III SA/Lu 831/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia B. S. (dalej jako skarżąca, wnioskodawczyni), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. (dalej jako organ, organ I instancji) z [...] maja 2020 r. o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z [...] lutego 2020 r. B. S. zwróciła się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w L.. Pismem z [...] lutego 2020 r. organ I instancji wezwał wnioskodawczynię do: 1) ujednolicenia treści wniosku z przedłożoną inwentaryzacją budowlaną w zakresie przeznaczenia lokalu, według której część pomieszczeń wchodzących w skład lokalu mieszkalnego pełni funkcję użytkową (usługową); 2) przedłożenia dokumentów formalno - prawnych dotyczących dokonanej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń lokalu nr [...] na cele mieszkalne (np. pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania, pozwolenia na użytkowanie wydane przez organ nadzoru budowlanego); 3) dostosowania przedłożonej dokumentacji (część opisowa i rysunkowa) dotyczącej "wyodrębnienia" lokalu do zgodności z uregulowaniami prawnymi określonymi dla samodzielnych lokali w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r., poz. 737 ze zm., obecnie Dz.U. 2020, poz. 1910) – dalej jako u.w.l. Organ odwołał się regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Wyjaśnił skarżącej definicje mieszkania i lokalu użytkowego, wskazał, że pomieszczenia usługowe nie mogą stanowić pomieszczeń przynależnych do lokalu mieszkalnego oraz że procedura wydania zaświadczenia nie zastępuje procedury przewidzianej w przepisach Prawa budowlanego i nie służy zmianie sposobu użytkowania lokalu. W wykonaniu wezwania wnioskodawczyni złożyła: 1) uzupełnioną dokumentacją inwentaryzacyjną lokalu, w której dokonano korekty funkcji części pomieszczeń wchodzących w skład lokalu w kondygnacji przyziemia budynku i zgodnie z którą przedmiotowy lokal składa się z pomieszczeń na parterze i w przyziemiu budynku, które wcześniej stanowiły dwa lokale usługowe. 2) postanowienie Sądu Rejonowego L.-Z. z 21 grudnia 2017 r. o przysądzeniu udział w wysokości [...], należący do K. S., prawa wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną nr ewid.[...] o pow. [...] ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. [...] m2 i innym budynkiem niemieszkalnym o pow. [...] m2, położonej w L. przy ulicy [...] w L., na rzecz B. S.; 3) postanowienie Komornika Sądowego o powołaniu biegłego do wykonania czynności niezbędnych dla sporządzenia opisu i oszacowania nieruchomości; 4) operat szacunkowy określający wartość udziału [...] w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ulicy [...]. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. organ I instancji odmówił skarżącej wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w L.. W ocenie organu I instancji przedłożona przez wnioskodawczynię dokumentacja nie czyniła zadość obowiązkowi określonemu w wezwaniu co do charakteru prawnego realizacji i użytkowania lokalu nr [...] na cele mieszkalne. Organ wskazał, że wobec braku w zbiorach Urzędu Miasta L. dokumentów potwierdzających legalność powstania lokalu mieszkalnego nr [...] (np. pozwolenie na przebudowę, zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania), zwrócono się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta L. (dalej jako PINB) o udzielenie niezbędnych informacji w powyższym zakresie. Z uzyskanej odpowiedzi (pismo PINB z [...] maja 2020 r.) wynika, że przed organem nadzoru budowlanego nie prowadzono postępowań dotyczących legalności powstania lokalu mieszkalnego nr [...] w części budynku przeznaczonej na lokale usługowe. Obecnie prowadzone jest natomiast postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej parteru i piętra budynku przy ulicy [...] w L.. W tym stanie faktycznym organ powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.w.l. uznał, że lokal nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m2 może spełnić techniczne i funkcjonalne przesłanki samodzielności, jednakże nie spełnia przesłanki samodzielności w sensie prawnym. W ocenie organu I Instancji za samodzielne mogą zostać uznane jedynie te lokale, które spełniają kumulatywnie przesłanki określone w art. 2 ust. 1a u.w.l. oraz art. 2 ust. 2 u.w.l. Samodzielny lokal musi spełniać odpowiednie wymagania techniczno-budowlane, ale też musi być zrealizowany i oddany do użytkowania zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymaganymi decyzjami administracyjnymi. W świetle posiadanej dokumentacji za bezsporne uznano, że pozwolenie na budowę budynku przy ulicy [...] zostało wydane [...] września 