązku dokonania korekty in plus przez wystawcę faktury. Organ ocenił przy tym, że obowiązek taki po stronie wystawcy w 2019 r jeszcze istniał, wobec czego wystawienie faktur korygujących było prawidłowe. Sąd stanowisko to w całości podziela. Konsekwencją obowiązku wystawienia faktur korygujących in plus jest prawo Skarżącej do ich uwzględnienia. W tym miejscu wskazać należy, że (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 1710/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) przyczyną wystawienia faktury korygującej, może być : 1) pomyłka przy wystawianiu faktury pierwotnie dokumentującej zdarzenie rodzące zobowiązanie podatkowe (pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury); 2) zdarzenie rodzące zobowiązanie podatkowe, będące następstwem podwyższenia ceny po wystawieniu faktury pierwotnej, na której podatek należny z tytułu danego zdarzenia wykazany jest w prawidłowej wielkości, a dopiero zdarzenie, które następuje po sprzedaży (podwyższenie ceny) stanowi podstawę dokonania korekty tegoż podatku, poprzez jego podwyższenie. W wyroku z 25 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 213/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku pierwszej grupy mamy do czynienia z sytuacją, gdy dokonywana korekta ma na celu wykazanie prawidłowej wielkości podatku należnego z tytułu danego zdarzenia, który w rozliczeniu za dany okres powstania zobowiązania podatkowego z tego tytułu, z podanych w tym przepisie powodów, został wykazany w wadliwej (zaniżonej) wielkości. W takiej sytuacji faktura korygująca dokumentuje jedynie prawidłową wielkość zobowiązania podatkowego (podatku należnego) z tytułu danej sprzedaży, odnośnie której obowiązek podatkowy powstał w momencie jej realizacji i wystawienia faktury pierwotnej, wobec czego sam fakt wystawienia faktury korygującej nie ma wpływu na obiektywną wielkość ukonstytuowanego już zobowiązania (podatku należnego) w miesiącu powstania obowiązku podatkowego, w przypadku którego doszło jedynie do wadliwego jego udokumentowania i wykazania w rozliczeniu za ten okres. W drugim przypadku, w momencie wystawienia faktury pierwotnej, podatek należny z tytułu danego zdarzenia wykazany jest w prawidłowej wielkości, a dopiero zdarzenie, które następuje po sprzedaży (podwyższenie ceny) stanowi podstawę dokonania korekty tegoż podatku, poprzez jego podwyższenie. W tym zatem przypadku dopiero zdarzenie skutkujące podwyższeniem ceny zwiększa wielkość prawidłowo wcześniej wykazanego zobowiązania podatkowego z tytułu dokonanej sprzedaży, podczas gdy w przypadku pomyłki w fakturze pierwotnej, istniejąca rozbieżność pomiędzy faktyczną wielkością podatku należnego a jego uzewnętrznieniem w tej fakturze, stanowi podstawę wystawienia faktury korygującej ten stan rzeczy. NSA podkreślił przy tym, że powyższa odmienność zdarzeń powodujących korektę podatku należnego ma zatem również wpływ na termin jej ujęcia w rozliczeniach podatnika. W przypadku gdy korekta ma na celu prawidłowe udokumentowanie zdarzenia gospodarczego, które miało miejsce w danym miesiącu i w tymże miesiącu z powodu jakiejś pomyłki zostało wadliwie udokumentowane, przez co wpłynęło na błędne określenie za ten okres rozliczeniowy wielkości podatku należnego podatnika, dokonana w późniejszym czasie korekta faktury powinna zostać uwzględniona w ramach korekty wielkości podatku należnego za tenże okres rozliczeniowy, poprzez skorygowanie w tym okresie nieprawidłowo zadeklarowanego podatku należnego. Korekty tego rodzaju mają bowiem wpływ na określenie prawidłowej wielkości podatku należnego w okresie, za który składana jest deklaracja, gdyż w pierwotnej deklaracji podatek ten został wykazany w wadliwej wysokości. Jeżeli natomiast wystawienie faktury korygującej podatek należny jest efektem zdarzenia, które wystąpiło po upływie danego okresu rozliczeniowego, np. podniesienie ceny w następnym miesiącu, dokonana korekta powinna zostać uwzględniona w rozliczeniu za miesiąc, w którym to zdarzenie nastąpiło. Pierwotne bowiem zobowiązanie podatkowe, w momencie powstania obowiązku podatkowego ukonstytuowało się w prawidłowej wielkości, a jego zwiększenie następuje w takim przypadku w następstwie zdarzenia zaistniałego już po powstaniu obowiązku podatkowego, modyfikującego wielkość tegoż zobowiązania w momencie jego zaistnienia. Skoro, zatem zdarzenie to miało miejsce po powstaniu już obowiązku podatkowego, nie ma podstaw do wykazywania jego skutków w okresie powstania tego obowiązku, lecz w okresie, w którym zdarzenie to zaistniało, kształtując wielkość zobowiązania podatkowego w nowej wysokości. Gdyby, więc przyjąć, że korekta faktur wynikała z błędnego uznania, że transakcje nie podlegają opodatkowaniu należało by uznać, że korekta winna zostać odniesiona do okresu w którym zdarzenie gospodarcze miało miejsce, a więc do odpowiednich miesięcy 2014 r. W takim zaś wypadku w świetle art. 86 ust 13 prawo do dokonania korekty wstecz należało by uznać za wątpliwe. Organ, uznając że dokonane korekty należy uwzględnić dopiero w 2019 r w istocie przyjął wykładnię przepisów na korzyść skarżącej. Podważanie takiej wykładni było by działaniem na niekorzyść strony, niedopuszczalnym w świetle art. 134 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu wskazać należy, że zgodnie z art. 14 c § 1 "Interpretacja indywidualna zawiera Wyczerpujący opis przedstawionego we wniosk u stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie." Zaskarżoną interpretacją stanowisko Skarżącej zostało uznane w całości za prawidłowe. Organ wprawdzie uznał, że bezcelowe jest udzielanie odpowiedzi na pytanie drugie, jednakże w tym zakresie uznać należy rozstrzygnięcie za prawidłowe. Pytanie to było bowiem zadane niejako warunkowo, na wypadek negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze. Natomiast, wbrew zarzutom skargi ani sentencja ani uzasadnienie interpretacji nie wskazują, aby organ w jakikolwiek sposób podważał prawidłowość stanowiska Skarżącej. W szczególności zaś – jak wskazano wyżej- aby kwestionował lub ograniczał jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur korygujących otrzymanych w roku 2019r. Nie można zaś czynić zarzutów, iż organ nie czynił rozważań dotyczących kwestii które we wniosku nie zostały podniesione, takich jak uwzględnienie faktur w następnych okresach rozliczeniowych. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co w świetle art. 151 p.p.s.a nakazuje jej oddalenie.