VII Pa 85/23

<p>sygn. akt VII Pa 85/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>24 stycznia 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Małgorzata Kosicka </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> po rozpoznaniu 24 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block">I. C.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o przywrócenie do pracy</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie</p> <p>z 11 września 2023 r., sygn. akt VI P 48/23</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od <span class="anon-block">I. C.</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie biegnącymi od upływu tygodnia od doręczenia wyroku do dnia zapłaty. </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Małgorzata Kosicka </em> </strong> </p> <p>Sygn. akt VII Pa 85/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z 11 września 2023 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa <span class="anon-block">I. C.</span> przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> o przywrócenie do pracy w punkcie 1. oddalił odwołanie; w punkcie 2 zasądził od <span class="anon-block">I. C.</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania sądu rejonowego:</p> <p>Strony zawarły umowę o pracę 21 lutego 2022 r., określając czas zatrudnienia jako okres od 21.02.2022r. do 24.06.2022r. Wynagrodzenie zasadnicze określono na kwotę w wysokości 2677 zł miesięcznie. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania wraz z upływem czasu, na który umowa o pracę była zawarta.</p> <p>Sąd rejonowy uznał powództwo o przywrócenie do pracy za nieuzasadnione i wskazał, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264;art. 264 § 1)">art. 264 § 1 k.p.</a> stanowi, że odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.</p> <p>Sąd rejonowy wskazał, że z powyższego przepisu wynika, że pracownikowi przysługuje uprawnienie do złożenia odwołania od jednostronnego oświadczenia woli złożonego przez pracodawcę pracownikowi, z którego treści wynika, że pracodawca dokonuje rozwiązania zawartej pomiędzy nimi umowy o pracę. Na gruncie okoliczności sprawy sąd wskazał, że pozwane <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> nie złożyło <span class="anon-block">I. C.</span> oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Strony zawarły umowę o pracę na czas określony. Stosunek pracy łączący strony wygasł z dniem wskazanym w umowie – 24 czerwca 2022 r. Strony, po upływie określonego czasu, na jaki została zawarta umowa o pracę na czas określony, nie zawarły kolejnej umowy.</p> <p>Oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę stanowi przedmiot odwołania. Wobec braku otrzymania przedmiotowego oświadczenia, powodowi nie przysługiwało uprawnienie do wniesienia odwołania.</p> <p>Na marginesie sąd I instancji wskazał, że podnoszone przez powoda zarzuty, co do okoliczności uniemożliwienia mu udziału w czynnościach egzaminacyjnych, są irrelewantne wobec przedmiotu sporu jakim było roszczenie o przywrócenie do pracy lub zasądzenie odszkodowania. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 56 § 1;art. 56 § 1 zd. 1)">Art. 56 § 1 zd. 1 k.p.</a> stanowi, że pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie.</p> <p>Wobec powyższego, sąd rejonowy oddalił powództwo.</p> <p>W punkcie drugim wyroku sąd I instancji zasądził od powoda na rzecz pozwanego 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i wskazał, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>)</p> <p>Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz.265) stawka minimalna w sprawach z zakresu prawa pracy o przywrócenie do pracy wynosi 180 zł.</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł <span class="anon-block">I. C.</span>, zaskarżając go w całości. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd rejonowy. W uzasadnieniu swojego stanowiska powód wskazał, że w trakcie trwania umowy o pracę w <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> w okresie od 2 lutego 2022 r. do 24 czerwca 2022 r. doszło do złamania przepisów Kodeksu Nauczyciela i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego</a>, na terenie szkoły poprzez naruszenie nietykalności cielesnej przez nauczyciela ze <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">M. M.