1987 r., zatem przed datą [...] stycznia 1995 r. Co do zasady, ustalenie samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] mogłoby więc nastąpić z zastosowaniem wyjątku przewidzianego w art. 2 ust. 1b u.w.l., który wskazuje, że przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem [...] stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Jednakże bezspornym w sprawie jest również, że w budynku przy ulicy [...] wybudowano dwa lokale mieszkalne i dwa lokale usługowe (zakłady mechaniki samochodowej). Zaś wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczy lokalu mieszkalnego nr [...] złożonego z pomieszczeń stanowiących wcześniej dwa lokale usługowe. Dlatego też, w ocenie organu, wnioskodawczyni powinna wykazać, że legalna przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania dwóch lokali usługowych na jeden lokal mieszkalny nastąpiła przed 1 stycznia 1995 r. Skoro jednak powyższa okoliczność nie została wykazana, wyłącza to zastosowanie wyjątku przewidzianego w art. 2 ust. 1b u.w.l. Zatem do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] należy stosować zasadę przewidzianą w art. 2 ust.1a u.w.l., zgodnie z którym ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. W ocenie organu I instancji jest widoczne, że zmiana pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i socjalnych na lokal mieszkalny nr [...] wymagała wykonania wielu robót budowlanych, które stanowiły przebudowę i wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej wskazano, że odpowiednio do treści art. 218 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.) dane o samodzielności lokalu mają wynikać z dostępnych organowi administracji informacji pochodzących z ewidencji, rejestrów lub zbioru dokumentów jednak w ewidencjach, rejestrach i zbiorach dokumentów Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. nie ma ani wniosków, ani zgłoszenia, ani stosownych pozwoleń dokumentujących wykonaną przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania. Również wnioskodawczyni nie wykazała, by uzyskała pozwolenie na przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania dwóch zakładów usługowych na lokal mieszkalny. W tych okolicznościach wydanie zaświadczenia stanowiłoby obejście przepisów prawa. Wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nie może bowiem służyć usankcjonowaniu samowoli budowlanej i nie zastępuje procedury legalizacyjnej. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego zażalenia Kolegium utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w całej rozciągłości podzieliło argumentację w nim zawartą. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ustanowieniu odrębnej własności samodzielnego lokalu zasadą jest spełnienie warunków wskazanych art. 2 ust. 1a u.w.l. Możliwość odstąpienia od powyższych wymogów, zawarta w art. 2 ust. 1 b u.w.l., stanowi wyjątek, odstępstwo od tej zasady, a zatem jak każdy wyjątek, powinno być interpretowane zawężająco. Zdaniem organu odwoławczego dyspozycja art. 2 ust. 1a u.w.l. obejmuje swoim zasięgiem również sytuacje, w których po 1995 r. na postawie legalnej decyzji nastąpiła np. przebudowa, dobudowa lub zmiana użytkowania budynku istniejącego przed 1995 r. lub powstałego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed 1 stycznia 1995 r. Wyjątek, o którym mowa w ust. 1b tego artykułu, ma bowiem zastosowanie o ile budynek posadowiony przed 1 stycznia 1995 r. nie został następnie (po tej dacie) wewnętrznie bądź zewnętrznie zmieniony, na podstawie stosownych zezwoleń. Z całokształtu akt przedmiotowej sprawy wynika zaś, że zmiana w obrębie budynku, obejmująca lokale usługowe, stanowiące obecnie lokal mieszkalny nr [...] nastąpiła po 1 stycznia 1995 r., choć data zdarzenia nie została ustalona. Tym samym choć lokal nr [...] stanowi pod względem technicznym lokal samodzielny, to jednak istniejące przypuszczenie, iż dokonanie zmian w obrębie budynku nastąpiło po dacie 1 stycznia 1995 r. jest przeszkodą w zastosowaniu w sprawie wyjątku z art. 2 ust. 1b u.w.l. Dokonanie zmian w obrębie budynku, wyłącza, w ocenie Kolegium zastosowanie art. 2 ust. 1b ww. ustawy, czyniąc koniecznym zbadanie zgodności wydzielenia samodzielnego lokalu z aktualną dokumentacją (aktami administracyjnymi). Analizując akta sprawy, w tym projekt techniczny, stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, Kolegium podzieliło wnioski organu I instancji, że w części, w której znajduje się obecnie lokal nr [...] istniały dwa zakłady usługowe złożone z pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i socjalnych. Stwierdzenie zatem samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] pozostaje w sprzeczności z pozwoleniem na budowę i przyjęciem zgłoszenia budynku do użytkowania. Natomiast w zbiorach Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta brak stosownej dokumentacji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania lokali usługowych na lokal mieszkalny, na podstawie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia budowlanego na wykonanie zaawansowanych prac adaptacyjnych. Kolegium zwróciło również uwagę, że informacja uzyskana od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta L. i uruchomienie stosownej procedury wyklucza - do czasu jej zakończenia - wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu obejmującego ww. pomieszczenia. Wydanie takiego zaświadczenia mogłoby posłużyć usankcjonowaniu ewentualnej samowoli budowlanej, z pominięciem przewidzianej procedury legalizacyjnej, doprowadzając tym samym, jak zauważył organ I instancji, do obejścia prawa. W skardze na postanowienie Kolegium skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w efekcie przyjęcie, że nie ma podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia, w sytuacji gdy z prawidłowo ocenionych dowodów płynie wniosek przeciwny; b) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie w głównej mierze na przypuszczeniach organu, że w lokalach dokonane zostały zmiany i miało to miejsce po 1995 r., bez jednoznacznego ustalenia kiedy rzeczywiście roboty zostały wykonane, co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy wydania zaświadczenia; c) art. 6 k.p.a. poprzez działanie nie w oparciu o przepisy prawa, a ich dowolną interpretację, która w istocie prowadzi do wykreowania nieistniejącej normy prawnej; d) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej zajęcia stanowiska co do zebranego w sprawie materiału w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym. II. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 2 ust. 1a u.w.l. poprzez jego błędne zastosowanie, mimo iż budynek, w którym mieści się lokal, którego dotyczyć ma zaświadczenie wybudowany został przed dniem 1 stycznia 1995 r., w oparciu o pozwolenie na budowę wydane przed tą datą; b) art. 2 ust. 1b u.w.l., poprzez błędną jego wykładnię i w efekcie uznanie, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie art. 2 ust. 1a u.w.l., podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że zastosowanie wskazanego przepisu jest wyłączone, zaś kryterium decydującym jest powstanie budynku przed dniem 1 stycznia 1995 r., a nie dokonywanie w nim bliżej nieokreślonych, domniemanych przez organ prac adaptacyjnych po tej dacie, c) art. 218 § 2 pkt 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez niewydanie zaświadczenia w sytuacji, gdy było to możliwe w oparciu o dane wynikające z prowadzonej przez organ dokumentacji i w efekcie bezpodstawne wezwanie skarżącej do przedstawienia dokumentacji, której nie posiada, d) art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia objętego wnioskiem, mimo, że urzędowego potwierdzenia określonego stanu prawnego wymaga przepis prawa, w szczególności przepis art. 2 ust. 3 u.w.l., zaś podstawa faktyczna do jego wydania wynika z ustaleń poczynionych przez organ, w zakresie spełnienia przesłanek odrębności lokalu. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz o zwrot kosztów postepowania. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącej podkreślał, że dokonana przez organy obu instancji wykładania art. 2 ust. 1b u.w.l. stoi w sprzeczności nie tylko z literalnym jego brzmieniem, jak również z celem jaki przyświecał ustawodawcy. Pełnomocnik podkreślał, że literalne brzmienie przepisu daje organowi kompetencję do badania kiedy powstał budynek i kiedy wydane zostało pozwolenie na budowę. Nie sposób wyinterpretować z niego natomiast normy, która w celu ustalenia czy istnieje podstawa do zastosowania przepisu, pozwalałaby na badanie całej historii lokalu, którego samodzielność miałaby być stwierdzona. Brak dokumentacji, w oparciu o którą w budynku miały być wykonane, domniemane przez organ, prace budowlane stanowi okoliczność, którą wyeliminować miało właśnie dodanie wskazanego wyżej przepisu art. 1b. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego. Stosownie do brzemienia art. 2 ust. 1 u.w.l. samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. W ust. 1a wskazano, że ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Jak wynika z kolei z brzmienia art. 2 ust. 1b ww. ustawy przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 u.w.l.). Przyjęcie przez ustawodawcę, że stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., dokonywane ma być przez starostę i czynność ta ma formę zaświadczenia oznacza, że postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie przepisy działu VII K.p.a. regulujące postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń (art. 217-220). Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). Co do zasady zatem jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku. Zatem zawężone do koniecznego zakresu ramy postępowania wyjaśniającego nie czynią zasadnym przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, a wręcz w świetle takiego sformułowania art. 218 § 2 k.p.a jest ono w pełnym zakresie niedozwolone. Nie czynią również koniecznym współdziałania z osobą zainteresowaną treścią zaświadczenia, co nie oznacza jednak, iż jest to zabronione, w sytuacji gdy jest to konieczne do urzędowego rozpoznania wniosku. Podkreślić należy, że niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia (por. orzeczenia w sprawach sygn. akt: II OSK 3157/18, LEX nr 2799403, II OSK 2527/17, LEX nr 2494340, IV SA/Po 1050/15, LEX nr 2097912, I SA/WA 581/20, LEX nr 3052165, I SA/WA 2290/19, LEX nr 3078590). Zawsze zatem należy brać po uwagę okoliczności konkretnego przypadku. Nie ulega wątpliwości, że wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu umożliwia ustanowienie odrębnej jego własności. Dlatego też Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 158/20, orzezczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA, że zaświadczenie wydawane przez starostę na podstawie art. 2 ust. 3 u.w.l., mimo że polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się na określeniu stanu samodzielności lokalu nie tylko na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz także na podstawie dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. Stąd można mówić o swoistej specyfice tego postępowania. Jest to pewien wyjątek od reguły wydawania zaświadczeń co do zasady jedynie na podstawie posiadanych przez organ zbiorów informacji. Zatem niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, a zarzuty skargi co do bezpodstawnego wzywania skarżącej do przedstawienia stosownej dokumentacji uznać należy za chybione. Ta tendencja szerszego badania przez organ wydający zaświadczenie zgodności samodzielności lokalu mieszkalnego z prawem została wzmocniona właśnie przez ustawodawcę, który znowelizował art. 2 u.w.l. dodając do niego m.in. zacytowany wyżej ust. 1a (dodany przez art. 114 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r., Dz.U.2017.1529 zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 września 2017 r.). W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że budynek, w którym znajduje się lokal, co do którego o wydania stosownego zaświadczenia wnosi skarżąca istniał przed 1995 r. Kwestią sporną jest czy w okolicznościach niniejszej sprawy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowa pozostaje ocena organów, iż w sprawie nie może mieć zastosowania wyjątek z art. 2 ust. 1b u.w.l. co uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. Mając na względzie przytoczone regulacje ustawy o własności lokali podnieść należy, że przy ustanowieniu odrębnej własności samodzielnego lokalu zasadą jest zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Możliwość odstąpienia od ww. wymogów, zawarta w przepis art. 2 ust. 1b stanowi wyjątek, a zatem, jak trafnie podkreślały organy, jak każdy wyjątek, powinno być interpretowane zawężająco. Niedopuszczalna jest bowiem taka interpretacja wyjątku, która będzie pozwalać na nadanie mu szerokiego zastosowania, wykraczającego poza zasady ogólne wprowadzenia danego nakazu. Zatem biorąc pod uwagę specyfikę dość mocno sformalizowanego i uroszczonego postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, strona ubiegająca się w nim o możliwość skorzystania z wyjątku od zasady, którym jest odstępnie od spełnienia określonych w art. 2 ust. 1a u.w.l. wymogów, powinna w sposób niebudzący wątpliwości wykazać przesłanki umożliwiające skorzystanie z art. 2 ust. 1b u.w.l., co koresponduje z uprawnieniem organu, w tym przypadku, do wezwania strony w zakresie przedłożenia na te okoliczność stosownych dokumentów. Dokonując wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów art. 2 ust. 1a i 1b u.w.l. zwrócić należy uwagę, że pomimo, iż proces wykładni zaczyna się zawsze od dyrektyw językowych, to nie może się do nich ograniczać. Pogląd, że dyrektywy funkcjonalne i systemowe mogą prowadzić do odrzucenia rezultatów wykładni językowej nawet w tych sytuacjach, gdy wykładnia językowa prowadzi do rezultatów jednoznacznych jest obecnie dominujący w