I SA/Wa 2400/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] – [...] S.A. w [...] na decyzję Minister Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę UZASADNIENIE Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., przez Kopalnię [...] "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz własności urządzeń znajdujących się na ww. gruncie Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z [...] grudnia 2010 r. [...] S.A. w [...] wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu oraz urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2174 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n." oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 10 lutego 1998 r.", po rozpoznaniu wniosku z [...] grudnia 2010 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Kopalnię [...] "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz własności urządzeń znajdujących się na ww. gruncie. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] S.A. w [...]. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 200 ust. 1 u.g.n. aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu. [...] S.A. w [...] jest następcą prawnym Kopalni [...] "[...] " w [...]. Przedmiotowy grunt stanowiący działkę nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowił własność Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z [...] grudnia 1967 r., [...], co wynika z treści księgi wieczystej nr [...]. Minister zaznaczył, że kwestią sporną pozostawało, czy poprzednikowi prawnemu wnioskodawczyni przysługiwało w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Podniósł, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Wnioskodawczyni przedłożyła do akt postępowania protokół z [...] października 1990 r. z czynności Komisji ds. Inwentaryzacji i Podziału Mienia Przedsiębiorstwa Materiałów Podsadzkowych Przemysłu [...] w [...], decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r., nr [...] w sprawie naliczenia opłaty rocznej dla [...] w [...] za zarząd - użytkowanie gruntów pod torami kolejowymi opisanych w załączniku do przedmiotowej decyzji oraz oświadczenie złożone w imieniu [...] S.A. z [...] grudnia 2010 r. W ocenie organu odwoławczego, żaden z wymienionych powyżej dokumentów nie potwierdza istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu - Kopalni [...] "[...] " w [...], w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Powołany protokół nie potwierdza przekazania przedmiotowych nieruchomości w zarząd Kopalni [...] "[...] " w [...], a jedynie ustala system podziału mienia pomiędzy nowo powstałe przedsiębiorstwa państwowe. Stosownie do zapisów ww. protokołu grunty miały być wydzielone według zapisów ujawnionych w księgach wieczystych, ewidencji gruntów, a także użytkowanych pozostających w zarządzie każdego wydzielonego zakładu. Z tego również względu przedmiotowy protokół nie stanowi dowodu wskazanego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Minister wskazał, że za dowód wskazujący na istnienie prawa zarządu lub użytkowania przedmiotowej nieruchomości nie można również uznać decyzji z [...] grudnia 1986 r. w sprawie naliczenia opłaty rocznej dla [...] w [...] za zarząd - użytkowanie gruntów, ze względu na to, iż z przedmiotowej decyzji nie wynika, że została ona wydana w nawiązaniu do innej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu lub użytkowania. Z § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., wynika, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości może nastąpić na podstawie m.in. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością. Jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99, stwierdził, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, tylko gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Z decyzji o opłatach powinien wynikać jednoznacznie tytuł prawny ich wnoszenia. Powyższe stanowisko zostało odzwierciedlone w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w przedmiocie ustalenia wartości dowodowej decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu. Spójnie podkreśla się, iż dokument zawierający decyzję o naliczeniu opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania jedynie wówczas, gdy w decyzji o opłatach wskazana jest konkretna decyzja administracyjna, na podstawie której zostało ustanowione prawo, a konkretna decyzja wskazana w tejże decyzji o naliczeniu opłat zaginęła lub uległa zniszczeniu. Powyższe oznacza, że w przypadku wywodzenia prawa zarządu z postanowień decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania czy zarządu nieruchomości, należy ustalić, czy decyzje te wskazują jednoznacznie tytuł ich wnoszenia, tj. czy przywołują ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo zarządu lub użytkowania. Minister zaznaczył, że dokumenty w postaci załączonych do akt sprawy oświadczeń [...] S.A. z siedzibą w [...] również nie mogą zostać uznane za dowód, o którym mowa w § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., potwierdzający prawo zarządu. Przedłożone dokumenty w postaci oświadczeń nie potwierdzają istnienia prawa zarządu w stosunku do przedmiotowych gruntów, ponieważ nie wskazują jednoznacznie na podstawie jakich dokumentów powstał tytuł prawny do sprawowania zarządu lub użytkowania, a które zaginęły lub uległy zniszczeniu. Skorzystanie przez wnioskodawcę ze środka dowodowego w postaci oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym możliwe jest jedynie wówczas, gdy oświadczenie takie jednoznacznie wskazuje na dokumenty, które stanowią tytuł prawny zarządu lub użytkowania, a których nie można odtworzyć ze względu na zaginięcie lub zniszczenie, co wynika wprost z przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia z10 lutego 1998 r. Minister podkreślił, że organ pierwszej instancji w toku postępowania pismem z [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Starosty [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o udzielenie informacji, czy istnieją jakiekolwiek dokumenty, które wskazują na przekazanie nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem w zarząd lub użytkowanie. W odpowiedzi wskazano, że brak jest dokumentów potwierdzających przekazanie przedmiotowego gruntu w użytkowanie bądź zarząd. Jednocześnie pismem z [...] stycznia 2017 r. organ wezwał również wnioskodawczynię do przedłożenia dokumentów świadczących o przekazaniu gruntu w użytkowanie lub zarząd, na które nie udzielono odpowiedzi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju wniosła [...] S.A. w [...], zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., poprzez przyjęcie, iż protokół z [...] października 1990 r., decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. oraz oświadczenie z [...] grudnia 2010 r. nie stanowią dokumentów potwierdzających istnienie w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu Nieruchomościami przysługującego Kopalni [...] "[...]" w [...], 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy przez: a) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, b) naruszenie art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 200 u.g.n. Zgodnie z powołanym przepisem, o stwierdzenie nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą ubiegać się te państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank [...], które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. W sprawie pozostaje bezsporne, że według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa. Spór dotyczy natomiast tego, czy dokumenty przedłożone przez skarżącą spółkę potwierdzają spełnienie przez jej poprzednika prawnego posiadania prawa zarządu do tego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. Wyjaśnić trzeba, że zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę, z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa nie kreuje prawa zarządu. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy, tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tej dacie określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca wówczas ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464), przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy, dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości. Na gruncie powołanych regulacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, który sąd w składzie orzekającym w całości podziela, że istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również to, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (por. uchwała składu 7 sędziów SN z 23 września 1993 r., III CZP 81/93 oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., I OSK 929/09). W kwestii sposobu dokumentowania prawa zarządu zasadnicze znaczenie mają przepisy rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. W § 4 ust. 1 tego rozporządzenia ustawodawca wymienił dokumenty wskazujące na istnienie prawa zarządu, którymi mogą być: decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu; umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r., przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., a także umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzone przed 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu skarżącej spółki do przedmiotowych nieruchomości. Z materiału dowodowego wynika, że w postępowaniu uwłaszczeniowym, mimo wezwania skarżącej (pismo z [...] stycznia 2017 r.), skarżąca nie wykazała, że jej poprzednik prawny legitymował się w stosunku do przedmiotowego gruntu, jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Poszukiwania stosownych dokumentów przez Wojewodę we własnym zakresie również nie dały pozytywnego rezultatu (pismo z [...] stycznia 2017 r.). Skarżąca spółka powołuje się m.in. na decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986r. o naliczeniu opłat z tytułu zarządu - użytkowania nieruchomości stanowiącą jej zdaniem podstawę do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Natomiast tak organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji stanęły na stanowisku, że nawet legitymowanie się przez wnioskodawcę decyzją o naliczeniu opłaty z tytułu zarządu nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym istnienie tego uprawnienia, jeżeli w takiej decyzji nie ma żadnej informacji o ustanowieniu tego prawa zarządu na rzecz danego podmiotu. Sąd przychyla się do argumentacji organów administracji, jednocześnie wskazując, że jest to pogląd ugruntowany zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99 (opub. w OTK 1999 r., nr 7, poz. 159) i w wyroku z 9 kwietnia 2002 r., sygn. akt U 10/00 (opub. w OTK 2001 r., nr 3, poz. 55) stwierdził, że decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałoby niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 200 u.g.n., a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 570/07 zawarł stanowisko, że pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99, który dotyczył stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni, należy odnieść jako prawidłowy także do warunków stwierdzenia prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych. To stanowisko Sąd uważa za trafne i dlatego należy przyjąć, że ponieważ decyzja z [...] grudnia 1986 r. ustalająca opłatę za zarząd - użytkowanie nieruchomości w żaden sposób nie powołuje się, ani nie nawiązuje do jakiejkolwiek innej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Takie stanowisko, jakie prezentuje w tej sprawie skład orzekający, zawarte zostało także w wyrokach: NSA z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 651/11, NSA z 10 września 2014 r., sygn. akt I OSK 204/13 oraz WSA w Warszawie z 7 września 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1288/10, WSA w Warszawie z 1 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2098/05. Jeżeli zaś chodzi o podnoszoną w skardze kwestię dokumentowania istnienia prawa zarządu na podstawie innych, niż dokumenty, środków dowodowych (oświadczenia strony z [...] grudnia 2010 r.) to Sąd zauważa, że dowody te mogą potwierdzić istnienie prawa zarządu tylko wtedy, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Wobec tego wnioskodawca uwłaszczenia winien wykazać, że miał w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd, użytkowanie), które później zaginęły, czy uległy zniszczeniu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (por. wyrok NSA z 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 207/09). Jeśli chodzi o protokół z [...] października 1990 r. rację należy przyznać organom orzekającym, że nie potwierdza on przekazania przedmiotowych nieruchomości w zarząd, a jedynie ustala system podziału mienia pomiędzy nowo powstałe przedsiębiorstwa. Brak jest również w aktach sprawy załączników do protokołu, które zdaniem skarżącej mogły określać grunty jakie były przedmiotem postępowania. Załączników nie udało się pozyskać organowi pierwszej instancji, nie przedłożyła ich też skarżąca spółka. Trudno w tej sytuacji stawiać zarzut organowi, że nie pozyskał tych dokumentów. Wprawdzie to na organie ciąży obowiązek zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, jednak nie zwalnia to strony od współdziałania w tym zakresie z organem, w szczególności, w sytuacji gdy z określonych środków dowodowych wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jak wskazano już powyżej istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. Wskazać należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby przekazanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd jej poprzednikowi prawnemu. Jak już wyżej wskazano zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z wymienionych w tym przepisie dokumentów. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organy administracji z urzędu podjęły wszelkie niezbędne czynności dla wyjaśnienia, czy zachowała się jakakolwiek decyzja ustanawiająca prawo zarządu dla skarżącej. Dokonały ustaleń także w pozostałym zakresie sprawy i nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości tych ustaleń. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie ma cech dowolności i nie narusza zasady pogłębionego zaufania do władzy publicznej. Przyjęte przez organy stanowisko zostało należycie uzasadnione, poprzez wskazanie dowodów, na których oparły swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których nie podzieliły podnoszonej przez skarżącą argumentacji, wyjaśniając również przy tym podstawę prawną wydanych decyzji. W tej sytuacji, skoro po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie uzyskano dowodu potwierdzającego zarząd gruntem, to zarówno organ pierwszej instancji jak i Minister Inwestycji i Rozwoju trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.