</span> 9 czerwca 2022 r. w trakcie egzaminu zawodowego w Pracowni Elektrycznej. Powód podkreślił, że nie chodzi o uniemożliwienie mu udziału w egzaminie zawodowym jako asystent, lecz o naruszenie nietykalności cielesnej w szkole przez nauczyciela tam zatrudnionego. Skarżący zarzucił, że sąd był stronniczy i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest przede wszystkim nie przesłuchanie świadków wskazanych przez niego, by wyjaśnić wszystkie istotne fakty w przedmiotowej sprawie. Nadto, dyrektor szkoły złożyła fałszywe zeznania na rozprawie 11 września 2023 r., oświadczając, że powód został zatrudniony na zastępstwo za <span class="anon-block">M. M.</span>, bowiem nauczyciel ten prowadził zajęcia w okresie, w którym powód był zatrudniony i nie przebywał na zwolnieniu lekarskim <em> <!-- -->(apelacja – k. 123).</em> </p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwane <span class="anon-block">(...)</span> wniosło o oddalenie apelacji oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska pozwany wskazał, że sąd I instancji prawidłowo podniósł, że pozwany nie złożył powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Strony zawarły umowę na czas określony. Stosunek pracy łączący strony wygasł z dniem wskazanym w umowie, tj. 24 czerwca 2022 r. Strony po upływie określonego czasu, na jaki została zawarta umowa o pracę na czas określony, nie zawarły kolejnej umowy. Pozwany nie złożył powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Pozwany w odpowiedzi na zarzut pod adresem dyrektor <span class="anon-block">G. P.</span> podniósł, że <span class="anon-block">M. M.</span> przebywał na zwolnieniu lekarskim od 22 września 2021 r. do 21 stycznia 2022 r. W tym okresie pozwany w <span class="anon-block">W.</span> prowadził rekrutację z myślą o zastępstwie ww. pracownika i nie był w stanie przewidzieć jak długo potrwa absencja pracownika wywołana chorobą. Podczas rozprawy sądowej 11 września 2023 r. dyrektor szkoły nie minęła się z prawdą, że ówczesny dyrektor pozwanego <span class="anon-block">S. K.</span> planował zatrudnić powoda w celu zastępstwa za nieobecnego nauczyciela, u którego przewidywano zwolnienie długotrwałe. Pozwany podniósł, że prawdą jest, że powód został zatrudniony już po powrocie do pracy <span class="anon-block">M. M.</span>. Powód realizował godziny z wolnego wakatu, który miał realizować <span class="anon-block">M. M.</span> w ramach nadgodzin. Podczas procesu rekrutacji oraz na dzień podpisania umowy z powodem <span class="anon-block">G. P.</span> pełniła funkcję wicedyrektora <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, tym samym mogła nie mieć pełnej wiedzy na temat tworzenia kadry pedagogicznej przez ówczesnego dyrektora pozwanego<em> <!-- --> (odpowiedź na apelację – k. 135-136 a.s.). </em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja powoda była nieuzasadniona.</p> <p>Wniesiony przez <span class="anon-block">I. C.</span> środek zaskarżenia nie zawiera zarzutów skutkujących potrzebą zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku. Według sądu II instancji sąd rejonowy w sposób prawidłowy dokonał analizy materiału dowodowego, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz właściwie zastosował przepisy, skutkiem czego zaskarżony wyrok zawiera trafne i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie.</p> <p>Stosowanie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264;art. 264 § 1)">art. 264 § 1 k.p.</a> odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.</p> <p>W ocenie sądu II instancji, słusznie sąd rejonowy zwrócił uwagę, że pozwany nie złożył powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Zaznaczyć należy, że strony zawarły umowę o pracę na czas określony od 21 lutego 2022 r. do 24 czerwca 2022 r., natomiast stosunek pracy łączący powoda z pozwanym wygasł z dniem wskazanym w umowie, tj. 24 czerwca 2022 r. Pozwany nie złożył powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Podniesione w apelacji argumenty nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.</p> <p>W powyższej sytuacji faktycznej w świetle powołanych przepisów nie było podstaw do przywrócenia powoda do pracy.</p> <p>Mając na uwadze powyższe sąd okręgowy nie dopatrzył się nieprawidłowości wskazywanych przez skarżącego. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację powoda jako stanowiącą jedynie polemikę z prawidłowym i zgodnym z prawem rozstrzygnięciem sądu rejonowego.</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej sąd okręgowy orzekł w punkcie II wyroku zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> Stroną przegrywającą sprawę w całości był powód, a zatem poniósł on koszty zastępstwa procesowego pozwanej. Koszty zastępstwa wyniosły 120 zł zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).</p> </div>