II SA/Bk 621/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Z. S. od decyzji Starosty B. z [...] lutego 2020 r. znak [...] w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych diagnosty w zakresie badań okresowych i badań dodatkowych. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W postępowaniu prowadzonym pod numerem [...], zakończonym przed Starostą B. decyzją z [...] lutego 2020 r. cofającą Z. S. uprawnienia diagnosty, stronę tę reprezentował pełnomocnik adw. T. S. Decyzję przesłano pełnomocnikowi na adres kancelarii i po dwukrotnym awizowaniu (w dniach [...] lutego 2020 r. i [...] marca 2020 r.) została zwrócona organowi pierwszej instancji, co miało miejsce [...] marca 2020 r. W dniu [...] marca 2020 r. (data nadania [...] marca 2020 r.) do Starosty wpłynęło pismo adw. T. S. zawierające pytanie czy w sprawie znak [...] została wydana decyzja oraz czy została przesłana na prawidłowy adres. Pełnomocnik poinformował, że nie otrzymał żadnej informacji o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy ponad termin ustalony na [...] lutego 2020 r., jak również nie był w stanie dodzwonić się do Starostwa. Wskazując na dezorganizację pracy urzędów spowodowaną pandemią wniósł o udzielenie informacji o stanie sprawy. W dniu [...] marca 2020 r. decyzję z [...] lutego 2020 r. doręczono osobiście adw. T. S. Także w dniu [...] marca 2020 r. organ pierwszej instancji przesłał akta sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w związku z wpływem odwołań innych stron postępowania (A. P. w B. oraz P. I. S. K. P. w W.). W dniu [...] marca 2020 r. do Starosty wpłynęła od Z. S. informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adw. T. S. W dniu [...] marca 2020 r. adw. T. S. złożył w imieniu Z. S. odwołanie od decyzji Starosty z [...] lutego 2020 r. W dniu [...] marca 2020 r. do SKO w B. wpłynęła informacja od Starosty o wypowiedzeniu przez Z. S. pełnomocnictwa, a w dniu [...] kwietnia 2020 r. wpłynęło odwołanie sporządzone przez adw. T. S.; W dniu [...] kwietnia 2020 r. do Starosty wpłynął wniosek Z. S. o doręczenie decyzji z [...] lutego 2020 r. z uwagi na wypowiedzenie pełnomocnictwa adwokatowi. W odpowiedzi organ pierwszej instancji poinformował, że akta przesłano do SKO w B. W dniu [...] czerwca 2020 r. Z. S. nadał osobiście sporządzone odwołanie od decyzji z [...] lutego 2020 r., które wpłynęło do Starosty [...] czerwca 2020 r. W dniu [...] czerwca 2020 r. SKO w B. wydało – po rozpoznaniu odwołań A. P. i P. I. S. K. P. - decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z [...] lutego 2020 r. Decyzję doręczono [...] czerwca 2020 r. do Prokuratury Okręgowej w B. a [...] czerwca 2020 r. A. P. w B. Do SKO w B. odwołanie Z. S. z [...] czerwca 2020 r. wpłynęło [...] czerwca 2020 r. Następnie Kolegium w piśmie datowanym na [...] maja 2020 r. (zdaniem Kolegium datowanym błędnie, gdyż prawidłową była data [...] czerwca 2020 r.) wezwało Z. S. do uzupełnienia braku formalnego pisma z [...] czerwca 2020 r. stanowiącego odwołanie – przez jego podpisanie pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie odwołujący przy piśmie z [...] lipca 2020 r. uzupełnił braki formalne. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. SKO w B. stwierdziło niedopuszczalność odwołania zawartego w piśmie z [...] czerwca 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć w sprawie, że decyzja pierwszoinstancyjna została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony [...] marca 2020 r. w trybie tzw. fikcji doręczenia (art. 44 § 4 K.p.a.), bowiem informacja o wypowiedzeniu przez Z. S. pełnomocnictwa adw. T. S. dotarła do organu pierwszej instancji dopiero [...] marca 2020 r. Także nie posiadając jeszcze wiedzy o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, Starosta [...] marca 2020 r. wydał pełnomocnikowi oryginał decyzji z [...] lutego 2020 r. Pełnomocnik [...] marca 2020 r. wniósł odwołanie, ale z uwagi na wypowiedzenie pełnomocnictwa - Kolegium postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. stwierdziło jego niedopuszczalność. Odnośnie odrębnego odwołania złożonego przez Z. S. Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na spowodowane pandemią zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym w okresie [...] marca 2020 r. – [...] maja 2020 r. oraz biorąc pod uwagę skuteczne doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu [...] marca 2020 r. – termin na wniesienie tego odwołania rozpoczął bieg [...] maja 2020 r. i upływał [...] czerwca 2020 r. Termin ten został dochowany, a następnie strona uzupełniła braki formalne odwołania. Z uwagi jednak na szczególne okoliczności sprawy odwołaniu nie mógł być nadany bieg, bowiem ten środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie od decyzji nieostatecznej. Tymczasem sprawa zakończona w pierwszej instancji decyzją Starosty z [...] lutego 2020 r. zakończyła się w postępowaniu odwoławczym decyzją ostateczną Kolegium z [...] czerwca 2020 r. wydaną po rozpatrzeniu odwołań dwóch innych stron postępowania. Zdaniem Kolegium, mimo wydania decyzji 15 czerwca 2020 r. Z. S. nie został pozbawiony prawa dochodzenia swego interesu w postępowaniu administracyjnym. Uwzględniając brak wiedzy Kolegium w dniu wydawania decyzji z [...] czerwca 2020 r. o wniesionym przez stronę odwołaniu, postanowieniem z [...] lipca 2020 r. doszło do wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Spowoduje to konieczność rozpatrzenia odwołania i rozważenia argumentacji w nim zawartej. Sąd z urzędu stwierdza, że w nadesłanych aktach administracyjnych znajduje się postanowienie SKO w B. z [...] lipca 2020 r. znak [...], wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., którym wznowiono z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Kolegium z [...] czerwca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z [...] lutego 2020 r. Skargę na postanowienie SKO w B. z [...] lipca 2020 r. znak [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożył do sądu administracyjnego Z. S.. Wniósł o stwierdzenie jego nieważności. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 7a w związku z art. 77 § 1 K.p.a. przez niezrealizowanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym z całkowitym pominięciem obowiązku uwzględnienia słusznego interesu strony jako obywatela: pominięcie oraz wypaczenie faktu złożenia przez skarżącego odwołania w dniu [...] czerwca 2020 r. za pośrednictwem operatora publicznego, a także pominięcie niemożności wydania decyzji przed uzupełnieniem braków formalnych odwołania; zbagatelizowanie obowiązku odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy i interesu strony na rzecz niezrozumiałego twierdzenia o niedopuszczalności prawidłowo wniesionego odwołania oraz pominięcie gruntownego rozpoznania sprawy w pierwszej instancji na rzecz ponownego orzekania w drugiej instancji; - art. 6 K.p.a. przez niezastosowanie zasady praworządności, a także przez wydanie decyzji i postanowień w oparciu o błędną wykładnię przepisów pomimo wątpliwości wymagających dodatkowego wyjaśnienia, tj. orzekanie na niekorzyść strony postępowania; - art. 8 § 1 K.p.a. z uwagi na zanegowanie dopuszczalności wniesienia przez skarżącego jako stronę postępowania odwołania, względnie prawidłowości uzupełnienia jego braków formalnych, a także wznowienie postępowania mimo braku ku temu podstaw; - art. 9 w związku z art. 10 w związku z art. 81a K.p.a. przez nieuwzględnienie uzasadnionego interesu strony polegającego na wniesieniu odwołania, a tym samym uchybienie zasadzie wysłuchania strony, w tym także przez wszczęcie postępowania z pominięciem jej słusznego interesu i podjęcie autorytarnej decyzji w sytuacji gdy naruszenie praw strony nie stanowi nowych okoliczności nieznanych organowi rozstrzygającemu w sprawie; - art. 64 § 1 K.p.a. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych odwołania, mimo że braki zostały uzupełnione i odwołanie wywołuje skutki od dnia jego wniesienie, co powinno było skutkować wstrzymaniem się przez organ z rozpoznaniem sprawy; - art. 134 § 1 K.