VII SA/Wa 857/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 104 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek D. i A. S., stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], stwierdzającej wykonanie obowiązku, tj. dostarczenie przez zarządcę nieruchomości - Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów w [...] inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną poprawności wykonania i orzeczeniem o stanie technicznym obiektu oraz projektem budowlanym niezbędnych zamian i przeróbek, wraz z inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą oraz nakładającej obowiązek wykonania w terminie do dnia 31 lipca 2010 r. niezbędnych zmian i przeróbek zgodnie z projektem budowlanym, wykonanym przez mgr inż. W.M.. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] września 2019 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...](dalej jako: "organ I instancji" bądź "[...] WINB"), wpłynął wniosek Pani D. S. i Pana A. S., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] ("PINB") z [...] lutego 2010 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku dostarczenia inwentaryzacji budowlanej oraz nałożenia obowiązku wykonania w terminie do dnia [...] lipca 2010 r. niezbędnych zmian i przeróbek zgodnie z projektem budowlanym odnośnie budynku garażu murowanego wybudowanego bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz nr [...] przy ul. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, [...]WINB uznał, że ww. decyzja PINB z [...] lutego 2010 r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, co wypełnia przesłankę stwierdzenia nieważności zawartą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., a także została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały, przez co zaistniała również przesłanka zawarta wart. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ I instancji po analizie akt sprawy doszedł bowiem do wniosku, że Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów [...] (zwane dalej także "Zrzeszeniem") nie jest właścicielem działek o numerze ewid. [...] i [...], ani inwestorem przedmiotowego budynku, zatem nie posiada w sprawie przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku. Z dokumentacji nie wynika również, aby Zrzeszenie występowało w sprawie chociażby jako zarządca, czy administrator przedmiotowego budynku. Ponadto w kontrolowanej decyzji z [...] lutego 2010 r. PINB nałożył na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, obowiązek wykonania niezbędnych zmian i przeróbek, nie wskazując przy tym zobowiązanego do wykonania tych obowiązków. Tym samym, zdaniem [...] WINB nakaz ten jest niewykonalny bowiem nie wskazuje osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku. Wskazanie adresata decyzji musi być określone w sposób jasny i precyzyjny w osnowie decyzji. Z uwagi na powyższe, organ stwierdził, że kwestionowana decyzja została także wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z przedstawionych przyczyn, [...] WINB opisanym na wstępie rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2019 r. stwierdził nieważność decyzji PINB z [...] lutego 2010 r. Odwołanie od powyższego orzeczenia, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli: K. W., Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów w [...] oraz A. L.. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "GINB" lub "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z [...] grudnia 2019 r. Organ II instancji wskazał, że pismem z [...] grudnia 2008 r. pełnomocnik D. i A. S. (współwłaścicieli działki o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]) zgłosił do PINB samowolę budowlaną w postaci obiektu budowlanego przy ul. [...] w [...], wskazując, że obiekt znajdując się w ostrej granicy działki narusza przepisy techniczno-budowlane i pogarsza warunki korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2009 r. ustalono, że w narożniku dz. nr [...] przy ul. [...]oraz częściowo na dz. nr [...] znajduje się garaż murowany o wymiarach ok. 7,00 m x 3,50 m z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, pokryty blachą trapezową. W ścianie wschodniej znajduje się witryna. Garaż jest wyposażony w instalację elektryczną i kanalizacyjną. Garaż powstał w latach 60-tych lub 70-tych. Firma [...] wynajęła garaż od [...] i Zarządców Domów w [...] na początku lat 90-tych. Postanowieniem z [...] października 2009 r., znak: [...] organ powiatowy nałożył na S.L., A. L., K. W. i P. L. obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r., trzech egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej budynku garażu wraz z oświadczeniem o stanie technicznym obiektu i projektem budowlanym niezbędnych zmian i przeróbek oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Żądane dokumenty przedstawiło [...] i Zarządców Domów w [...] przy piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. Wobec powyższego PINB wydał badaną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., w