II SA/Ke 649/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 25.10.2022 r. znak: IR.I.7840.4.14.2022 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania D. z o.o. (zwanej dalej "Spółką") z dnia 19.09.2022 r. od decyzji Starosty Kieleckiego nr 2143/2022 z 28.09.2022 r. znak: B-I.6740.75.6.2022, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Ł. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrzną instalacją gazu oraz na budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki, na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym W., gmina N., umorzył postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Starosty Kieleckiego z 28.09.2022 r., ponieważ odwołujący się nie jest stroną postępowania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Ł. L. (zwany też dalej "inwestorem") w dniu 11.02.2022 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku. W pierwszej wydanej w sprawie decyzji z 11.03.2022 r. Starosta Kielecki zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrzną instalacją gazu oraz na budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki na działce nr [...]. Organ I instancji stwierdził zarazem, że zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji wykracza poza teren działki nr [...] i obejmuje również sąsiednie działki nr [...], [...], które stanowią dojazd do działki nr [...]. Decyzją z 26.04.2022 r. Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, uchylił w całości ww. decyzję z 11.03.2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, argumentując że Spółka nie udzieliła inwestorowi zgody na korzystanie ze swojej działki nr [...] w celu zapewnienia działce nr [...] dojazdu do drogi publicznej. Jakkolwiek brak zapewnienia dojazdu do działki budowlanej stanowi przesłankę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, to organ odwoławczy, biorąc pod uwagę możliwość zaprojektowania innego dojazdu do działki – a więc pozytywnego załatwienia sprawy – wydał decyzję kasatoryjną. Postanowieniem z 8.06.2022 Starosta Kielecki nałożył na inwestora obowiązek m.in. dostarczenia dokumentu potwierdzającego ustanowienie służebności drogowej na działkach nr [...] i [...] w celu zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi publicznej. W wyznaczonym terminie, pismem z 5.09.2022 r. inwestor poinformował Starostę Kieleckiego, że działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, oznaczonej nr działki [...], poprzez działkę nr [...] zgodnie z załączoną decyzją podziałową Wójta Gminy N. z 29.11.2021 r. znak: INO-V.6831.2.37.2021. W decyzji tej wskazano, że "Nowo wydzielona działka ewidencyjna [...] jest przeznaczona pod teren drogi wewnętrznej o symbolu KDW1. Z kolei działki ewidencyjne nr od 684/1 do 684/12 stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN. Działki te będą mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, oznaczonej nr działki [...], przez działkę nr [...]". Pismem z 5.09.2022 r. Starosta Kielecki zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z poprawioną i uzupełnioną dokumentacją projektową, a następnie pismem z 14.09.2022 r. zawiadomił strony, że projektant przedłożył poprawioną informację o obszarze oddziaływania inwestycji, z której wynika brak oddziaływania na działkę nr [...]. Z uwagi na powyższe poinformowano, że właściciel działki nr ewid. [...] nie jest już stroną w przedmiotowym postępowaniu, inwestycja oddziałuje bowiem wyłącznie na działki nr [...], [...] – wobec czego Spółka utraciła przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Opisaną na wstępie decyzją z 28.09.2022 r. Starosta Kielecki, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził ww. projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. W dniu 06.10.2022 r. Starosta Kielecki przekazał do Wojewody Świętokrzyskiego odwołanie Spółki od ww. decyzji, to jest pismo z dnia 19.09.2022 r. Wojewoda stwierdził, że pismo to, przekazane mu jako odwołanie, wpłynęło do organu I instancji w dniu 26.09.2022 r., a więc dwa dni przed datą wydania decyzji. Jednocześnie z adnotacji na piśmie wynika, że pismo to zostało przekazane do osoby załatwiającej sprawę w dniu 28.09.2022 r., a więc w dniu wydania decyzji. Zatem, biorąc pod uwagę proces wydawania decyzji, treść pisma nie mogła zostać uwzględniona przez organ I instancji w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, zakończonym wydaniem decyzji z dnia 28.09.2022 r. Treść powyższego pisma mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie tej decyzji, więc organ zasadnie przekazał Wojewodzie Świętokrzyskiemu powyższe pismo jako odwołanie spółki D. z o. o., wniesione w terminie. Wojewoda Świętokrzyski pismem z dnia 10.10.2022 r. wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentu stwierdzającego, że posiada przymiot strony w przedmiotowej sprawie, to znaczy dokumentu potwierdzającego, że jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na wezwanie Wojewody Świętokrzyskiego Spółka wskazała w piśmie z 14.10.2022 r., że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] położonej w W. i że działka ta stanowi jedyny dojazd do działki nr [...], przez działkę nr [...]