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie z pominięciem obowiązku zweryfikowania i stwierdzenia, że odwołanie było dopuszczalne i wniesione w terminie, a zatem że brak było podstaw do wznowienia postępowania; - art. 149 § 2 K.p.a. przez błędną interpretację i powzięcie postanowienia o ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie wznowienia w sytuacji, gdy organ sam nie może podjąć takiego orzeczenia w procedurze samokontroli i obowiązany jest do przekazania sprawy organowi wyższej instancji, zwłaszcza że do naruszenia prawa doszło z winy samego organu; - art. 150 § 2 w związku z art. 151 K.p.a. przez błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie skargi zawiera łącznie zarzuty odnośnie nieważności postanowienia o niedopuszczalności odwołania i postanowienia wznawiającego postępowanie przed SKO na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie skarżącego, wydanie decyzji z [...] czerwca 2020 r. było skutkiem zawinionego zaniechania organu polegającego na niezweryfikowaniu czy odwołanie wniosły wszystkie strony postępowania. Błędnie również zastosowano art. 64 § 2 K.p.a. i założono, że skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych odwołania. Nie miał również organ prawa, zdaniem strony, samokontrolnie z urzędu wszcząć postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Sprawa powinna być przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Błędne zastosowanie art. 134 K.p.a. wynika z kolei z tego, że nie jest niedopuszczalnym odwołanie wniesione z uchybieniem terminu. Zakwestionował również skarżący właściwość organu do prowadzenia postępowania wznowionego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie akcentując, że niedopuszczalność odwołania wynika z dotarcia odwołania do Kolegium już po zakończeniu sprawy decyzją ostateczną. W trakcie postępowania do akt skarżący złożył kserokopię decyzji z [...] sierpnia 2020 r. kończącej postępowanie wznowione postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Wynika z niej, że Kolegium uchyliło własną decyzję z [...] czerwca 2020 r. i po rozpoznaniu we wznowionym postępowaniu odwołań A. P., P. I. S. K. P. oraz "pisma z [...] czerwca 2020 r. zawierającego niedopuszczalne odwołanie" Z. S. – orzekając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty B. z [...] lutego 2020 r. o cofnięciu uprawnień diagnosty. Z urzędu sądowi wiadomo, że Z. S. złożył do tutejszego sądu: - skargę na postanowienie z [...] lipca 2020 r. o wznowieniu postępowania. Skargę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 622/20. Postanowieniem z 17 listopada 2020 r. skarga została odrzucona, a postanowienie jest prawomocne; - skargę na decyzję z [...] czerwca 2020 r. Skargę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 496/20. W sprawie tej postanowieniem z [...] listopada 2020 r. sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie II SA/Bk 742/20; - skargę na decyzję z [...] sierpnia 2020 r., zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Bk 742/20. W sprawie tej wyrokiem z 22 grudnia 2020 r. sąd skargę oddalił. Wyrok nie jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sposoby zakończenia postępowania odwoławczego, tj. zainicjowanego odwołaniem wniesionym od decyzji nieostatecznej organu pierwszej instancji, uregulowano w art. 138 § 1 i § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 1 K.p.a. po rozpoznaniu odwołania organ wyższej instancji: utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy (pkt 1), uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2); umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie natomiast do treści art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Prawidłowo zakończone postępowanie odwoławcze, w przypadku gdy odrębne odwołania złożyło kilka stron postępowania (gdy odwołania od początku nie są dotknięte brakami