której stwierdził "wykonanie obowiązku, tj. dostarczenie przez zarządcę nieruchomości, [...] i Zarządców Domów w [...] inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną poprawności wykonania i orzeczeniem o stanie technicznym obiektu oraz projektem budowlanym niezbędnych zmian i przeróbek, opracowanych przez mgr inż. W. M., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] i wpisanego na listę [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem ewidencyjnym [...] wraz z inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą" oraz nałożył "obowiązek wykonania w terminie do dnia 31.07.2010 r. niezbędnych zmian i przeróbek zgodnie z projektem budowlanym, wykonanym przez mgr inż. W. M., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] i wpisanego na listę [...] Izby Inżynierów Budownictwa nr ew. [...]." Organ II instancji podzielił ocenę [...] WINB co do tego, że w decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2009 r. nie wskazano adresata obowiązku wykonania zmian i przeróbek. O ile bowiem można się domyślać, że zamiarem PINB było skierowanie tego nakazu do Zrzeszenia, to oznaczenie adresata obowiązku powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, w sposób niebudzący wątpliwości, na co zasadnie wskazał organ wojewódzki. GINB zwrócił przy tym uwagę, że w postanowieniu z dnia [...] października 2009 r. za właściwe organ powiatowy uznał nakładanie obowiązków na właścicieli, natomiast w badanej decyzji nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności, z powodu których zmienił powyższe stanowisko. Ponadto, stwierdzenie wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie stanowi elementu sentencji decyzji wydanej na podstawie art. 40 tej ustawy, w związku z czym takie stwierdzenie ma ograniczone znaczenie. Analiza językowa sentencji decyzji organu powiatowego wyraźnie wskazuje na brak adresata obowiązku sformułowanego w jej drugiej części. Powyższe, w ocenie GINB, świadczy o rażącym naruszeniu art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. Dalej GINB wyjaśnił, że ustalenie, iż nie określono adresata obowiązku, wyklucza uznanie, że decyzja ta jest jednocześnie obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną należy bowiem rozumieć nie jako doręczenie decyzji niewłaściwemu podmiotowi, ale ukształtowanie sytuacji prawnej podmiotu, którego w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć. Tymczasem, w ocenie GINB, [...] i Zarządców Domów w [...] należy uznać za zarządcę ww. budynku, w ślad za orzeczeniem WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia 27 listopada 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1621/07), zapadłym w podobnej sprawie z udziałem Zrzeszenia, na podstawie umów zarządu i administrowania nieruchomością (a takie też umowy znajdują się w aktach niniejszej sprawy), uznał Zrzeszenie za zarządcę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Organ II instancji stwierdził jednak, że brak adresata obowiązku nie jest jedyną wadą, która przesądza o konieczności wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Nawet bowiem jeśli uznać, że znany jest adresat obowiązków określonych w tej decyzji, to ich wykonanie nie doprowadziłoby spornego budynku do stanu zgodnego z prawem, co stanowi rażące naruszenie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Wstępnym warunkiem zastosowania tego przepisu jest bowiem wykluczenie zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 tej ustawy. Ponadto organ powinien ocenić, czy obowiązki nałożone na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. całkowicie wyeliminują stan niezgodności prawem, gdyż ponowne prowadzenie postępowania w stosunku do tego samego obiektu będzie niedopuszczalne. Rezultat powyższych rozważań musi zostać odzwierciedlony w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie decyzji organu powiatowego w sposób oczywisty tych wymogów nie spełnia. PINB nie odniósł się w ogóle do zgodności budynku z przepisami techniczno-budowlanymi, a materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zostały one w sposób oczywisty naruszone. W badanej sprawie organ powiatowy nie ocenił przedłożonej dokumentacji i nie uzasadnił, dlaczego jego zdaniem wykonanie wskazanych w niej robót doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z prawem. Przedłożona dokumentacja jest natomiast nadzwyczaj lakoniczna i nie spełnia wymogów projektu budowlanego. Nie jest też właściwe sformułowanie obowiązku w decyzji administracyjnej poprzez odesłanie do innego dokumentu, niestanowiącego załącznika do niej. W kwestii zgodności spornego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi, GINB zauważył, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż znajduje się on na dz. nr [...] i częściowo na dz. nr [...] oraz w ostrej granicy z dz. nr [...] i częściowo w ostrej granicy, a częściowo w nieznacznej odległości od granicy dz. nr [...]