nauce prawa i orzecznictwie (por. np. uchwała NSA (7) z 10 grudnia 2009 r., I OPS 8/09, M. Zirk-Sadowski: Wykładnia w prawie administracyjnym, System Prawa Administracyjnego. Tom 4 s.204 i nast., M. Gutowski, P. Kardas: Wykładnia i stosowanie prawa w procesie opartym na Konstytucji. W-wa 2017 s. 275 i nast. i powołana w tych publikacjach literatura i orzecznictwo). Jasność przepisów może zależeć od wielu czynników i zmieniać się w czasie, a przepis jasny może okazać się wątpliwy w związku z wprowadzeniem nowych przepisów, czy istotnej zmiany sytuacji społecznej czy ekonomicznej, mimo że jego brzmienie nie uległo żadnej zmianie (L. Morawski: Wykładnia prawa w orzecznictwie sądów. Komentarz. Toruń 2002 s. 65) – za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 279/20, CBOSA. W powołanej uchwale sygn. akt I OPS 8/09 podkreślono, że w teorii prawa ugruntowane jest stanowisko, iż "większość normatywnych teorii wykładni, nawet wówczas, gdy wykładnia językowa doprowadzi do ustalenia jednego językowo możliwego znaczenia normy, postuluje sprawdzenie przez inne rodzaje wykładni" - J. Wróblewski [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1980, s. 401. Wskazano, że jedna z dyrektyw wykładni systemowej zakłada, iż "znaczenie interpretowanej normy należy ustalić w ten sposób, by było ono najbardziej harmonijne w stosunku do innych norm części systemu prawa, do którego interpretowana norma należy" (J. Wróblewski, op.cit., s. 403). Jednocześnie dyrektywy wykładni funkcjonalnej przewidują: jeżeli w procesie wykładni uwzględnia się cele prawa, to posługując się celem normy należy go ustalić w ten sposób, by był on zgodny, co najmniej z celem instytucji, do jakiej interpretowana norma należy". W przypadku zaś, gdy powstaną wątpliwości dotyczące znaczenia normy należy je ustalić "w ten sposób by odpowiadało ono funkcji tej instytucji jako całości" — J. Wróblewski, op.cit., s. 404-405). Mając powyższe na względzie skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje za celowe odstąpienie od wykładni stricte językowej art. 2 ust.1b u.w.l. na rzecz takiego sposobu jego rozumienia, który koreluje z efektami stosowania przede wszystkim dyrektyw wykładni celowościowej (funkcjonalnej). Tym samym podziela stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt: II SA/Kr 376/20 i II SA/Kr 550/20, CBOSA, że wprawdzie w art. 2 ust. 1b u.w.l. mowa jest o "budynkach istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą", jednakże wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie chodzi w nim o datę wybudowania budynku, lecz o datę powstania lokalu będącego przedmiotem oceny w trybie wydawania zaświadczenia. Takie rozumienie nie pozostaje w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, sprzeczne z celem jaki przyświecał ustawodawcy przy jego wprowadzeniu. Jak trafnie wskazano w powołanych wyrokach celem tego przepisu – dodanego w 2018 (Dz.U. z 2018 r., poz.1506) - było bowiem umożliwienie prawnego wyodrębnienia lokali istniejących od kilkudziesięciu lat, jednak niespełniających aktualnie obowiązujących norm. Z całą pewnością ustawodawca nie zamierzał w ten sposób umożliwić inwestorom robót budowlanych wykonywanych obecnie obejścia tych aktualnych wymogów – tylko dlatego, że budynek, w którym te roboty są wykonywane powstał przed 1995 rokiem. W świetle omawianego przepisu kluczowa powinna być nie data powstania budynku, lecz data powstania lokali będących przedmiotem postępowania. Jak wskazano w uzasadnianiu projektu ustawy (druk 2510,2594) wprowadzona art. 2 ust. 1a u.w.l. obowiązującym od 11 września 2017 r. norma spowodowała, że wydzielenie lokali w starych budynkach, a tym samym ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu stało się w niektórych przypadkach utrudnione, z uwagi na brak dokumentacji budowlanej w archiwach organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Jest to konsekwencją tego, że powszechny obowiązek przechowywania dokumentacji technicznej obiektu budowlanego, w tym pozwoleń na budowę, istnieje od dnia 1 stycznia 1995 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.). Zatem funkcja jaką spełnić miała powyższa regulacja w systemie prawa nakazuje nadać jej właściwe znaczenie. W tym stanie rzeczy trafne jest stanowisko zaprezentowane przez organy za wyrokiem w sprawie sygn. akt II SA/Kr 601/19, CBOSA, że dyspozycja przepisu art. 2 ust. 1a u.w.l. obejmuje swym zasięgiem również sytuacje, w których po 1995 r. nastąpiła np. przebudowa/dobudowa budynku istniejącego przed 1995 r. (lub powstałego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed 1 stycznia 1995 r.). W okolicznościach