formalnymi i zostały złożone w terminie) powinno zakończyć się w jednej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 lub § 2 K.p.a. Podobnie w sytuacji, gdy któreś z co najmniej dwóch odrębnie złożonych odwołań jest dotknięte brakami formalnymi, wówczas jego rozpoznanie po uzupełnieniu braków powinno nastąpić łącznie z odwołaniem prawidłowo złożonym i w jednej decyzji. Służy to ekonomii procesowej, gwarantuje stronom jasność i czytelność stanowiska organu oraz umożliwia całościowe zakończenie sprawy w jednym rozstrzygnięciu. Natomiast odrębnymi sposobami zakończenia postępowania odwoławczego są postanowienia przewidziane w art. 134 K.p.a., bowiem orzeka się w nim o niemożności merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania są załatwieniem tego środka zaskarżenia w sposób formalny, z uwagi na wady procesowe, bez rozważenia zawartej w nim argumentacji. W sprawie niniejszej miała miejsce nietypowa sytuacja. Od decyzji organu pierwszej instancji wpłynęły trzy odwołania. Jednak z uwagi na przewidziany w K.p.a. sposób wnoszenia odwołania za pośrednictwem organu pierwszej instancji, a także z uwagi na zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym wywołane pandemią a w związku z tym "wydłużenie" biegu tych terminów, o odwołaniu Z. S. Kolegium dowiedziało się dopiero dzień po wydaniu decyzji z [...] czerwca 2020 r., którą rozpoznało merytorycznie dwa wcześniej złożone odwołania (A. P. i P. I. S. K. P.). Nadto odwołanie skarżącego było dotknięte brakami formalnymi, do których uzupełnienia został wezwany i które uzupełnił. Tej okoliczności Kolegium nie kwestionowało. Odnośnie zastosowanej podstawy rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu wskazać należy, że z niedopuszczalnością odwołania mamy do czynienia z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Do pierwszych należą sytuacje, gdy odwołanie wniesie podmiot niemogący być stroną postępowania, w tym odwoławczego np. z powodu ograniczenia przez ustawodawcę liczby stron postępowania do ściśle określonych podmiotów, do których wnoszący odwołanie nie należy. Do przyczyn przedmiotowych zaliczyć należy m.in. wniesienie odwołania od decyzji nieistniejącej lub od aktu niebędącego decyzją (występuje wówczas brak przedmiotu zaskarżenia w postaci decyzji administracyjnej), od decyzji która istnieje ale ustawodawca wyłączył jej zaskarżalność w toku instancji, a także od decyzji która zakończyła postępowanie w sposób ostateczny. Zauważyć bowiem należy, że odwołanie służy wyłącznie od decyzji wydanej w pierwszej instancji i mającej przymiot decyzji nieostatecznej, tzn. gdy otwarty jest termin na wniesienie odwołania (art. 127 § 1 K.p.a.). Ostatecznymi zaś, zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a., są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Reasumując, niedopuszczalne jest odwołanie wniesione od decyzji ostatecznej. Nie może również dojść do merytorycznego rozpoznania odwołania (przez wydanie jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.) w sytuacji, gdy postępowanie zakończyło się już decyzją ostateczną, niezależnie od powodów takiego stanu rzeczy. Naraziłoby to bowiem organ na skuteczny zarzut wydania decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, co jest kwalifikowaną wadą skutkującą nieważnością postępowania (art. 156 §1 pkt 3 K.p.a.). Taka sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej. Decyzją pierwszoinstancyjną wydaną w stosunku do skarżącego jest decyzja Starosty B. z [...] lutego 2020 r. W dacie jej wydawania w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżącego reprezentował adw. T. S. (vide pełnomocnictwo z [...] listopada 2019 r.). Prawidłowo zatem Starosta spełnił obowiązek doręczenia decyzji przez wysłanie jej na adres Kancelarii wskazany w ww. pełnomocnictwie. Jak wynika z koperty i dołączonego zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniach [...] lutego 2020 r. i [...] marca 2020 r., a następnie wróciła do organu z