I SA/Po 611/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego M. P. o zwrot kosztów podróży pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi D. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzoną egzekucję administracyjną postanawia oddalić wniosek. UZASADNIENIE Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 24 października 2012 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik - ustanowiony w ramach prawa pomocy - doradca podatkowy M. P., wystąpił o przyznanie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zwrot poniesionych przez niego kosztów przyjazdu na rozprawę samochodem osobowym na trasie O. - P. i P. - O. Pełnomocnik zobowiązał się, że w terminie 7 dni dostarczy Sądowi szczegółowe wyliczenie kosztów podróży. Wyrokiem z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 611/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [..], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzoną egzekucję administracyjną. Jednocześnie Sąd przyznał doradcy podatkowemu M. P. wynagrodzenie w kwocie [...] zł (w tym podatek VAT w wysokości [...] zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. W piśmie z dnia [...] października 2012 r. (data nadania [...] października 2012 r.) pełnomocnik skarżącego, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm., dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury), oszacował koszty dojazdu na rozprawę na kwotę [...] zł. ([...] km x [...] zł). Jednocześnie podniósł, że zasądzone na jego rzecz przez sąd wynagrodzenie jest niewiele wyższe niż koszty samego dojazdu, a przy uwzględnieniu kosztów wcześniejszego dojazdu do sądu, w celu zapoznania się z aktami sprawy, kosztów tych nawet nie pokrywa. Ponadto wskazał, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt III PZP 4/12, stwierdził, że sąd może zasądzić, jako koszty procesu, zwrot wydatków pełnomocnika z tytułu dojazdu na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: "P.p.s.a."), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W świetle § 3 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, wynosi [...] zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Z powołanych wyżej norm prawnych wynika, że wyznaczony z urzędu doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 w zw. z art. 205 § 4 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego doradcy podatkowego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wskazane przepisy stanowią, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się m.in. koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Tymczasem z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że stawiennictwo pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. nie było obowiązkowe (vide: zawiadomienie o rozprawie, k. 41 akt sąd.). Oznacza to więc, że wnioskowany przez pełnomocnika skarżącego – doradcę podatkowego M. P. – zwrot kosztów podróży nie może zostać uznany za niezbędny koszt postępowania, albowiem ustawodawca za niezbędne uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (vide: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1197/05, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie Sąd zwraca uwagę że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, na które powołał się pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] października 2012 r. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do powołanej w treści pisma pełnomocnika, uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt III PZP 4/12, zauważyć należy, że dokonana przez Sąd Najwyższy interpretacja przepisów art. 98 § 1 - § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), w świetle której: celowe i niezbędne koszty przejazdu profesjonalnego pełnomocnika strony w celu wzięcia udziału w rozprawie wchodzą w skład kosztów procesu, dotyczy sytuacji, gdy obowiązek zwrotu kosztów procesu ciąży na stronie przegrywającej sprawę. Oznacza to więc, że uchwała ta nie może zostać zastosowana w niniejszej sprawie, albowiem skarga, którą doradca podatkowy M. P. popierał, została oddalona i w wyroku Sąd nie orzekał w przedmiocie kosztów od strony przeciwnej. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 250 i art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.