niniejszej sprawy organy stan faktyczny sprawy, w tym budowę i funkcjonowanie budynku ustaliły na podstawie m.in. następujących dokumentów: 1) decyzji z 7 września 1987 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wolnostojącego dwurodzinnego z dwoma zakładami rzemieślniczymi branży mechaniki samochodowej; 2) projektu budynku, który ustalał następujący program funkcjonalny: - lokal mieszkalny nr [...]: cztery pokoje, kuchnia, dwie łazienki, dwa halle, klatka schodowa, przedsionek, - lokal mieszkalny nr [...]: sześć pokoi, łazienka, kuchnia, dwa halle, klatka schodowa, - zakład usługowy nr [...]: trzy hale produkcyjne, komunikacja, przedsionek, hall i szatnia, umywalka i natrysk, pokój kierownika zakładu, magazyn części, pokój śniadań, magazyn części zamiennych, kotłownia, - zakład usługowy nr [...]: dwie hale produkcyjne, przedsionek, komunikacja, łazienka i natrysk, szatnia, pokój śniadań, pokój kierownika, magazyn części, magazyn, kotłownia; 3) zawiadomienia Urzędu Miejskiego w L., Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z 17 czerwca 1991 r. o przyjęciu zgłoszenia użytkowania budynku mieszkalnego dwurodzinnego z pomieszczeniami usługowymi - świadczącego o zakończeniu procesu budowlanego i zgodności realizacji obiektu budowlanego z wydanym pozwoleniem na budowę; 4) zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z 23 kwietnia 2007 r., potwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku; 5) zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z 15 stycznia 2008 r., potwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku, 6) zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z 7 sierpnia 2009 r. potwierdzającego samodzielność dwóch lokali mieszkalnych tj. lokalu nr [...] położonego na parterze i I piętrze budynku wraz z pomieszczeniami przynależnymi w kondygnacji przyziemia budynku oraz garażem wolnostojącym (organ wskazał, że zaświadczenie w zakresie lokalu mieszkalnego nr [...] wydano ponownie) oraz lokalu nr [...] położonego na parterze i I piętrze budynku składającego się z salonu, pokoju, kuchni, jadalni, hallu, wiatrołapu, wc, korytarza (parter) oraz trzech pokoi, komunikacji, garderoby, łazienki, wc, korytarza (I piętro) i pomieszczenia przynależnego - garażu w kondygnacji przyziemia budynku; 7) pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta L. z 5 maja 2020 r. stwierdzającego brak postępowań legalizacyjnych przed organem nadzoru budowlanego w zakresie lokalu nr [...] wraz z informacją, że obecnie PINB prowadzi postępowanie znak [...] w sprawie zgodności użytkowania dotyczącej parteru i piętra budynku przy ulicy [...] w L.. Skarżąca do wniosku i w trakcie postępowania administracyjnego złożyła: 1) uzupełnioną na wezwanie organu dokumentację inwentaryzacyjną lokalu z grudnia 2019 r. (dokonano korekty funkcji części pomieszczeń wchodzących w skład lokalu w kondygnacji przyziemia budynku); zgodnie z inwentaryzacją lokal nr [...] składa się z pomieszczeń na parterze i w przyziemiu budynku, które wcześniej stanowiły dwa lokale usługowe: - na kondygnacji parteru dwa pokoje mieszkalne, pomieszczenia pomocnicze: kuchnia, dwie łazienki, komunikacja wewnętrzna oraz schowek, - na niższej kondygnacji mieszczą się pomieszczenia przynależne do lokalu tj. garaż, pralnia oraz sześć pomieszczeń gospodarczych; 2) postanowienie Sądu Rejonowego L. - Z. w Lublinie [...] Wydział Cywilny Sekcja Egzekucyjno — Zabezpieczająca z 21 grudnia 2017 r. o przysądzeniu udziału w wysokości [...], należącego do K. S., prawa wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną nr ewid.[...] o pow. [...] ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. [...] m2 i innym budynkiem niemieszkalnym o pow. [...] m2, położonej w L. przy ulicy [...] w L., na rzecz B. S.; 3) postanowienie Komornika Sądowego o powołaniu biegłego do wykonania czynności niezbędnych dla sporządzenia opisu i oszacowania nieruchomości; 4) operat szacunkowy określający wartość udziału [...] w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ulicy [...]; 5) inwentaryzację lokali w budynku mieszkalnym przy u. Ligonia 9 w L. opracowaną w 2010 r. Skarżąca w trakcie postępowania odwoławczego akcentowała, że nabyła lokal przeznaczony na pobyt stały ludzi, który służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych a ponadto wskazywała, że organ w dniu 15 stycznia 2008 r. wydał zaświadczenie stwierdzające samodzielność lokali [...] i [...] i w tym zakresie doszło do naruszenia zasady lex retro non agit. Zdaniem Sądu, w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego nie jest dowolna ocena organów, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż dokonano podziałów, przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku po 1 stycznia 1995 r., co uzasadnia odmowę wydania stosownego zaświadczenia. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy wprawdzie stan techniczny lokalu nr [...] o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 tworzy zespól izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi (na kondygnacji parteru dwa pokoje mieszkalne, pomieszczenia pomocnicze: kuchnia, dwie łazienki, komunikacja wewnętrzna oraz schowek; na niższej kondygnacji mieszczą się pomieszczenia przynależne do lokalu tj. garaż, pralnia, toaleta oraz sześć pomieszczeń gospodarczych), jest wydzielony w obrębie budynku trwałymi ścianami oraz funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, zaś dostęp do lokalu jest zapewniony poprzez odrębne wejście, a program funkcjonalny lokalu umożliwia prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego tj. lokal stanowi pod względem technicznym lokal samodzielny - to nie oznacza to jednak, iż możliwym jest wydanie zaświadczenia o jego samodzielności jako lokalu mieszkalnego. Istotną w przedmiotowym postępowaniu jest bowiem również ocena przesłanek prawnych samodzielności lokalu, której organ administracji powinien dokonać i w okolicznościach niniejszej sprawy dokonał w toku postępowania wyjaśniającego. Bezspornym jest, że pozwolenie na budowę budynku przy ulicy [...] zostało wydane w dniu 7 września 1987 r. (decyzja znak [...]). Pierwotnie budynek przy ulicy [...] składał się z dwóch lokali mieszkalnych i dwóch lokali usługowych. Objęty wnioskiem lokal mieszkalny nr [...] złożony jest z pomieszczeń stanowiących wcześniej dwa lokale usługowe. Brak przy tym, jak trafnie zauważa Kolegium, na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia dowodu na zgodną z prawem ich przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania, która nastąpiłaby przed 1 stycznia 1995 r. Trafnie również zauważają ograny, że zmiana sposobu użytkowania dwóch lokali usługowych na lokal mieszkalny wymaga zachowania stosownej procedury prawnej. Zgodnie z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Wnioskodawczyni nie wykazała natomiast, by uzyskała w trybie art. 71 Prawa budowlanego zmianę sposobu użytkowania dwóch lokali usługowych na lokal mieszkalny, a takiej dokumentacji również brak w rejestrach urzędowych. Organy zwróciły również uwagę, że z porównania projektu budowlanego z przedstawioną przez skarżącą inwentaryzacją jasno wynika i widoczne jest, że zmiana pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i socjalnych na lokal mieszkalny nr [...] wymagała wykonania wielu robót budowlanych (wykonanie kuchni, dwóch łazienek, toalety, dwóch pokoi mieszkalnych, pralni, garażu, likwidacja kotłowni, co wiązało się z przestawieniem ścian działowych, budową nowych instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, ciepłowniczej i wentylacyjnej, powiększenie otworów okiennych, zamurowanie niektórych drzwiowych, wykonanie nieistniejących wcześniej otworów w ścianach konstrukcyjnych, zmiana stolarki okiennej i drzwiowej oraz zmiana konstrukcji komunikacji wewnętrznej – schodów). Te ustalenia organu nie były przez skarżącą kwestionowane, a stanowisko skargi o domniemanych pracach budowlanych należy uznać za nieuprawnione. Niewątpliwe więc tak szeroko zakrojone roboty budowlane stanowiły przebudowę i wymagały uzyskania stosownych pozwoleń i zgłoszeń w świetle regulacji Prawa Budowlanego. Nie jest również dowolny wniosek organów, że wydania zaświadczenia nie może zastępować stosownej procedury legalizacyjnej zmiany sposobu użytkowania danego lokalu. Organ zobowiązany do wydania zaświadczenia nie posiada wprawdzie kompetencji do czynienia ustaleń w zakresie możliwości dokonania samowoli budowlanej ale mając wiedzę, że uruchomione zostało postępowanie w zakresie ustalenia charakteru prawnego użytkowania spornego lokalu nie może jednak tej okoliczności w swojej ocenie pominąć, mając na względzie przede wszystkim skutki wydania takiego zaświadczenia (ustanowienie odrębnej własności) i nałożony art. 6 k.p.a. obowiązek do działania na podstawie i w granicach prawa. Prawidłowa wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o własności lokali, z uwzględnieniem ich celu, jak i przepisów k.p.a dotyczących wydawania zaświadczeń prowadzi, do trafności stanowiska Kolegium, że w sytuacji, gdy zmiana w obrębie budynku (w tym przebudowa lokali usługowych i ich adaptacja na lokal mieszkalny) nastąpiła po wskazanej art 2 ust. 1b u.w.l. dacie (skarżąca nie wykazała, że było inaczej) to wydanie stosownego zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego poprzedzone powinno być spełnieniem warunków z art. 2 ust 1a ww. ustawy. Okoliczność nabycia przez skarżąca lokalu przeznaczonego na pobyt stały ludzi samodzielnego pod względem technicznym, nie oznacza jednak automatycznie jego samodzielności jako lokalu mieszkalnego pod względem prawnym. Co do wskazywanego zaświadczenia z 15 stycznia 2008 r., wydanego przez Urząd Miasta L. to wyjaśnić trzeba, że wynika z niego tylko tyle, że lokale znajdujące się w istniejącym budynku mieszkalnym na działce położonej w L. przy ul. [...]