adnotacją "adresat nie podjął przesyłki w terminie", co miało miejsce [...] marca 2020 r. Z akt również wynika, że co prawda ww. pełnomocnictwo zostało wypowiedziane przez skarżącego w piśmie z [...] marca 2020 r., jednakże pismo to wpłynęło do organu pierwszej instancji [...] marca 2020 r. W tych okolicznościach prawidłowo Kolegium ustaliło i przyjęło, że: - z upływem czternastego dnia od pierwszego awizowania przesyłki, tj. w dniu [...] marca 2020 r. wystąpił skutek doręczenia skarżącemu decyzji z [...] lutego 2020 r., bowiem zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy; - doręczenie było skuteczne z uwagi na wysłanie korespondencji na adres pełnomocnika w momencie, gdy pełnomocnictwo nie zostało jeszcze wypowiedziane (pismo wypowiadające datowane jest na [...] marca 2020 r., skutek doręczenia decyzji organu pierwszej instancji nastąpił, jak wyżej wyjaśniono, [...] marca 2020 r.); - skoro informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotarła do organu pierwszej instancji [...] marca 2020 r., to dopiero od tej daty organ powinien był zaniechać doręczania korespondencji pełnomocnikowi. Jak bowiem wynika z art. 33 § 3 zdanie pierwsze K.p.a., skoro pełnomocnik powinien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, to organ musi być również powiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Dopiero zatem od momentu uzyskania wiedzy na ten temat organ może traktować stronę jako występującą osobiście bez udziału pełnomocnika (vide wyrok w sprawie II OSK 1607/10, orzeczenia.nsa.gov.pl); - skoro pierwsze prawidłowe awizo miało miejsce [...] lutego 2020 r. to czternastodniowy termin z art. 44 § 1 i 4 K.p.a. upływał [...] marca 2020 r., a zatem od dnia [...] marca 2020 r. powinien był biec ustawowy czternastodniowy termin na wniesienie odwołania (art. 129 § 2 K.p.a.). Faktem powszechnie znanym jest rozpoczęcie stanu epidemicznego (14 marca 2020 r.) a następnie stanu epidemii 31 marca 2020 r. W zakresie biegu terminów w postępowaniach administracyjnych w okresie tych stanów wskazać należy na przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dz. U. poz. 374 ze zm. – po zmianie z dniem 31 marca 2020 r. wprowadzonej przez art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 568. Przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 6 powodował zawieszenie biegu terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii. Z uwagi jednak na objęcie treścią tego przepisu zarówno stanu zagrożenia epidemicznego jak i stanu epidemii, a wejście w życie tego przepisu 31 marca 2020 r. przy obowiązywaniu stanu zagrożenia epidemicznego już od 14 marca 2020 r. – stosowanie tej regulacji spowodowało w orzecznictwie wątpliwości odnośnie daty, od której należy liczyć zawieszenie biegu terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych i sądowych, tj. od 14 marca 2020 r. (według art. 15zzs ust. 1 - "w okresie stanu zagrożenia epidemicznego") czy od 31 marca 2020 r. (data wejścia w życie ustawy). W sprawie niniejszej Kolegium ustaliło początek zawieszenia biegu terminów od 14 marca 2020 r., co jest interpretacją korzystną dla strony. Natomiast niewątpliwie stan zawieszenia biegu terminów w postępowaniach administracyjnych ustał z dniem 23 maja 2020 r. (po uchyleniu przepisu art. 15zzs ust. 1 pkt 6 z dniem 16 maja 2020 r. - art. 46 pkt 20 i art. 76, art. 68 ust. 6 tej ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, Dz. U. z 2020 r., poz. 875 ze zm.). Od 24 maja 2020 r. terminy nierozpoczęte biegły na nowo, a rozpoczęte biegły dalej. Według interpretacji ww. przepisów przyjętej przez Kolegium, odwołanie złożone [...] czerwca 2020 r. (czternastego dnia licząc od 24 maja 2020 r.) byłoby odwołaniem wniesionym w terminie. Przy przyjęciu, że zawieszenie biegu terminów miało miejsce z dniem 31 marca 2020 r., a terminy zaczęły biec na nowo 24 maja 2020 r., odwołanie byłoby odwołaniem złożonym po terminie, bowiem czternastodniowy termin z art. 129 § 2 K.p.a. upływałby w