II OSK 1490/21

SENTENCJA Dnia 10 maja 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1296/20 w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...]; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz P. T. kwotę 1287 (jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1296/20, oddalił skargę P.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] grudnia 2019 r. P.T. (dalej: skarżący lub cudzoziemiec) obywatel [...] wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Celem pobytu miało być wykonywanie pracy na rzecz [...], na stanowisku [...], na podstawie umowy o pracę, w wymiarze czasu pracy całego etatu, za wynagrodzeniem w wysokości [...] zł brutto miesięcznie. W dniu [...] kwietnia 2019 r. do akt sprawy załączono dokumenty wskazujące na zmianę pracodawcy na rzecz [...] na podstawie umowy o pracę, w wymiarze całego etatu, za wynagrodzeniem [...] zł brutto miesięcznie, na stanowisku [...]. Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r. odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia podkreślając, że cudzoziemiec przebywając na terytorium Polski na podstawie wizy typu C jednokrotnego wjazdu, ważnej [...] dni w okresie [...], wydanej przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] w celu sportu i wizyty urzędowej, złożył w Polsce wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na zamiar podjęcia pracy. Organ pierwszej instancji stwierdził, że cudzoziemiec nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu oraz nie wykazał, iż okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania P.T., decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach), cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany m.in. uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu. Zgodnie natomiast z art. 60 ustawy o cudzoziemcach, wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się m.in. w celu turystycznym, wizyty u rodziny lub przyjaciół, wykonywania pracy. Samowolna zmiana celu wjazdu i pobytu oznacza zatem próbę obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ odwoławczy lub Szef Urzędu) wskazał, że cudzoziemiec ubiegał się i uzyskał wizę w celu - "sportu i wizyty urzędowej". W dniu [...] listopada 2018 r. skarżący przekroczył granicę, zaś już w dniu [...] grudnia 2018 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wskazując jako okoliczność uzasadniającą jego pobyt w Polsce podjęcie pracy. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczności sprawy wskazują na to, że cudzoziemiec uzyskując polską wizę w celu sportu i wizyty urzędowej miał pełną świadomość tego, iż jego pobyt posłuży całkowicie innemu celowi niż ten wynikający z wizy. Wskazuje na to bardzo krótki okres, w jakim poczyniono wysiłki celem zalegalizowania pobytu cudzoziemca w Polsce w związku z zamiarem podjęcia pracy, licząc od dnia jego wjazdu na terytorium Polski. Oznacza to niezgodność rzeczywistego celu pobytu z uprzednio deklarowanym. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie ma znaczenia okoliczność, że podjęcie przez cudzoziemca pracy miałoby faktycznie nastąpić po upływie okresu pobytu wynikającego z wizy. Nie jest także istotne, czy cel pobytu wynikający z wizy został zrealizowany, jak również, że cel dalszego pobytu może być dowolnie ukształtowany. Organ stwierdził, że poza zakresem ustaleń faktycznych, pozostaje kwestia, czy pomimo podjęcia pracy cudzoziemiec wypełnił również cel pobytu, jaki został wprost określony w wizie. Podjęcie bowiem działań bezpośrednio zmierzających do uzyskania możliwości zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu skarżącego w Polsce. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie zachodzi próba obejścia przez cudzoziemca przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż rzeczywisty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalając skargę stwierdził, że organy słusznie uznały, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie ulega wątpliwości, że w mającym w nim zastosowanie stanie prawnym, nie było przepisu stanowiącego wprost podstawę do odmowy wydania decyzji. Oznacza to, że organ nie mógł odmówić w tej sprawie wszczęcia postępowania i zobowiązany był rozpoznać sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy. Z przepisów tych, w ocenie Sądu, wynika jednak w sposób nie budzący wątpliwości, że podstawą ubiegania się o zgodę na pobyt czasowy, jest wykazanie, iż cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski legalnie, a jego pobyt związany jest z wykonywaniem pracy. Cudzoziemiec, który chce uzyskać zgodę na pobyt czasowy i pracę powinien zatem, w pierwszej kolejności uzyskać wizę na wykonywanie pracy. W rozpoznawanej sprawie wbrew stanowisku strony skarżącej, mając na uwadze stosunkowo krótki (2 tygodniowy) okres jaki upłynął pomiędzy wjazdem do Polski (w dniu [...] listopada 2018 r.) a złożeniem wniosku o pobyt czasowy (w dniu [...] grudnia 2018r.), słusznie organy uznały, że cudzoziemiec wjeżdżając do Polski dążył do tego, żeby podjąć pracę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie jest dopuszczalna sytuacja, w której cudzoziemiec uzyskuje wizę, aby wjechać do obszaru Schengen w określonym w niej