. Ponadto, przylega on do budynku gospodarczego na dz. nr [...] i częściowo przylega do budynków na dz. nr [...] i [...]. W tej sytuacji już pobieżna analiza przepisów techniczno-budowlanych jednoznacznie wskazuje, że budynek ten w sposób oczywisty narusza normy odległościowe i przeciwpożarowe i to niezależnie od tego, czy za właściwe do jego oceny przyjąć przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ powiatowy czy w dacie budowy. Żadne z rozporządzeń w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązujących od daty budowy obiektu, nie dopuszczało bowiem sytuowania budynku w odległości mniejszej niż 1,50 m od granicy działki, zaś w przypadku posadowienia budynku w granicy, powinien on posiadać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Z materiału dowodowego nie wynika, aby ściany budynku spełniały wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że decyzja PINB z dnia [...] lutego 2010 r. rażąco narusza art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż nie nakazuje zmian lub przeróbek, które doprowadziłyby obiekt do stanu zgodnego z prawem. Naruszenie to ma charakter oczywisty (przepisy techniczno-budowlane w tym zakresie nie wymagają złożonego procesu wykładni) i powoduje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, tj. zagrożenie pożarowe oraz utrudnienie zagospodarowania sąsiednich działek i utrzymania sąsiednich budynków. Organ II instancji wyjaśnił, że w decyzji z [...] grudnia 2019 r. organ wojewódzki uznał, że orzeczenie PINB jest obarczone wadami wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a., natomiast w ocenie GINB decyzja ta jest obarczona wyłącznie wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co wynika z uznania, że pod tę właśnie wadę należy również zakwalifikować nieokreślenie adresata decyzji. Z powyższym rozstrzygnięciem GINB nie zgodziła się K.W. (zwana dalej także "skarżącą") wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca: 1) błędne uznanie, że decyzja PINB z [...] lutego 2010 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., polegającym na przyjęciu, że ww. decyzja nie określa adresata obowiązku sformułowanego w jej drugiej części i tym samym oparcie skarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady prawdy obiektywnej i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, w szczególności poprzez stwierdzenie, że z materiału dowodowego nie wynika, aby ściany budynku spełniały wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, i w konsekwencji rozstrzygnięcie tej okoliczności na niekorzyść strony skarżącej, mimo, iż z zebranych dowodów nie wynika czy ściany garażu te normy spełniają czy też nie; 3) naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, przez błędne przyjęcie, że przedmiotowy garaż wypełnia zawarte w tym przepisie przesłanki kwalifikujące obiekt do rozbiórki i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że wykonanie obowiązków określonych w decyzji z [...] lutego 2010 r. nie doprowadziłoby spornego budynku do stanu zgodnego z prawem, co skutkowało uznaniem, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., i tym samym przyjęciem, że zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.; 4) naruszenie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie przepis ten nie może mieć zastosowania, gdyż nie zostały wykluczone przez organ wydający sporną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. przesłanki wymienione w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. i w konsekwencji uznanie, że zachodzi podstawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji. W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji [...] WINB i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi wskazano, że [...] i Zarządców Domów w [...] jako zarządca nieruchomości przy ul. [...] było stroną przedmiotowego postępowania, co potwierdził GINB w zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że w spornej decyzji PINB z [...] lutego 2010 r. mowa jest o Zrzeszeniu, należy przyjąć, iż organ prawidłowo skierował decyzję właśnie do zarządcy nieruchomości. Skoro GINB przyznaje, że Zrzeszenie jako zarządca było uprawnione do występowania w sprawie w charakterze strony, to nie są przekonujące argumenty GINB dotyczące niekonsekwencji organu, tj. że poprzedzające postanowienie organu powiatowego z [...] października 2009 r. zostało skierowane do współwłaścicieli, a decyzja nakładająca obowiązek do Zrzeszenia. W każdym bowiem przypadku orzeczenie zostało skierowane do strony postępowania, a obowiązek został wykonany. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem, że w decyzji PINB [...] lutego 2010 r. nie wskazano osoby zobowiązanej do wykonania tego obowiązku. Zwraca uwagę, że przedmiotowa decyzja to nie są oderwane od siebie punkty. Poszczególne części tworzą spójną całość i nie można ich odczytywać w oderwaniu od pozostałej treści. W tym samym zdaniu organ stwierdził wykonanie obowiązku przez zarządcę - Zrzeszenie, uznając je nota bene na podstawie art. 28 w zw. z art. 40 Prawa budowlanego za stronę postępowania i logicznym jest, że nałożony w dalszej części obowiązek dotyczy właśnie zarządcy. Zrzeszenie, nigdy nie miało wątpliwości, co do rozumienia tej części decyzji i uznawało się za zobowiązanego do wykonania niezbędnych zmian i przeróbek. W przekonaniu skarżącej, organ II instancji w sposób dowolny, a nie wszechstronny, dokonał także oceny materiału dowodowego, wnioskując, że ściany w garażu, którego dotyczy sporna decyzja, nie spełniają wymagań ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Materiał dowodowy nie wskazuje ani na istnienie ścian przeciwpożarowych, ani też na ich nieistnienie, w związku z czym należało uznać tę okoliczność za niepotwierdzoną, a w takim przypadku organ wydający zaskarżoną decyzję winien rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść strony skarżącej. Organ błędnie wnioskuje, że przedmiotowy garaż wypełnia zawarte w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przesłanki kwalifikujące obiekt do rozbiórki i w konsekwencji w sposób nieuzasadniony przyjmuje, że wykonanie obowiązków określonych w decyzji z [...] lutego 2010 r. nie doprowadziłoby spornego budynku do stanu zgodnego z prawem. Mimo, że budynek ten stoi w ostrej granicy działek, to jednak przepisy § 12, § 271 ust. 10 i § 272 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002 poz. 690 z późn. zm.) znajdujące zastosowanie do garaży wybudowanych przed datą obowiązywania tych przepisów, dopuszczają usytuowanie budynków (w tym garaży) bezpośrednio przy granicy działki. Zdaniem skarżącej organ wskazuje tylko, że zmiany określone w projekcie budowlanym sprowadzają się wyłącznie do tego, aby wody opadowe odprowadzane były na dz. nr 551B. Nie bierze jednak pod uwagę, że być może pozostałe warunki techniczne, w tym zabezpieczenie przeciwpożarowe dla wspomnianego obiektu zostały spełnione i dlatego organ powiatowy ograniczył się wyłącznie do nakazania zmian określonych w projekcie. Zdaniem skarżącej naruszenie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., wbrew twierdzeniu GINB, wcale nie jest oczywiste. Kwestia zabezpieczenia i ewentualnego zagrożenia pożarowego nie była przedmiotem dotychczasowych rozważań, gdyż najwyraźniej nie było takiej potrzeby, bo obiekt je spełniał. W ocenie skarżącej nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, że wydając decyzję z [...] lutego 2010 r. PINB rażąco naruszył przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania sądowego była ocena prawidłowości decyzji GINB z dnia [...] marca 2020 r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie [...]WINB z [...] grudnia 2019 r., stwierdzające nieważność decyzji PINB z [...] lutego 2010 r. Należy wobec tego w pierwszej kolejności przypomnieć, że skoro przedmiotem kontroli jest decyzja podjęta w ramach postępowania nieważnościowego, to prowadzone w trybie nadzoru postępowanie organów administracji nie mogło mieć na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji objętej tym postępowaniem. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) może mieć miejsce wówczas, gdy zostanie ustalone oczywiste i bezsporne naruszenie konkretnego przepisu prawa, prowadzące do skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Wskutek przeprowadzonej w powyższych ramach kontroli organ II instancji ostatecznie stwierdził, że decyzja PINB z [...] lutego 2010 r. dotknięta jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj., że rażąco narusza prawo. Jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o rażącym naruszeniu prawa przesądzają – występujące zasadniczo kumulatywnie – trzy przesłanki: "oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja" (W. Chróścielewski (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 190; podobnie NSA w wyroku z dnia 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, opubl. w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Jeśli chodzi o skutki decyzji, to liczą się te, których nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności (por. W. Chróścielewski (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 190; E. Śladkowska, Wydanie decyzji..., 208–244; zob. też H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opublikowano: WK 2015). Zatem podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa musi być nie tylko stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, ale także, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie – w następstwie wydania tej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, CBOSA). Przechodząc do oceny prawidłowości zakwalifikowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wad, jakimi dotknięta była decyzja PINB z dnia [...] lutego 2010 r., wskazać trzeba, że zgodnie z dyspozycją art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., każda decyzja administracyjna musi zawierać m.in. oznaczenie strony lub stron. Ten składnik władczego rozstrzygnięcia organu stanowi jeden z elementów