piątek [...] marca 2020 r. licząc od prawidłowego doręczenia, które miało miejsce ze skutkiem na [...] marca 2020 r. Zdaniem sądu, interpretacja zaprezentowana przez Kolegium, zgodnie z którą zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym z uwagi na stan zagrożenia epidemicznego wprowadzony z dniem 14 marca 2020 r. jest interpretacją dopuszczalną na gruncie ww. przepisów. Nie sposób zarzucić jej zastosowania z naruszeniem prawa, bowiem realizuje cel ustawy, tj. złagodzenie rygorów dotrzymania terminów procesowych z uwagi na wyjątkowe okoliczności związane z pandemią. Uwzględnia też treść art. 7a § 1 K.p.a. i rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony odnośnie treści przepisu regulującego terminy złożenia środków odwoławczych. Wbrew stanowisku skargi, Kolegium nie przyjęło również jakoby uzupełnienie braków odwołania nie nastąpiło. W typowych okolicznościach, po uzupełnieniu braków które niewątpliwie nastąpiło, odwołanie wywoływałoby skutek od dnia jego wniesienia, tj. od [...] czerwca 2020 r. Natomiast niezależnie od powyższego kwestią kluczową jest fakt, że odwołanie w sprawie niniejszej, uwzględniając nawet fakt uzupełnienia jego braków formalnych, nie mogło być w dacie jego załatwienia przez Kolegium uznane za dopuszczalne z uwagi na wydanie [...] czerwca 2020 r. decyzji rozpoznającej dwa pozostałe odwołania wniesione wcześniej przez dwie pozostałe strony postępowania. Powstała zatem w sprawie szczególna sytuacja, w której w dacie wniesienia odwołania za pośrednictwem organu pierwszej instancji ([...] czerwca 2020 r.) postępowanie nie było jeszcze zakończone ostatecznie, natomiast w dacie dowiedzenia się o nim przez organ odwoławczy ([...] czerwca 2020 r.) była już wydana decyzja kończąca ostatecznie postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oraz – co istotniejsze – funkcjonowała ona już w obrocie prawnym wobec doręczenia tej decyzji jednej ze stron postępowania tj. Prokuraturze w dniu [...] czerwca 2020 r. Reasumując, w dacie w której organ odwoławczy dowiedział się o wniesieniu odwołania przez skarżącego – decyzja weszła już do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna. Odwołanie zatem, choć w dacie wniesienia posiadało przymiot rozpoznawalności, utraciło ten przymiot już dzień po dowiedzeniu się o nim przez organ odwoławczy, bowiem już wówczas dotyczyło decyzji ostatecznej, która weszła do obrotu prawnego. W takiej zaś sytuacji organ miał obowiązek ustosunkować się w sposób formalny do wniesionego odwołania (załatwić je rozstrzygnięciem procesowym) oraz mógł rozważyć dwie opcje rozstrzygnięcia, przy czym żadna z nich nie mogła prowadzić do merytorycznego rozpoznania odwołania: stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (na podstawie art. 134 K.p.a., co uczynił) lub umorzenie postępowania odwoławczego w części odnoszącej się do odwołania skarżącego (art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.). Sąd jednak zauważa, że umorzenie postępowania odwoławczego ma miejsce co do zasady przy cofnięciu odwołania lub przy braku przymiotu strony przez podmiot je wnoszący (vide np. wyrok w sprawie II SA/Bk 156/20). Natomiast w dacie jego rozpoznania przez Kolegium w sprawie niniejszej odwołanie skarżącego było już odwołaniem niedopuszczalnym (jako – w stanie faktycznym sprawy – dotyczącym decyzji ostatecznej), zatem z formalnego punktu widzenia nie jest nieprawidłowe orzeczenie na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzające jego niedopuszczalność. Zaskarżone postanowienie nie narusza zatem prawa. Nie istniał bowiem zwykły tryb postępowania, w którym odwołanie to mogłoby zostać załatwione inaczej niż formalnie w sposób jak w zaskarżonym postanowieniu. Należy zauważyć, że w sprawie niniejszej doszło do nakładania się i przenikania czynności procesowych i terminów, co znacznie skomplikowało stan prawny sprawy (odwołanie przesłano organowi drugiej instancji dzień po wydaniu decyzji ostatecznej a w dniu jej