I SA/Gl 426/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE K.P., działając w imieniu G.J., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]". W skardze zawarł m. in. wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Do skargi dołączył odpis pełnomocnictwa, które zostało sporządzone pismem maszynowym i opatrzone odręcznym podpisem o treści "[...]". Z jego treści wynika, że zostało sporządzone w Ch. w dniu "[...]". przed notariuszem amerykańskim i że na jego mocy G.J. upoważniła swojego syna, K.P., do występowania w jej imieniu m. in. przed sądami administracyjnymi. Zgodność pisma z oryginałem została potwierdzona przez polskiego notariusza w dniu "[...]". Na podstawie zarządzenia z dnia "[...]" wezwano K.P. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału pełnomocnictwa procesowego oraz podanie aktualnego miejsca zamieszkana skarżącej G.J. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona w dniu "[...]" W odpowiedzi na wezwanie K.P. w piśmie z dnia "[...]", nadanym tego samego dnia, poinformował, że wraz ze skargą złożył pełnomocnictwo skarżącej, które nie zostało mu odwołane i jest to pełnomocnictwo oryginalne. Oświadczył również, że na wezwanie Sądu przedkłada je ponownie. Jednocześnie poinformował, że nie jest mu znane miejsce pobytu skarżącej i na wypadek gdyby Sąd uznał jego pełnomocnictwo za niewystarczające wniósł o ustanowienie dla skarżącej kuratora. Do pisma załączył poświadczenie zameldowania na pobyt stały z dnia "[...]" wystawione przez Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w S. potwierdzające miejsce zameldowania skarżącej, a także odpis pełnomocnictwa z dnia "[...]". Pismem z dnia "[...]" wezwano K.P. do złożenia pełnomocnictwa procesowego z podpisem urzędowo poświadczonym pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu "[...]". Odpowiadając na wezwanie, K.P. nadesłał przy piśmie z dnia "[...]" kolejny raz odpis pełnomocnictwa z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57§ 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej ppsa) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl więc tego przepisu skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 ppsa. Stosownie zatem do art. 46 § 1 pkt 4 ppsa pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tym ostatnim przypadku ustalenie, czy skarga nie jest dotknięta brakiem formalnym, możliwe jest jedynie wtedy, gdy przedstawione zostało pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, które w myśl art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej. Ponadto w myśl tego przepisu adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W niniejszej sprawie, K.P. nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci złożenia oryginału pełnomocnictwa, bowiem nadesłał on jedynie uwierzytelniony przez notariusza odpis pełnomocnictwa. Powyższa okoliczność mogłaby być równoznaczna z wykonaniem przezeń wezwania Sądu tylko wówczas, gdyby notariusz potwierdził zgodność przedłożonego odpisu z oryginałem pełnomocnictwa, tj. z dokumentem niewątpliwie podpisanym przez mocodawczynię. Tymczasem w omawianej sprawie notariusz jedynie poświadczył zgodność odpisu kserokopii z dokumentem okazanym mu przez osobę trzecią, tj. E.M. Taka czynność notarialna ani nie potwierdza, że G.J. rzeczywiście udzieliła pełnomocnictwa K.P., ani tego, że uczyniła to w sposób zgodny z przepisami państwa, w którym ten dokument przedstawiono. W sytuacji, gdy dokument jest sporządzany poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej kompetencje w tym zakresie, jak również do sporządzania odpisów z dokumentów, posiada konsul (art. 19 i 21 ustawy z 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów w Rzeczypospolitej Polskiej, tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 215, poz. 1283 ze zm.). Dlatego też nie sposób zaakceptować argumentu zawartego w piśmie z dnia "[...]", że jest to pełnomocnictwo oryginalne. Uznać należy zatem, że skarga została podpisana przez osobę, która nie wykazała, że jest uprawniona do działania w imieniu skarżącej i brak ten nie został usunięty w zakreślonym przez Sąd terminie. Okoliczność tę niejako samą w sobie należy uznać za przyczynę odrzucenia skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Niemniej jednak w myśl art. 37 § 1 zd. 3 wezwano K.P. do złożenia pełnomocnictwa procesowego z podpisem urzędowo poświadczonym. Odnotować w tym miejscu należy, że urzędowego poświadczenia podpisu dokonują notariusze, stosownie do art. 96 pkt 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 ze zm.). Za granicą zaś, jak już wspomniano, tego typu czynności są wykonywane przez konsulów. Tymczasem w odpowiedzi na to wezwanie K.P. nadesłał po raz kolejny odpis pełnomocnictwa z dnia "[...]" Nie można więc uznać, w świetle powyższych uwag, aby wezwanie to zostało wykonane. Bez znaczenia przy tym pozostaje to, że K.P. w skardze wniósł o ustanowienie adwokata, a w piśmie z dnia "[...]" o ustanowienie kuratora sądowego. Jeszcze raz powtórzyć trzeba bowiem, że K.P. nie wykazał, że jest pełnomocnikiem skarżącej, tj. że jest uprawniony do dokonywania w jej imieniu skutecznych czynności procesowych, a to sprawia, że wnioski nie mogą być uznane za takie czynności, a w efekcie rozpoznane i uwzględnione. Reasumując – K.P. nie zastosował się do wezwań Sądu, gdyż do akt sprawy nie złożono oryginału pełnomocnictwa ani pełnomocnictwa z podpisem urzędowo poświadczonym. Wobec powyższego, Sąd, w oparciu o przywołane przepisy, przy zastosowaniu art. 58 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.