II SA/Kr 609/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: . Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. skargi I. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 stycznia 2020 r., Starosta Krakowski, na podstawie art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.) orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz I. S. oraz K. S. za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0313 ha, położoną w obrębie P., jednostka ewidencyjna J.-P.. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek I. S. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za w/w nieruchomość. wpłynął w dniu 15 listopada 2012 r. Zgodnie z wykazem zmian gruntowych, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę Krakowskiego w dniu 10 lutego 2014 r. pod nr [...], działka nr [...] o pow. 1,2930 ha położona w obrębie P., jednostka ewidencyjna J. podzieliła się odpowiednio na działki: nr [...] o pow. 0,0313 ha oraz nr [...] o pow. 1,2617 ha. Decyzją z dnia 17 maja 2016 r. znak: [...], Wojewoda Małopolski stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat Krakowski prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0313 ha położonej w obrębie P., jednostka ewidencyjna J. , stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność I. S. oraz K. S. w całości na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, zajętej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. pod drogę powiatową nr [...] ([...]) relacji [...]. Na skutek odwołania I. S., Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia 6 października 2017 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego. Zgodnie z zaświadczeniem Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2019 r. znak: [...], decyzja Wojewody Małopolskiego podlega wykonaniu. W myśl art. 73 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ostateczna decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 17 maja 2016 r. zatwierdziła projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] oraz nr [...]. Z treści art. 73 ust. 1 i 4 powołanej ustawy wynika, że ustalenie i wypłata odszkodowania następuje przy spełnieniu łącznie trzech przesłanek: dana nieruchomość musi być zajęta pod pas drogi publicznej (fakt ten potwierdza deklaratoryjna decyzja wojewody), nieruchomość powinna w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostać we władaniu Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, z wnioskiem o ustalenie odszkodowania występuje będący w dniu 31 grudnia 1998 r. właściciel nieruchomości w terminie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Działka nr [...] obr. P. , jednostka ewidencyjna J.-P., według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. była w całości zajęta pod drogę publiczną. Uchwałą Zarządu Województwa Małopolskiego nr 583/2004 z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie nadania numerów dla dróg powiatowych na obszarze województwa małopolskiego droga powiatowa nr 18108 relacji Krzeszowice-Przeginia otrzymała numer K2126. Organ stwierdził, że I. S. wniosek złożyła dopiero 15 listopada 2012 r., a więc po terminie określonym w art. 73 ust. 4 ww. ustawy który jest zawitym terminem prawa materialnego. Termin taki ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ powoduje wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego lub niemożliwość jego realizacji. Organ przywołał wyrok NSA z dnia 8 maja 2013 r., sygn. I OSK 2258/11, wyrok NSA z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 791/10 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt P 33/07. Odwołanie od decyzji złożyła I. S.. Odwołująca się podała, że w dokumentacji dotyczącej sprawy znajduje się zapis, że ścinanie poboczy, obcinanie gałęzi, czyszczenie rowów dotyczyło tylko gminy K.. W latach 90-tych na odcinku Dębnik - Paczółtowice droga była nieprzejezdna, stanowiła wąski gruntowy trakt i nie zapewniała przejezdności na całym odcinku. Akta sprawy nie zawierają umów obejmujących okres 31 grudnia 1998 r. dotyczący urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi, dokumenty finansowe związane z wykonaniem prac (rachunki, faktury), umowy ubezpieczenia dróg publicznych, dowodów świadczeń osób pracowników firm świadczących usługi, naprawy, remonty, odśnieżanie itp. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie z dnia 24 marca 2014 r. w którym Zarząd Dróg (świadom odpowiedzialności karnej) informuje, że droga powiatowa K 2126 (18108) była administrowana dopiero od 1999 r. Prace bieżącego utrzymania i zimowego utrzymania były wykonywane w późniejszych latach. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 9 kwietnia 2020 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest wyłącznie sprawa odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] zajętą pod drogę powiatową K2126. Organ podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. W szczególności odwołał się do treści decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 17 maja 2016 r., znak [...] Dalej wyjaśnił, że zgodnie z art. 73 ust. 4 omawianej ustawy, odszkodowanie jest ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek osoby uprawnionej złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Dochowanie terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie jest jedną z przesłanek, od zaistnienia łącznie których zależy pozytywne rozstrzygnięcie sprawy przez organ. Brak jej spełnienia powoduje niemożność ustalenia i wypłacenia odszkodowania. Powyższe wynika wprost z treści w/w przepisu i nie budzi żadnych wątpliwości, na co wskazuje również ugruntowane i jednoznaczne w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 394/06. Tym samym, nie może budzić wątpliwości, że wniosek I. S. z dnia 5 listopada 2012 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww. działkę, złożony został z uchybieniem materialnego terminu określonego w tym przepisie. Faktu uchybienia terminu nie usprawiedliwia okoliczność braku wiedzy tj. znajomości przepisów. Na poparcie zaprezentowanego stanowiska organ II instancji odwołał się do orzecznictwa, konstatując, że analiza treści obowiązujących przepisów prawa i orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, że niezależnie od zaistniałych okoliczności faktycznych i prawnych, termin do złożenia wniosku w przedmiocie odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone w trybie przepisów art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie może zostać przywrócony. Przepisy normujące przedmiotową materię nie przewidują również sytuacji, w której wniosek dotyczący odszkodowania mógłby zostać złożony w późniejszym terminie. Na temat konstytucyjności regulacji zawartej w art. 73 ust. 4 ustawy wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 września 2009 r. (sygn. akt P 33/07) oraz w wyroku z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt K 20/09. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zauważył, że dotyczą one kwestii będących przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 17 maja 2016 r. znak [...] Ostateczne decyzje administracyjne wiążą erga omnes, w tym między innymi organ wyższego stopnia. Do czasu pozostawania w obrocie prawnym ww. decyzji organy administracyjne, nie mogą pomijać treści tej decyzji i jej skutków prawnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego wniosła I. S., podając, że składa skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 9 kwietnia 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 3 stycznia 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia, że Powiat Krakowski nabył z mocy prawa własność nieruchomości położonej w obrębie P., jednostka ewidencyjna J. , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0313 ha. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez błędne przyjęcie, że w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione przesłanki wymienione w powołanym przepisie, a mianowicie nastąpiło zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, faktyczne władanie zajętą nieruchomością przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do zajętej nieruchomości; - art. 77 § 1 w zw. z art.7 kpa poprzez brak wszechstronnej analizy sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa poprzez sporządzenie lapidarnego uzasadnienia rozstrzygnięcia, które nie spełnia standardów procedury administracyjnej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w aktach sprawy występują nieścisłości i błędy. Zgromadzone dokumenty w sprawie to akt notarialny z 1994 r. przedstawiający, że nieruchomość, o której mowa użytkowana jest jako gospodarstwo rolne i nie jest zabudowana. Dodatkowo działka nie miała wyszczególnionego pasa do krawędzi drogi, zatem żadne służby nie wykonywały czynności takich jak ścinanie poboczy, czyszczenie rowów czy obcinanie gałęzi. Należy domniemywać prawdziwość ksiąg wieczystych. Mapy błędnie wskazują miejsce położenia drogi (inny przebieg poza nieruchomością). W aktach sprawy widnieje błędny zapis, że na drodze K2126 (18108) funkcjonowała komunikacja PKS. Dotyczyła ona bowiem innych województw, łącząc województwo kieleckie z katowickim. W latach 90-tych droga K2126 (1808) nie zapewniała przejezdności na całym odcinku. Na odcinku Dębnik - Paczółtowice stanowiła wąski gruntowy trakt oraz nie było przejezdności przy opadach śniegu. Nie były również wykonywane prace modernizacyjne, remonty itp. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z dnia 24 marca 2014 r. Zarządu Dróg Powiatu Krakowskiego, w którym oświadczono, że droga powiatowa K 2126 (18108) była administrowana dopiero od 1999 r. i między innymi wykonywane były prace bieżącego utrzymania i zimowego utrzymania. Zdaniem skarżącej fakt zajęcia terenu pod drogę nie jest równoznaczny z władaniem tym terenem przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Władanie nieruchomością, o której mowa w tym przepisie, oznacza pozostawienie nieruchomości w faktycznym władztwie, którego udokumentowanie oznacza wykazanie, że na nieruchomości były wykonywane prace, m.in. związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją czy odśnieżaniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 22 września 2014 r. I SA/Wa 366/14). Dopiero w 2012 r. w wyniku przeprowadzonych czynności mających na celu przyjęcie przebiegu granic nieruchomości wykonanej na zlecenie Starostwa Powiatowego w Krakowie dnia 9 listopada 2012 r. skarżąca uzyskała wiedzę, że istnieje prawdopodobieństwo jakoby droga publiczna zajmowała część jej nieruchomości. W rezultacie powyższego doszło do objęcia operatem podziałowym działki nr [...]. Taki stan rzeczy oznacza, że wniosek o odszkodowanie nie mógł być złożony w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę powiatową w okresie przed 1 stycznia 1999 r. Podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji był przepis art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 1998.133.872), zgodnie z którym, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W myśl art.73 ust.3 ustawy podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. Odszkodowanie jest ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa (art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej). Powołane przepisy wyznaczają ramy dwóch spraw administracyjnych. W ramach pierwszej z nich właściwy wojewoda wydaje decyzję, na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Natomiast w drugiej sprawie wydawana jest przez właściwego starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) decyzja o ustaleniu odszkodowania za nabyte przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa mienie. Norma zawarta w art. 73 ust. 4 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wyznaczyła granice czasowe, w których było możliwe skuteczne złożenie wniosku o przyznanie odszkodowania. Zachowanie terminu do złożenia wniosku było podstawową przesłanką do ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. Termin ten obejmował okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., co oznaczało, że tylko w tych granicach czasowych możliwe było skuteczne złożenie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Nie można było złożyć skutecznie wniosku przed dniem 1 stycznia 2001 r., a po dniu 31 grudnia 2005 r. roszczenie o odszkodowanie wygasło(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 maja 2013 r., I OSK 2258/11; z dnia 1 lutego 2007 r., I OSK 394/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., I SA/Wa 1611/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2009 r., II SA/Po 558/08 dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega przy tym wątpliwości, że termin określony w przepisie art. 73 ust. 4 ustawy reformującej jest terminem zawitym prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przywrócony, a wniosek złożony po tym terminie powoduje, że roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wygasa, niezależnie od tego, z jakich powodów strona nie dochowała temu terminowi. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że złożenie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania poza ustawowym terminem (od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r.) oznacza niemożność uwzględnienia roszczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2014 r. o sygn. akt I OSK 2730/12 dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też prawidłowe jest stanowisko organów, że skoro wniosek w niniejszej sprawie złożony został po dniu 31 grudnia 2005 r. , czyli po upływie terminu zawitego, roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wygasło. Ocena zgodności art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej z treścią art. 21 ust. 2 Konstytucji RP była przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, który wyrokiem z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. SK 11/02 orzekł, że ww. przepis jest zgodny z Konstytucją RP (publ. OTK ZU-A 2004 r. Nr 7, poz. 66). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt K 20/09 orzekł również, że wprowadzenie 5-letniego okresu, w którym możliwe było dochodzenie roszczenia odszkodowawczego, przy jednoczesnym zachowaniu minimalnych wymogów proceduralnych, nie niweczy istoty prawa do słusznego odszkodowania. Nadto, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 września 2009 r., sygn. P 33/07 (publ. OTK ZU-A 2009, Nr 8, poz. 1123) orzekł o zgodności z Konstytucją art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej w zakresie, w jakim przepis ten określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania go z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w ust. 3 tego artykułu, oceniając, że brak wydania decyzji potwierdzającej wywłaszczenie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w terminie przewidzianym do złożenia wniosku o odszkodowanie (tj. do 31 grudnia 2005 r.) nie stanowi przeszkody w terminowym złożeniu takiego wniosku przez byłych właścicieli. Fakt badania przez Trybunał Konstytucyjny zgodności z prawem przepisów prawa będących podstawą wydanych w sprawie decyzji ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Orzeczenia Trybunału wiążą zatem organy administracyjnej jak i sądy administracyjne. Powszechne związanie orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego powoduje zatem, że sądy administracyjne zobowiązane są do ich respektowania jako elementów kształtujących stan prawny oceniany przez sąd. Oznacza to, że sąd administracyjny, dokonując kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, zobowiązany jest do uwzględniania tych orzeczeń na równi z aktami normatywnymi wymienionymi w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1750/07, LEX nr 563544). Potwierdzenie zgodności z Konstytucją przepisu prawa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dokonując sądowej kontroli tych decyzji, skład orzekający nie mógł tego wyroku pominąć. Jak stwierdzono w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 9/09, przepis art. 190 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP zawiera normę prawną, zgodnie z którą sądy (w tym sądy administracyjne) związane są powszechną mocą obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które są elementem kształtującym stan prawny oceniany przez sąd (publ. ONSAiWSA 2010/2/16). Mając powyższe na uwadze, w kontekście regulacji zawartej w art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, przepisów Konstytucji RP, wskazanych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, że organy administracyjne orzekające w przedmiotowej sprawie zgodnie z prawem orzekły, że skoro wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania, który wpłynął do organu w dniu 15 listopada 2012 r., został złożony po upływie terminu, co wyklucza ustalenie i wypłatę odszkodowania z powodu wygaśnięcia roszczenia.. Poza kognicją Sądu rozpoznającego złożoną w niniejszej sprawie skargę są zarzuty dotyczące ustaleń objętych ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 17 maja 2016 r. znak: [...], którą stwierdził na podstawie art.73 ust.1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat Krakowski prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Jak wyżej już wskazano omówione przepisy stanowią podstawę dwóch odrębnych spraw administracyjnych: o stwierdzenia nabycia własności nieruchomości zajętej pod drogę oraz o ustalenie odszkodowania z tego tytułu. Okoliczności prawnie relewantne do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości zajętej pod drogę, a to: czy dana nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była: zajęta pod drogę publiczną, czy pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, czy stanowiła własność innych podmiotów niż Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego - są badane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nie zaś w postępowaniu o ustalenie odszkodowania. Tak więc tylko w tym postępowaniu właściwy organ, którym w I instancji jest wojewoda, a nie starosta, władny był ocenić czy w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość istotnie spełniała przesłanki wynikające z art. 73 ust.1 ustawy. Decyzja wojewody, o której mowa w art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ma charakter wyłącznego dowodu nabycia przez Skarb Państwa lub odpowiednią jednostkę samorządu terytorialnego, prawa własności na podstawie ww. przepisu. W konsekwencji nie jest możliwe samodzielne ustalenie nabycia prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w dniu 1 stycznia 1999 r. na tej podstawie prawnej przez inny organ w innym postępowaniu. Wobec powyższego niezasadne były zarzuty dotyczące naruszenia 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz art.7, art.77 i art.107 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić również należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie miało znaczenia z jakich przyczyn skarżąca nie złożyła wniosku o odszkodowanie w ustawowym terminie. W szczególności nie ma żadnego prawnego znaczenia okoliczność, czy skarżąca posiadała czy też nie wiedzę co do faktu wywłaszczenia nieruchomości. Skoro nabycie własności nieruchomości przez Powiat Krakowski nastąpiło 1 stycznia 1999 r., to również od tego dnia powstało prawo do żądania odszkodowania Jak była już mowa wyżej, roszczenie o wypłatę odszkodowania skarżącej wygasło. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.