doręczenia jednej ze stron postępowania, wystąpił stan epidemii, doszło do zawieszenia biegu terminów procesowych). Nadto, tego samego dnia Kolegium wydało postanowienie zaskarżone w sprawie niniejszej oraz postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] czerwca 2020 r. Wobec równoległości tych rozstrzygnięć oraz ich innego przedmiotu sąd w sprawie niniejszej nie ma podstaw – czego w istocie domaga się także skarżący – wypowiadać się o legalności postępowania o wznowieniu postępowania, bowiem granice sprawy niniejszej zakreśla przedmiot postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Wskazać też należy, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania zaskarżonym w sprawie niniejszej postanowieniem w żaden sposób nie uchybia interesowi prawnemu skarżącego, który przede wszystkim domaga się doprowadzenia do rozpoznania jego odwołania i rozważenia zawartej w nim argumentacji. Temu celowi służyło wznowienie postępowania, które doprowadziło do merytorycznego rozpoznania decyzją z [...] sierpnia 2020 r. wszystkich wniesionych odwołań, w tym odwołania skarżącego zawartego w piśmie z [...] czerwca 2020 r. W chwili więc obecnej główny ciężar sporu w kwestii zasadniczej dla strony, tj. o legalność cofnięcia uprawnień, przeniósł się na postępowanie wznowione. Dopóki ono nie zostanie prawomocnie zakończone, nie jest również możliwe skontrolowanie decyzji z [...] czerwca 2020 r. (vide uzasadnienie postanowienia z [...] listopada 2020 r. o zawieszeniu postępowania ze skargi na tę decyzję). Niniejsze postępowanie, przy wyżej wskazanym stanie procesowym sprawy, nie wpływa na sytuację prawną skarżącego i jego interes w merytorycznym rozpoznaniu odwołania, jak również na jego interes w zaskarżeniu decyzji kończącej wznowione postępowanie oraz wyroku ze skargi na kontrolę jej legalności. Zarzuty skargi w sprawie niniejszej nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Nie podważają one bowiem głównego w sprawie niniejszej faktu, tzn. uzyskania przez odwołanie przymiotu niedopuszczalności po wydaniu decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2020 r. Nie ma przy tym znaczenia w chwili obecnej, z czyjej winy to nastąpiło, bowiem jest to fakt obiektywny. Sąd także nie ma obowiązku, pozostając związany granicami sprawy o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, ustosunkowywać się do tych zarzutów skargi, które dotyczą legalności wznowienia postępowania, jego prowadzenia z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przez ten sam organ, który wydał decyzję z [...] czerwca 2020 r. oraz załatwienia w tamtym postępowaniu odwołania skarżącego zawartego w piśmie z [...] czerwca 2020 r. Także zarzuty dotyczące niewszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem sprawa niniejsza nie dotyczyła merytorycznie cofnięcia uprawnień a wyłącznie dopuszczalności odwołania. Przedmiot tej sprawy powodował, że i postępowanie wyjaśniające mogło być w nim ograniczone wyłącznie do zbadania, czy zachodzą formalne podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Sąd także zauważa, że w sprawie nie doszło do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a., zaś uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia standardy wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. i realizuje zasadę przekonywania. Z uwagi na wszystkie wyżej wskazane okoliczności, nie są więc skutecznie zarzuty naruszenia zasady legalności (art. 6 K.p.a.), uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 K.p.a.), rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a § 1 K.p.a.), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), wszechstronnego informowania o okolicznościach sprawy (art. 9 K.p.a.), czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) czy wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Zasady te, w stopniu jaki był wymagany okolicznościami i przedmiotem sprawy, zostały zachowane. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.