. Wojewoda Świętokrzyski, umarzając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. postępowanie odwoławcze – z uwagi na uznanie, że Spółka nie jest stroną postępowania – przytoczył art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, argumentując że nie wystarczy być właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości, aby być stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Nieruchomość ta musi jeszcze znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. W myśl przepisów dotyczących ochrony środowiska, to jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja ta nie leży na obszarach Natura 2000 ani na obszarach chronionego krajobrazu. Wobec powyższego przedsięwzięcie to nie podlega żadnym procedurom z zakresu ochrony środowiska – a jedynie uregulowaniom Prawa budowlanego. W rezultacie obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wyznacza się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), zwanego dalej "rozporządzeniem". Dla terenu, na którym znajduje się działka nr [...], [...], [....] oraz [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zmiana nr 7 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., pod nazwą "Sołectwo W. - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - plan P". Z pisma Wójta Gminy N. z 24.11.2021 r. wynika, że zgodnie z ww. uchwałą część działki (około 95 % powierzchni) położonej w miejscowości W. o nr 684 znajduje się w części (około 87 % powierzchni części objętej tym planem) na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN, w pozostałej części w terenie drogi wewnętrznej o symbolu w planie KDW1. Dla terenu oznaczonego symbolem MN na rysunku miejscowego planu ustalono: przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; przeznaczenie uzupełniające: usługi komercyjne podstawowe. Z kolei z przedstawionego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce nr [...] zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny, bezodpływowy zbiornik, studnię kopaną, oraz miejsca parkingowe i miejsce dla pojemników na śmieci. Budynek mieszkalny został usytuowany na działce nr [...] w odległości: - ścianą południowo-zachodnią z oknami i drzwiami - 5 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej dla drogi oznaczonej symbolem KDW1 w ustaleniach miejscowego planu; droga usytuowana jest na działce nr [...] i na części działki Nr [...], - ścianą północno - zachodnią, z oknami - 4 m od granicy z działką nr nr [...], - ścianą północno - wschodnią, z oknami - w znacznej odległości od granicy z działką nr nr [...], - ścianą południowo - wschodnią, z oknami - w znacznej odległości od granicy z działką nr nr [...]. Studnię usytuowano w odległości 5 m od granicy z działką nr [...], zbiornik na nieczystości – w odległości 5,0 m od okien budynku, 2,6 m od drogi na działce nr [...], 5,0 m od granicy z działką nr nr [...]. Miejsca postojowe i śmietnik zaprojektowano przy granicy z działką nr [...]. Działka nr [...] graniczy od strony zachodniej z działką nr [...], stanowiącą własność Gminy N., na której urządzona jest droga, zaś od strony wschodniej - z działką nr [...] stanowiącą własność Spółki. Dojazd do działki nr [...] wskazano przez działkę nr [...], którą inwestor dysponuje na cele budowlane, w kierunku zachodnim, do działki nr [...], zgodnie z ww. decyzją Wójta Gminy N. z 29.11.2021 r. Wojewoda Świętokrzyski, przytaczając art. 35 ustawy, podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji nie naruszają ustaleń miejscowego planu w zakresie funkcji i kształtu architektonicznego przedmiotowej inwestycji. W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 ustawy sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w analizowanym przypadku z przepisami rozporządzenia. Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu usytuowania przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, stwierdził, że obiekt ten jest usytuowany na działce budowlanej nr [...] w sposób, o którym mowa w ww. przepisie § 12 ust. 1 rozporządzenia, a zatem przepis § 12 ust. 5 rozporządzenia nie znajduje tu zastosowania. Także usytuowanie pozostałych elementów zapewnia, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicy działki nr [...] (miejsca postojowe: § 19 ust. 5, miejsce gromadzenia odpadów stałych: § 23 ust. 4, studnia kopana: § 31 ust. 1 pkt 1, zbiornik na nieczystości: § 36 ust. 2 rozporządzenia). Działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, zgodnie z decyzją Wójta Gminy N. z dnia 29.11.2021 r. Autor projektu zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji ocenił, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu zamyka się w obrębie działek nr [...] i [...]