/działka ewidencyjna [...]/ spełniają warunki określone dla lokali samodzielnych i mogą stanowić odrębną własność zgodnie z przedłożonym opracowaniem będącym integralną częścią przedmiotowego zaświadczenia. Organ nie stwierdził zatem samodzielności tych lokali jako lokali mieszkalnych. Zgodnie natomiast z art. 1. ust. 1 u.w.l. w brzmieniu obecnym i na dzień wydania zaświadczenia z 2008 r. ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie zaś z cytowanym już art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.w.l. samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Tym samym w świetle ww. przepisów ustawy o własności lokali odrębna własność ustanowiona może być zarówno w stosunku do lokali mieszkalnych jak i lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Jak uzasadniały organy, co nie było przez skarżąca kwestionowane, projekt techniczny stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 7 września 1987 r., przewidywał w tej części budynku, w której znajdować się ma lokal nr [...], dwa zakłady usługowe złożone z pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i socjalnych. Również zawiadomienie o przyjęciu zgłoszenia użytkowania dotyczy budynku mieszkalnego dwurodzinnego z dwoma lokalami usługowymi. Z przedłożonej dokumentacji inwentaryzacyjnej wynika, że wskazany we wniosku lokal mieszkalny nr [...] został w całości utworzony z pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i socjalnych dwóch zakładów usługowych. Mając na względzie powyższe uznać należy trafność stanowiska Kolegium, że stwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] pozostawało, na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia w sprzeczności z pozwoleniem na budowę i przyjęciem zgłoszenia budynku do użytkowania. Skoro stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. dane o samodzielności lokalu mają wynikać z dostępnych organowi administracji informacji pochodzących z ewidencji, rejestrów lub zbioru dokumentów, a z posiadanych przez organ dokumentów (również tych dostarczonych przez stronę) wynika, że doszło do istotnej zmiany w obrębie budynku, mającej wpływ na charakter lokalu, jak wskazuje organ zapewne już po 1 stycznia 1995 r. i nie zostało wykazane przez skarżącą, że miało to miejsce przed tą datą, to nie jest możliwe wydanie żądanego zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, bez uprzedniego przeprowadzenie stosownej procedury przewidzianej prawem. Nie jest przy tym istotne w okolicznościach niniejszej sprawy niewskazanie przez organ konkretnej daty dokonanych prac adaptacyjnych, istotne jest, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać za uzasadnione przypuszczenie, że miało to miejsce po 1 stycznia 1995 r. i że skarżąca nie wykazała, że było inaczej. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., ani też naruszenia zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wszystkie istotne okoliczności zostały w sprawie wyjaśnione i prawidłowo rozważone, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych przez organy rozstrzygnięć. Co do naruszenia art. 10 w zw. z. z art. 144 k.p.a, to zwrócić uwagę należy, że wprawdzie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia skarżąca nie została zawiadomiona, zgodnie z art. 10 § 1 kp.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże jak podkreśla się w literaturze i orzecznictwie uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. np. wyroki NSA w sprawach sygn.: akt II OSK 53/19, I OSK 1454/18 – CBOSA). Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć należy, że przebieg postepowania utrwalony w aktach wskazuje, iż skarżąca czynnie uczestniczyła w postępowaniu, składała wyjaśnienia i stosowne dokumenty. Skarżąca nie wykazała, że naruszenie przedmiotowego przepisu przez organ ma istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała przede wszystkim aby uniemożliwienie dokonania konkretnej czynności miało wpływ na wynik sprawy i to w stopniu istotnym. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.