konstytutywnych decyzji administracyjnej. Wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. składniki decyzji, służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego zarówno materialnego, jak też procesowego i należy przyjąć, że decyzja, która nie zawiera wszystkich składników jest decyzją wadliwą. Oznaczenie strony jest niezwykle ważnym elementem decyzji, kreuje on bowiem podmiot jej praw i obowiązków. Powyższe rozważania mają tym większe znaczenie w przypadku decyzji, w drodze których dochodzi do przyznania praw lub nałożenia obowiązków na ich adresata. Tego rodzaju rozstrzygnięcie stanowi decyzja wydana w oparciu o przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. – dalej jako "Prawo budowlane z 1974 r."), jak miało to miejsce w przypadku kontrolowanego orzeczenia PINB z [...] lutego 2010 r. Przepis ten stanowi, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z treści przywołanej normy prawnej wynika zatem, że nakaz wykonania określonych obowiązków może zostać orzeczony wobec jednego z trzech wymienionych tam podmiotów, tj. inwestora robót budowlanych, właściciela bądź zarządcy nieruchomości. W tym miejscu należy jednocześnie podkreślić, że jak zgodnie przyjęto w doktrynie i orzecznictwie, kolejność wskazanych wyżej adresatów decyzji wydawanej na podstawie przywołanego przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nie jest przypadkowa. Co więcej, w postępowaniu naprawczym zmierzającym do zastosowania ww. normy prawnej może brać udział każdy ze wskazanych podmiotów, jeżeli okaże się, że ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Prawidłowe i precyzyjne określenie w przedmiotowej decyzji adresata orzeczonego obowiązku ma zatem fundamentalne znaczenie, zaś niedopełnienie tego obowiązku może wywoływać negatywne i daleko idące skutki społeczno-gospodarcze dla wielu podmiotów, które mogą być uznane za strony postępowania prowadzonego w trybie wynikającym z ww. przepisów Prawa budowlanego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż niewątpliwie rację mają organy nadzoru budowlanego stwierdzając, że decyzja PINB z dnia [...] lutego 2010 r. w sposób oczywisty narusza prawo, tj. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z powołanym w jej sentencji art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Przede wszystkim zauważyć należy, że działając w ramach uprawnienia wynikającego z powyższego przepisu Prawa budowlanego organ powiatowy orzekł w przedmiotowej decyzji o "Nałożeniu obowiązku wykonania w terminie do 31.07.2010 r. niezbędnych zmian i przeróbek (...)". Zakres przytoczonego rozstrzygnięcia odpowiada więc ściśle treści normatywnej art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Natomiast w oparciu o rzeczony przepis nie "Stwierdza się wykonania obowiązku (...)", który nałożony został w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 56 ww. ustawy, co jednak równocześnie uczynił PINB w sentencji decyzji z [...] lutego 2010 r. Tym samym należy przyjąć, że organ powiatowy zawarł w swojej decyzji dwa odrębne rozstrzygnięcia (co zdaje się potwierdzać także ich graficzne wyodrębnienie), w których po pierwsze uznał, że obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji, której zażądał w postanowieniu z dnia [...] października 2009r. został wykonany, po drugie zaś – działając już na podstawie wskazanego art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. – orzekł o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia określonych robót budowlanych. Przy takim sposobie sformułowania przez organ powiatowy rozstrzygnięć w ww. decyzji nie sposób przyjąć za skarżącą, że stwierdzenie wykonania obowiązku przedłożenia wymaganej dokumentacji, który został zrealizowany przez [...] i Zarządców Domów w [...], a nie osoby (współwłaścicieli nieruchomości), na które faktycznie został on nałożony postanowieniem z [...] października 2009 r., oznacza, iż zamiarem organu było nałożenie na ten podmiot także obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, o którym PINB orzekł w dalszej części decyzji. Równie uprawnione wydaje się bowiem domniemanie, że także i ten obowiązek organ skierował do współwłaścicieli nieruchomości, skoro w świetle przywołanej wcześniej dyspozycji art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., to w pierwszej kolejności (o ile nie można ustalić inwestora robót budowlanych) do właścicieli powinien być kierowany nakaz wykonania określonych zmian i przeróbek budynku. Niemniej jednak, tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2007 r. (sygn. akt II GSK 335/06, CBOSA), w którym stwierdzono, że nie można domniemywać strony, skoro istotą decyzji administracyjnej - aktu władczego indywidualnego jest oznaczenie strony, do której ta decyzja została skierowana. Brak oznaczenia strony pozbawia decyzję jej istoty (art. 107 § 1 k.p.a.). Do podobnych wniosków prowadzi ocena niniejszej sprawy, gdzie osoba adresata decyzji nie wynikała też z jej uzasadnienia, ani