. Dodatkowo organ uwzględnił działkę nr [...], ponieważ na jej części usytuowana jest droga KDW1. Działki nr [...], [...], [...] są własnością osób posiadających przymiot stron postępowania w niniejszej sprawie. Natomiast Spółka nie przedłożyła, a organ odwoławczy nie znalazł dowodów, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, lub że jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. W rezultacie Spółce nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie ocenia się parametrów istniejącej drogi stanowiącej połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną. Kwestie związane z użytkowaniem działki przez podmiot nieuprawniony nie są rozstrzygane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W skardze na ww. decyzję Wojewody Świętokrzyskiego Spółka podniosła zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy i art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że nie jest stroną niniejszego postępowania i że w związku z tym należało je umorzyć. W uzasadnieniu wskazano, że brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomościami nie musi automatycznie oznaczać braku przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować tereny dalej położone, ale pozostające w zasięgu wpływów planowanej inwestycji. Działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ nie posiada faktycznego dostępu do drogi publicznej przez działkę [...], jako że droga ta nie spełnia wymagań przepisów odrębnych. Działka nr [...] ma maksymalną szerokość 3 m i jest to polny dojazd od strony B. Natomiast zgodnie z przepisami do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że on ma szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów – co wskazywano w piśmie Spółki z 19.09.2022 r. Tymczasem z postępowania przed organami obu instancji wynika, że nie badano, czy działki na których realizowane są inwestycje mają faktyczny dostęp do drogi publicznej. Oddziaływanie inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...] na działkę Spółki nr [...] polega na tym, że działka nr [...] jest i będzie wykorzystywana jako faktyczny dojazd do działki nr [...] – co oznacza również, że działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej. W początkowej fazie niniejszego postępowania inwestor wystąpił z wnioskiem o ustanowienie służebności gruntowej, polegającej na prawie przechodu i przejazdu działką nr [...], z której faktycznie korzystał. Organy potraktowały pismo Spółki z 19.09.2022 r. jako odwołanie, złożone przed terminem wydania decyzji z 28.09.2022 r. Następnie organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umorzył postępowanie – ponieważ zostało złożone przez podmiot nie posiadający przymiotu strony. Wobec tego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Świętokrzyskiego oraz organu I instancji z 28.09.2022 r. i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej 25.01.2023 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zarządzić połączenie spraw o sygnaturach: II SA/Ke 649/22 oraz II SA/Ke 650/22 w celu ich łącznego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Kieleckiego z 28.09.2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę – z uwagi na uznanie, że odwołująca się D. Spółka z o.o. nie jest stroną postępowania. Podstawą takiego wniosku miał być fakt, że według aktualnej wersji projektu budowlanego obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji ma odbywać się projektowanym zjazdem indywidualnym z drogi wewnętrznej (dz. nr [...] o szerokości 6 m wydzielona pod teren drogi wewnętrznej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KDW1 zgodnie z decyzją podziałową z dnia 29.11.2021 r., znak INO-V.6831.2.37.2021), a dojazd do drogi publicznej gminnej oznaczonej jako działka nr [...] ma odbywać się poprzez drogę wewnętrzną – dz. ewid. nr [...], której właścicielem jest A. L. A zatem – zgodnie z obecnym projektem – dojazd do drogi publicznej nie będzie odbywał się poprzez działkę nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca Spółka (inaczej niż to miało miejsce według pierwotnej wersji projektu), a w konsekwencji działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zaś Spółka nie posiada już przymiotu strony w postępowaniu. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, dołączonej do projektu mapy do celów projektowych, a także wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) Gminy N. – zmiana nr 7 m.p.z.p. zatwierdzona uchwałą Rady Gminy Nr RG-XLV/395/14 z dnia 29.10.2014 r. (Dz.Urz. Woj. Święt. z dnia 4.12.2014 r. poz. 3301), niezależnie od tego czy, jak wskazano w projekcie, działka inwestycyjna posiada dojazd do drogi publicznej – drogi gminnej o nr ewid. [...] od strony zachodniej, za pośrednictwem działki nr [...], oznaczonej w m.p.z.p. jako "KDW1", od strony wschodniej działka nr [...] graniczy z działką ewid. nr [...], która znajduje się w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki, a która to działka w m.p.z.p. została oznaczona jako "KDW2", tj. jako teren drogi wewnętrznej – stanowiącej również dojazd do drogi publicznej. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "u.P.b.", stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 u.P.b. należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Plan miejscowy dla objętego nim terenu jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), tak więc ustalenia planu miejscowego są wiążące dla wszystkich podmiotów na terenie objętym tym planem. Są one również wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b.). Niezależnie zatem od tego czy działka inwestycyjna posiada w tym przypadku dostęp do drogi publicznej deklarowany w projekcie, tj. do działki nr [...] jako drogi gminnej, za pośrednictwem działki ewid. nr [...], nie ulega wątpliwości, że zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. dojazd taki może funkcjonować również poprzez działkę [...]. Dla wykluczenia Spółki z kręgu stron postępowania nie wystarczy w tym przypadku sama deklaracja wynikająca z projektu budowlanego co do tego, że dostęp do drogi publicznej jest zapewniony od strony zachodniej – do działki nr [...] za pośrednictwem działki [...], i że inwestor będzie korzystał z tego dojazdu, skoro akt prawa miejscowego w postaci obowiązującego m.p.z.p. dopuszcza urządzenie dojazdu poprzez działkę [...], przewidzianą w tym planie jako teren drogi wewnętrznej. Nie ulega zaś wątpliwości, że takie przeznaczenie tej działki, w powiązaniu z możliwością korzystania z niej przez inwestorów zamierzenia budowlanego, którego dotyczy postępowanie, powoduje ograniczenie w zabudowie tego terenu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 u.P.b. Nieuprawniony jest zatem wniosek organu odwoławczego co do tego, że skarżącej Spółce nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Trzeba przy tym w tym miejscu podkreślić, że mając na uwadze rodzaj zaskarżonego orzeczenia, Sąd nie ocenia w niniejszym postępowaniu prawidłowości rozwiązań projektowych, a jedynie kwestie związane z możliwością uznania skarżącej za stronę postępowania. Zwrócić należy uwagę na jeszcze inną kwestię. Mianowicie Wojewoda Świętokrzyski umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane – jak przyjął w ślad za organem I instancji – pismem skarżącej Spółki z dnia 19.09.2022 r., które uznano za odwołanie tłumacząc to tym, że pismo to – mimo iż wpłynęło do organu I instancji w dniu 26.09.2022 r., a więc dwa dni przed datą wydania decyzji – zostało przekazane do osoby załatwiającej sprawę w dniu 28.09.2022 r., tj. w dniu wydania decyzji. Zatem, jak podniósł organ odwoławczy, biorąc pod uwagę proces wydawania decyzji treść pisma nie mogła zostać uwzględniona przez organ I instancji w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, zakończonym wydaniem decyzji z dnia 28.09.2022 r., a jednocześnie treść tegoż pisma mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie Starosty. Rozumiejąc intencję organu odwoławczego należy jednak podnieść, że – jak zauważył NSA w wyroku z dnia 2.08.2018 r., sygn. I OSK 569/18 – przepis art. 129 § 2 K.p.a. wprawdzie koncentruje się głównie na określeniu terminu końcowego do wniesienia odwołania (zażalenia), to jednak w zestawieniu z art. 110 K.p.a. określa także początek biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W przypadku, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przez jedną ze stron postępowania przedwcześnie, a więc zanim orzeczenie weszło do obrotu prawnego względem tej strony (zostało jej doręczone), to nie może on wywołać skutków prawnych względem osoby, która wniosła przedmiotowy środek zaskarżenia. Organ odwoławczy ma bowiem kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy tylko wówczas, gdy odwołanie (zażalenie) zostaną wniesione skutecznie. Rozpoznanie przedwczesnego odwołania (zażalenia) skutkowałoby tym, że rozstrzygnięcie w tym zakresie byłoby dotknięte wadą nieważności - rażącym naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wyprzedzające dokonanie czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie skarżąca Spółka ostatecznie nie została uznana za stronę postępowania przez organ I instancji i – jak wynika z nadesłanych zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek zawierających decyzje tego organu z dnia 28.09.2022 r. – decyzja ta nie została tej spółce doręczona, należy jednak rozważyć, czy kolejne pismo spółki D., datowane na dzień 14.10.2022 r., nie powinno zostać potraktowane jako odwołanie. Jak się przyjmuje, termin do wniesienia odwołania dla strony, której nie doręczono decyzji organu I instancji, liczy się od dnia doręczenia decyzji (konkretnie ostatniego doręczenia) pozostałym stronom, które brały udział w postępowaniu (por. m.in. wyroki WSA w Krakowie z 10.11.2021 r., sygn. II SA/Kr 744/21, z 28.01.2013 r., sygn. II SA/Kr 1581/12). W badanym przypadku, jak wynika z nadesłanych zwrotnych potwierdzeń odbioru, ostatnie doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 3.10.2022 r., a zatem ostatni dzień na złożenie odwołania przypadał w dniu 17.10.2022 r. i w tym też dniu zostało nadane wspomniane pismo skarżącej datowane na dzień 14.10.2022 r. Organ winien zatem ocenić, czy posiada ono wszystkie cechy odwołania, a jeśli tak to rozpoznać je, biorąc pod uwagę powyższe wywody. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt II wyroku, znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość należnego wpisu sądowego uiszczonego przez skarżącą Spółkę (500 zł).