celu, jednak jego wjazd de facto następuje z zupełnie innych przyczyn niż podane podczas ubiegania się o jej wydanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wbrew stanowisku zawartemu w skardze, słusznie organy przyjęły, iż deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 ustawy o cudzoziemcach musi być zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Niedopuszczalna, zmierzająca do obejścia przepisów jest zatem sytuacja, jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, tj. w której skarżący wjeżdża do Polski na podstawie wydanej wizy w celu – sportu i wizyty urzędowej a po wjeździe do Polski ubiega się o zgodę na pobyt czasowy i pracę, nawet jeżeli uprzednio realizuje cel w jakim wjechał do Polski. Mając zatem na uwadze, że skarżący nie legitymował się wizą na pracę, udzielenie mu żądanego zezwolenia prowadziłoby do obejścia przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce i w całym obszarze Schengen. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w zaskarżonej decyzji słusznie zwrócono uwagę, że w sprawie doszło do próby obejścia przez cudzoziemca przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez wykorzystanie posiadanej wizy do innego celu pobytu niż deklarowany, co uzasadniało odmowę wydania mu żądanego zezwolenia. Uzyskanie wizy w celu sportu i wizyty urzędowej a następnie w krótkim okresie od wjazdu do Polski podjęcie czynności, mających na celu umożliwienie pobytu w związku z zatrudnieniem, stanowi podstawę do uznania, że cudzoziemiec nie spełnił wymogów udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu, przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Okres pobytu w Polsce na podstawie uzyskanej przez cudzoziemca wizy, posłużył mu bowiem m. in. do tego, aby podjąć działania w celu uzyskania możliwości legalnego pobytu w Polsce w związku z zatrudnieniem. Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, usprawiedliwione było stanowisko organów, zgodnie z którym nieakceptowana przez przepisy prawa zmiana deklarowanego celu wjazdu lub pobytu jest równoznaczna z niewykazaniem okoliczności, uzasadniających pobyt cudzoziemca przez okres powyżej 3 miesięcy. W skardze kasacyjnej od wyroku z 20 listopada 2020 r. P. T. zarzucił: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 25, art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 114 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że cel pobytu deklarowany we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być zgodny z deklarowanym celem wydanej wizy, w przypadku gdy treść art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy - rozpoznając wniosek skarżącego - wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w przypadku gdy organy nie dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaniechały dokonania czynności zmierzających do ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki umożliwiające udzielenie mu wnioskowanego zezwolenia i tym samym nie rozpoznały merytorycznie wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w celu wykonywania pracy na podstawie art. 114 ustawy o cudzoziemcach. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Cudzoziemiec w skardze kasacyjnej oświadczył, że na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. 2. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. 3. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Treść tego przepisu nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania celu pobytu deklarowanego podczas ubiegania się o wizę przy ocenie okoliczności uzasadniających udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Zwrócić należy uwagę, że ze stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oparł się na treści art. 57 ust. 1 pkt 3 nieobowiązującej już ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Z przepisu tego wprost wynikało, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następowała, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, iż cel wjazdu lub pobyt cudzoziemca na terytorium Polski jest lub będzie inny niż deklarowany. Zgodnie art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy niż 3 miesiące i mają związek z celem deklarowanym we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Artykuł 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca podczas ubiegania się o wizę (patrz: wyroki NSA: z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19; z 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 116/20; z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2086/20 oraz z 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2422/20, z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 66/21, z 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 3030/20). 4. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy zostało wszczęte w dniu [...] grudnia 2018 r. Zauważyć należy, że art. 116 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania nie przewidywał jako przesłanki odmowy wszczęcia postępowania okoliczności, że w dniu składania wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy wydanej w celu turystycznym lub odwiedzin u rodziny. Dopiero ustawa z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 577) wprowadziła zakaz składania wniosku o pobyt czasowy i pracę w sytuacji, gdy cudzoziemiec przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen udzielonej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin lub na podstawie wizy wydanej w celu o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o cudzoziemcach. Ustawodawca powiązał odmowę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wyłącznie z wizami, które zostały wskazane w dodanych do art. 116 punkach 5 i 6. Przepisy nowelizujące art. 116 ustawy o cudzoziemcach weszły w życie 27 kwietnia 2019 r. Zauważyć również należy, że nowe przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy mają zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy dotychczasowe. Nawet gdyby w rozpoznawanej sprawie stosowane były nowe przepisy, to brak byłoby podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Cudzoziemiec posiadał wizę w celu sportu i wizyty urzędowej, a zatem wizę, która nie została przez ustawodawcę wskazana w art. 116 ustawy o cudzoziemcach jako przesłanka wyłączająca dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Podkreślić również należy, że z uzasadnienia projektu zmiany art. 116 ustawy o cudzoziemcach wynika, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o cudzoziemcach nie wyłączały możliwości zmiany celu pobytu. Ustawodawca dostrzegł, że wobec niewprowadzenia takiego zakazu dochodziło do licznych nadużyć ze strony cudzoziemców, co uzasadniało zmianę przepisów. W uzasadnieniu projektu wskazano, że obowiązująca wówczas ustawa o cudzoziemcach stała na gruncie szerokiego dostępu cudzoziemców do możliwości zainicjowania postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zasadą było bowiem to, że cudzoziemiec mógł skutecznie złożyć wniosek o udzielenie tego zezwolenia, jeżeli jego pobyt w Polsce był legalny (art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Podkreślono, że w 2017 r. polskie organy administracji publicznej właściwe w sprawach migracyjnych zidentyfikowały zjawisko nadużycia obecnego wówczas stanu prawnego dla celów jego obchodzenia. Organy Straży Granicznej odnotowały zjawisko tzw. turystyki wizowej, polegającej na składaniu wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez obywateli państw trzecich (najczęściej nieeuropejskich), którzy na terytorium Polski przebywali bardzo krótko, zazwyczaj w oparciu o wizę Schengen wydaną przez inne państwo obszaru Schengen, w celu niezwiązanym z trwalszym związaniem z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Biorąc powyższe pod uwagę w projekcie ustawy nowelizującej zaproponowano zmianę w ustawie o cudzoziemcach poprzez dodanie w art. 116 nowej podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wiążącą się z tym, że cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej w celu turystycznym oraz w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół (art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach) [druk sejmowy nr 3072]. 5. Sąd pierwszej instancji uznał, że w sytuacji, gdy skarżący nie legitymował się wizą na pracę, udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy prowadziłoby do obejścia przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce i w całym obszarze Schengen oraz stanowiłoby w istocie nadużycie prawa. Odnosząc się do tego stanowiska stwierdzić należy, że przepisy dotyczące cudzoziemców nie zawierają ogólnej koncepcji nadużycia prawa. Brak jest ogólnego przepisu, który uzasadniałby odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia, w sytuacji gdy jego udzielenie prowadziłoby do obejścia przepisów prawa. Ustawodawca jedynie w art. 165 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewidział sytuację, gdy pomimo spełniania formalnych przesłanek do udzielenia wnioskowanego zezwolenia odmawia się cudzoziemcowi jego udzielenia albowiem doszłoby do nadużycia prawa. Zgodnie z tym przepisem przesłanką uzasadniającą odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub w celu połączenia się z rodziną jest zawarcie związku małżeńskiego w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu i pobytu cudzoziemców. Przepisy regulujące zasady udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy nie zawierają analogicznej regulacji. 6. W rozpoznawanej sprawie organy w wyniku błędnej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy zaniechały dokonania czynności zmierzających do ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki umożliwiające udzielenie mu wnioskowanego zezwolenia. Ograniczyły się do ustalenia jaki cel pobytu został wskazany podczas ubiegania się o wizę oraz celu z jakiego ubiega się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Biorąc pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie dopuszczalna była zmiana celu pobytu na terytorium Polski organy miały obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego. 7. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, którą uwzględnił z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu w ten sposób, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zasądził w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 188 i art. 193 p.p.s.a.