też z analizy materiału zebranego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Jak trafnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1749/10, CBOSA), ustalenie strony postępowania administracyjnego, a w konsekwencji oznaczenie adresata decyzji administracyjnej, ma generalne znaczenie z punktu widzenia procesowego charakteru i funkcji pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym. Brak oznaczenia strony w osnowie decyzji, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 k.p.a.), co jest równoznaczne w skutkach z wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co w następstwie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak adresata decyzji nakładającej obowiązki na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. (a więc podmiotu zobowiązanego do ich wykonania) uniemożliwia wykonanie tej decyzji z zastosowaniem środków egzekucyjnych przy czym decyzja nakładająca obowiązki nie może powodować sytuacji aby przy jej wykonaniu domniemywać jaki podmiot jest zobowiązany do ich wykonania. Z przedstawionych względów Sąd podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, że kontrolowana decyzja PINB z [...] lutego 2010 r. dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie został w niej jednoznacznie wskazany adresat nałożonego w jej drodze obowiązku. Pozbawione znaczenia jest zarazem rozważanie, czy w okolicznościach faktycznych sprawy zakończonej ww. decyzją PINB [...] i Zarządców Domów w [...] mogło być rzeczywiście uznane za stronę postepowania. Wątpliwości te potęguje dodatkowo wskazany już fakt, że postanowieniem z [...] października 2009 r. obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 grudnia 2009r., trzech egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej budynku garażu wraz z oświadczeniem o stanie technicznym obiektu i projektem budowlanym niezbędnych zmian i przeróbek oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej PINB nałożył na współwłaścicieli nieruchomości (działki o nr ew. [...]), tj. S. L., A. L., K. W. i P. L.. Postanowienie powyższe wydane zostało w oparciu o art. 56 ustawy z 1974 r. Jak wyjaśniono już wcześniej, adresatem obowiązku nałożonego w drodze decyzji opartej na art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. mógł być inwestor, właściciel lub zarządca nieruchomości. Także przepis art. 56 ww. ustawy, dotyczący obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, jako adresatów rzeczonej powinności wskazywał te trzy podmioty. Wymaganą postanowieniem z dnia [...] października 2009r. przez organ powiatowy dokumentację przedłożyło w załączeniu do pisma z [...] grudnia 2009 r. [...] i Zarządców Domów w [...]. Jak wynika z akt wznowionego w przedmiotowej sprawie postepowania przed PINB, Zrzeszenie we wskazanej dacie działało na podstawie pełnomocnictw ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. P. w T. do "zarządzania i administrowania" przedmiotową nieruchomością (zob. pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 1992 r. i [...] czerwca 1996 r. – oznaczone nr [...] Tom I akt postępowania wznowieniowego przed PINB oraz nr [...] akt postepowania GINB). Trzeba więc odnotować, że w zbliżonym stanie faktycznym, kwestię legitymowania się przez [...] i Zarządców Domów w Toruniu przymiotem strony w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy art. 37 i art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. oceniał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2007 r. (sygn. akt II OSK 206/06, CBOSA). Sąd ten uznał, że dysponując podobnego rodzaju umocowaniem właścicieli nieruchomości Zrzeszenie było wyłącznie administratorem spornego obiektu, a nie jego zarządcą w rozumieniu ww. przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że legitymację procesową do występowania w charakterze strony w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę czy też nakazania rozbiórki musi posiadać podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości, tj. w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu. Przy czym NSA wyjaśnił, że instytucja zarządu, o której wyżej mowa, musi być rozumiana jako prawna forma władania nieruchomością przez publiczne jednostki organizacyjne (ministerstwa, urzędy, zakłady budżetowe, jednostki budżetowe itp.). Treść pojęcia zarządu precyzują przepisy art. 43-50 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Dlatego też przez zarządcę nieruchomości w opisanym zakresie należy uznać podmiot sprawujący trwały zarząd właśnie w rozumieniu wskazanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Trwały zarząd jest prawną formą władania nieruchomością przez państwowe jednostki organizacyjne i w sprawach nieuregulowanych w ustawie o gospodarce nieruchomościami stosuje się do niej przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu. Oddanie nieruchomości w trwały zarząd następuje w drodze decyzji odpowiedniego organu na wniosek zainteresowanej jednostki na czas oznaczony lub nieoznaczony. