II OZ 1217/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1065/07 o wstrzymaniu wykonania decyzji w sprawie skargi "[...]" F. K. sp.j. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE "[...]" F. K. sp.j. wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności. Razem ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia 22 czerwca 2007 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wyjaśnił, że prowadzona przez niego działalność polegająca na zbieraniu odpadów obejmuje obszar kilku powiatów, na terenie których nie działają żadne inne firmy utylizacyjne. Wykonanie w/w decyzji jest niebezpieczne dla środowiska naturalnego, jak również dla producentów rolnych i innych podmiotów, które są zobligowane utylizować śmieci i nieprzydatne do spożycia produkty. Wskazał także, że z racji zamknięcia zakładu jest zmuszony ograniczać liczbę zatrudnianych przez niego pracowników, co w konsekwencji powoduje, iż tracą oni źródła utrzymania dla siebie i swoich rodzin. Na dowód powyższego przedstawił wykaz ilości zatrudnionych osób, z którego wynika, iż od stycznia 2007 r. do czerwca 2007 r. ograniczył liczbę zatrudnionych osób o dziewięciu pracowników. Skarżący wyjaśnił dodatkowo, że na terenie jego zakładu zalega mączka mięsno-kostna, która jest odpadem niebezpiecznym groźnym dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzkiego i wymaga niezwłocznego przewiezienia np. do Zakładów Azotowych w T., które spalają tego typu produkt. Jednakże zamknięcie działalności gospodarczej prowadzi do utraty środków finansowych, w tym środków umożliwiających przetransportowanie w/w mączki. Postanowieniem z dnia 10 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uznając, że wykonanie decyzji zakazującej zakładowi utylizacyjnemu prowadzenia działalności przed rozpoznaniem skargi mogłoby wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Pismem z dnia 24 września 2007 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii złożył zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym podniósł, że podjęcie przez skarżącego działalności spowoduje dalsze narastanie ilości niezutylizowanej mączki mięsno-kostnej. Wskazał ponadto, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w M. M. przekazał do Urzędów Gmin wykaz zakładów utylizacyjnych czynnych na terenie województwa m. i ościennych województw. Dodał, że na stronie internetowej Głównego Lekarza Weterynarii znajduje się wykaz zakładów uprawnionych do utylizowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw . W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) , sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż strona ma obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że zakaz prowadzenia działalności zakładu z jednoczesnym wykreśleniem z rejestru w istocie prowadzi do likwidacji działalności prowadzonej przez skarżącego, czego skutkiem będzie w szczególności konieczność rozwiązania stosunku pracy z zatrudnionymi tam pracownikami. Dokonanie tych czynności związanych z likwidacją przedmiotowego zakładu w sytuacji ewentualnego uchylenia skarżonej decyzji mogłyby prowadzić do nieodwracalnych skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne. Tym samym podnoszona w zażaleniu argumentacja nie mogła wpłynąć na zmianę wyżej wyrażonego stanowiska. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.