III SA/Lu 121/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] października 2019 r., nakładającą na [...] z siedzibą w M. (Białoruś) karę pieniężną w wysokości 1 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy. Na terenie przejścia granicznego w K. przeprowadzono kontrolę pojazdu składającego się z ciągnika samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy o numerze rejestracyjnym [...]. W trakcie kontroli dokonano między innymi pomiaru masy całkowitej pojazdu. Pomiaru tego dokonano przy użyciu wagi statycznej typu RPT 95268, nr fabryczny 4201100498 posiadającej świadectwo legalizacji ponownej. Wynik pomiaru masy całkowitej wskazał na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 40 kg (0,1%). Z przeprowadzonej kontroli i ważenia pojazdu sporządzono protokół nr [...] wskazującym, że czynności kontrolne rozpoczęto w dniu 16 maja 2019 r. i zakończone je następnego dnia. Kierowca odmówił podpisania protokołu bez podania przyczyn. Z uwagi na poczynione ustalenia wszczęto postępowanie administracyjne i decyzją Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] października 2019 r. nałożono na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 1 000 zł za naruszenie określone w lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.", tj. za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5 %. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy skontrolowaną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał m. in., że zgodnie z międzynarodowym listem przewozowym CMR z dnia [...] maja 2019 r. podmiotem wykonującym przewóz drogowy był [...] z siedzibą w M. Organ stwierdził, że skontrolowano w dniu 16 maja 2019 r. parametry pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]/[...]. Ważenia dokonano wagą statyczną, która spełniała wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 26, poz. 152).. W trakcie ważenia system wagi nie sygnalizował nieprawidłowości pomiaru, co oznacza, że ważenie przebiegło w sposób prawidłowy. Waga posiadała ważną legalizację. Kierujący pojazdem nie zgłaszał również uwag odnośnie wykonanych czynności kontrolnych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Wyniki pomiaru masy statycznej skontrolowanego pojazdu wskazywały, że ważył on 40 040 kg, co świadczyło o przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 40 kg (o 0,1%). Stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oznaczało, że wystąpiło naruszenie określone w lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5 %, sankcjonowane karą w wysokości 1 000 zł. Rozstrzygnięcie organu I instancji było zatem prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał również, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił także, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d oraz art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Ustawa o transporcie drogowym reguluje kwestie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych, zaś norma kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IV a k.p.a. [...] z siedzibą w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania dopuszczalnych odchyleń pomiarowych wagi, brak wskazania w protokole kontroli warunków atmosferycznych, jakie panowały w trakcie pomiaru, co mogło mieć wpływ na wynik pomiaru, przy naruszeniu na poziomie 0,1%, w wyniku czego nałożono na skarżącego dwie kary – na podstawie lp. 10.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i jednocześnie kary w wysokości 5 000 zł za brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że odchylenie od normy w wymiarze 0,1% mogło wynikać ze zmian fizykochemicznych, tj. zmiany masy substancji wskutek zmiany temperatury, ciśnienia czy zwilgocenia. Organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, nie zostały zatem wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Skarżąca wskazała, że organ nie przedstawił także szczegółowych właściwości urządzenia, którym dokonano pomiaru i dopuszczalnych granic błędu. Skarżąca powołała się ponadto na przepisy art. 189 d, art. 189e oraz 189f k.p.a. określające zasady wymiaru kary pieniężnej, wskazując przy tym, że dochowała należytej staranności przy załadunku towaru, w trakcie którego masa pojazdu mieściła się w normie. Powstała różnica ok. 40 kg była najprawdopodobniej wynikiem zmian właściwości fizykochemicznej substancji przewożonej lub niedokładności, czy też błędu w ważeniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5 % przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 1 000 zł. W myśl art. 90c. ust. 2 pkt 3 u.t.d. kontrole dotyczące mas pojazdów lub zespołów pojazdów, przy wykonywaniu swoich zadań ustawowych, mogą przeprowadzać funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej. Dopuszczalne wymiary, masy i naciski osi pojazdu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas (§ 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie kontroli poddano należący do skarżącej zespół pojazdów składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego oraz trzyosiowej naczepy, którym przewożono Poli(metylenofenyloizocyjanian) w kontenerze o masie brutto 23 960 kg. W toku kontroli dokonano pomiaru masy całkowitej pojazdu. Pomiaru dokonano przy użyciu wagi statycznej typu RPT 95268, nr fabryczny 4201100498 posiadającej świadectwo legalizacji ponownej. Wynik pomiaru masy całkowitej wskazał na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 40 kg (0,1%). Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena prawidłowości pomiaru masy całkowitej pojazdu. Zdaniem skarżącej, stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu mogło wynikać z nieuwzględnienia przez organ warunków atmosferycznych panujących w trakcie kontroli i zmian masy przewożonej substancji pod wpływem zmian temperatury, ciśnienia lub wilgotności oraz z nieuwzględnienia dopuszczalnego błędu pomiaru wagi. W aktualnym stanie prawnym brak jest przepisów szczegółowo regulujących tryb ważenia pojazdów w celu ustalenia, czy wykonywany przejazd mieści się w odpowiednich kategoriach normatywnych. Przy dokonywaniu pomiarów pojazdu kluczowe znaczenie ma to, czy użyte w tym celu urządzenie odpowiada określonym wymogom oraz czy ważenie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z instrukcją obsługi wagi ustaloną przez producenta urządzenia. Z tych też względów ważenie przeprowadzone na wadze spełniającej wymogi normatywne, wykonane w sposób określony w instrukcji obsługi urządzenia uznawane jest za prawidłowe. Wymagania w zakresie wykonania i charakterystyk metrologicznych podlegających sprawdzeniu podczas legalizacji ponownej wag nieautomatycznych, wprowadzonych do obrotu lub użytkowania w wyniku dokonania oceny zgodności, szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji ponownej wag nieautomatycznych oraz sposób i metody przeprowadzania sprawdzeń zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 9a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2020, poz.140, z późn. zm.), dalej jako "Prawo o miarach". Rozporządzenie nie wskazuje sposobu użytkowania wag. Określa jedynie wymogi, jakim urządzenia muszą sprostać, aby były dopuszczone do użytku. Oceny spełnienia tych wymogów dokonują organy administracji metrologicznej, a potwierdzeniem spełnienia warunków jest świadectwo legalizacji pierwotnej, ewentualnie świadectwo legalizacji ponownej, wydawane przez naczelników obwodowych urzędów miar. W rozpoznawanej sprawie waga nieautomatyczna użyta do statycznego ważenia pojazdu posiadała aktualne świadectwo legalizacji ponownej, wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Siedlcach w dniu 5 lipca 2017 r. Zastosowane podczas pomiaru urządzenie miało zatem aktualne świadectwo legalizacji, co oznacza, że urządzenie spełniało formalne kryteria dopuszczające je do użytku, określone w odpowiednich przepisach. "Śladowego naruszenia normy" – jak to podniesiono w skardze – nie można utożsamiać z błędami granicznymi, o którym mowa w § 6 ust. 1 cyt. rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. Błędy graniczne ocenia się podczas legalizacji urządzenia, a nie w czasie ważenia nim. Nic nie wskazuje na to, aby przeprowadzona przez organ procedura ważenia była niezgodna w wymogami określonymi przez producenta w instrukcji obsługi wagi. Podkreślenia wymaga, że kierujący pojazdem nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli, w szczególności na temat sposobu i warunków jej wykonania, użytego do ważenia urządzenia oraz samych wyników ważenia. Kierowca nie zgłosił również, aby w trakcie ważenia występowały jakiekolwiek czynniki zewnętrzne, w tym jakiekolwiek warunki atmosferyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik ważenia. Nie sygnalizował również żadnych czynników nieprawidłowości pomiaru. Co istotne, z akt sprawy nie wynika także, aby kierowca wnosił o dokonanie powtórnego ważenia pojazdu. Nie było zatem żadnych podstaw do przyjęcia, że proces pomiaru masy całkowitej pojazdu, w tym pomiaru wagą statyczną, przebiegał w sposób niezgodny z instrukcją obsługi wagi. Jak już wyżej wskazano, obowiązkiem organów posługujących się wagami jest użytkowanie wag posiadających świadectwa legalizacji, w sposób zgodny z instrukcją obsługi, określoną przez producenta. Z akt sprawy nie wynika, aby te obowiązki zostały naruszone przy dokonywaniu pomiaru. Powoływane przez skarżącą Spółkę błędy graniczne to kryteria, które są badane przez organ administracji metrologicznej, wydający świadectwo legalizacji, a nie kryteria prawidłowego użytkowania wagi. Takich kryteriów przy użytkowaniu urządzeń nie ma. Stosując wagę z ważną legalizacją zasadne jest przyjęcie wskazań wagi, bez dodatkowych interpretacji tego wyniku związanych z analizą błędu. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania legalności użytych do ważenia urządzeń oraz co do zgodności procedury ważenia. Ważenie pojazdu zostało przeprowadzone w sposób zgodny z prawem. W tej sytuacji należało uznać za prawidłowe ustalenie organu co do wyniku rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, która wynosiła 40.040 kg. Oznaczało to w konsekwencji przekroczenie dopuszczalnej masy dla tego rodzaju zespołu pojazdów (5 osi) o 40 kg (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia). Zasadnie zatem nałożono na skarżącą karę pieniężna w wysokości 1 000 zł za naruszenie określone w lp. 10.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5 %. W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest również podstaw do przyjęcia, że naruszony został zakaz podwójnego karania. Przede wszystkim wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nałożono na skarżącą karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a tej ustawy. Natomiast naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, podlega karze na podstawie art. 140ab ust. 2 w zw. z art. 140aa Prawa o ruchu drogowym. Kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140ae ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Celem tych kar jest zapobieżenie niszczeniu sieci drogowej i niebezpieczeństwu w ruchu drogowym. Natomiast kary wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Na podstawie tych przepisów ochronie podlega inny interes prawny. Kara wymierzana jest co do zasady profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu. Jej celem jest wymierzenie sankcji przewoźnikowi, który przy wykonywaniu działalności nie stosuje się do wymogów wynikających z przepisów prawa, co może, jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej zmianę do ustawy o transporcie drogowym, prowadzić, zgodnie z unormowaniami unijnymi, do utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji. Dobrem chronionym jest w tym przypadku prawidłowość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu. Ochrona prawidłowości prowadzenia działalności transportowej wiąże się również bezpośrednio z ochroną uczciwej konkurencji. W obu wymienionych wyżej przypadkach nie zachodzi zatem tożsamość chronionego interesu prawnego. Nałożone na skarżącą kary zostały wymierzone za różne naruszenia, mimo że dotyczą tej samej okoliczności faktycznej – przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Zaskarżona decyzja nie narusza normy art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., ani innych przepisów tej ustawy, nie narusza także przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W razie stwierdzenia określonych nieprawidłowości i naruszenia przepisów wymienionych w obu powyższych ustawach, wydawane są dwie odrębne decyzje, jedna – na podstawie ustawy o transporcie drogowym, druga – na podstawie Prawa o ruchu drogowym. W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd takim pojazdem oraz naruszenia norm, m.in. w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego wszczynane są dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy - p.r.d. oraz przepisów u.t.d. Są to bowiem dwie odrębne sprawy administracyjne, załatwiane dwiema decyzjami (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2019 r. sygn. III SA/Łu 343/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 299/19, wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. III SA/Lu 468/19). W konsekwencji stwierdzić należy, że wymierzenie skarżącej kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw nie narusza zakazu podwójnego karania. Każde ze stwierdzonych naruszeń stanowiło odrębny delikt administracyjny i każde naruszenie podlegało osobnej karze na podstawie przepisów dwóch różnych ustaw, które realizują różne cele. Wbrew stanowisku skarżącej, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej; odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia; terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej; terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej; odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej; udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Przepis art. 189d k.p.a. wymienia okoliczności, jakie organ administracji publicznej powinien wziąć pod uwagę wymierzając administracyjną karę pieniężną. Stosownie do art. 189e k.p.a., w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. Natomiast w myśl art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Jak słusznie wskazał organ, kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w k.p.a. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje zarówno sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego, jak i kwestie odstąpienia od ich nałożenia. Zauważyć również należy, że regulacja zawarta w art. 189a § 2 jest jasna i nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Już wykładania językowa tego przepisu wskazuje, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku u.t.d.) regulujących przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i odstąpienia od ich nałożenia wyłącza stosowanie przepisów całego działu IV k.p.a. bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Zarówno art. 92b ust. 1 u.t.d. regulujący kwestię odstąpienia od nakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. dotyczący niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, czy umarzenia wszczętego już postępowania w sposób kompleksowy wymieniają przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, a więc odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dlatego brak jest podstaw do stosowania w sprawie działu IVa k.p.a. W ocenie Sądu, bezzasadne są zarzuty naruszenia przez organy przepisów procesowych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Organ dokonał pomiaru masy całkowitej pojazdu, która jednoznacznie wykazała przekroczenie określonych norm. Kierowca nie zgłaszał żadnych uwag do procedury ważenia i nie podnosił na przykład kwestii obecności wody opadowej na pojeździe. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały przez organ wyjaśnione. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Nie wystąpiły też podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, co podnoszono w odwołaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.).