II OSK 2122/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 125/18 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i leczenia zwierząt oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 125/18 oddalił skargę T. Z. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] grudnia 2017 r. [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 i obciążyło skarżącego kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia 20 sztuk bydła i 4 sztuk trzody chlewnej za okres od 8 marca do 2 września 2016 r. kwotą 30.509,45 zł. Jak wskazał Sąd I instancji, w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano art. 7 ust. 1 i 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856). Organ wykazał, że na skutek szczególnej sytuacji, wynikającej ze znacznej ilości odebranych skarżącemu zwierząt, gmina nie miała możliwości umieszczenia ich w typowym gospodarstwie rolnym prowadzonym przez indywidualnego rolnika. Zwierzęta zostały umieszczone, zgodnie z ostateczną i prawomocną decyzją, w pomieszczeniach Spółdzielni Usług Rolniczych, zaś Gmina bądź to kupowała bądź też sprowadzała, ponosząc związane z tym koszty transportu, pożywienie dla tych zwierząt oraz ściółkę i inne niezbędne artykuły. Również Gmina ponosiła bezpośrednio koszty opieki weterynaryjnej. Wszystkie te koszty znajdują potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy fakturach. Ich wysokość została w sposób prawidłowy ustalona przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem krótszego okresu w stosunku do tego, jaki legł u podstaw ustaleń organu I instancji. Prawidłowo bowiem Kolegium uwzględniło koszty utrzymania zwierząt do 2 września 2016 r., kiedy to skarżący przestał być ich właścicielem, nie zaś do dnia, kiedy Gmina nadal faktycznie ponosiła koszty ich utrzymania. 2. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7 Kpa i art. 75 § 1 Kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy koniecznych dla jej prawidłowej oceny i rozstrzygnięcia polegającego na bezzasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji w oparciu o zebrane dowody, że koszty utrzymania zwierząt zostały wyliczone prawidłowo i adekwatnie do poziomu wydatków koniecznych do prawidłowego utrzymania i opieki nad odebranymi zwierzętami. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. 3.3. Zarzut skargi kasacyjnej jest całkowicie bezzasadny, Sąd I instancji akceptując ustalenia faktyczne nie naruszył art. 7 oraz art. 75 § 1 Kpa. Oczywistość stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w szczególności wysokość poniesionych przez gminę kosztów wynika bowiem z faktur. Jak to niezwykle celnie wskazał Sąd I instancji, subiektywne przekonanie skarżącego o koniecznych kosztach utrzymania zwierząt, nie może stanowić wzorca dla ustalenia poziomu tych wydatków. Fakt, że zwierzęta w chwili odebrania skarżącemu były w stanie skrajnego wyczerpania i wychudzenia świadczy o tym, że faktycznie skarżący na ich utrzymanie musiał ponosić niewielkie wydatki. To jednak nie oznacza, że zwierzęta te nie potrzebowały większej ilości paszy aniżeli ta, jaką zapewniał skarżący swoim zwierzętom. W przedmiotowej sprawie koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, którymi obciążono skarżącego ustalono na podstawie kwot z faktur wyszczególnionych w zestawieniu w pozycjach od 1-33 oraz kwoty z faktury z poz. 37 w wysokości 1564,24 zł. Kwotę ogólną w/w kosztów ustalono w oparciu o powyższe faktury w wysokości 30.509,45 zł. 3.4. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w świetle art. 7 Kpa strona nie może oczekiwać, że w przypadku kwestionowania przez stronę ustaleń faktycznych organu, w każdym przypadku to organ ma obowiązek poszukiwania dowodów wskazanych przez stronę. W przedmiotowej sprawie nie było jakichkolwiek przeszkód aby to skarżący kwestionując wysokość poniesionych kosztów i jednoznaczny stan faktyczny wynikający z faktur, zlecił wykonanie opinii przez biegłego zootechnika. Takiej opinii jednak skarżący nie przedstawił w ramach własnej inicjatywy dowodowej. 3.5. Z tych względów podstawy kasacyjne okazały się niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że strony wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.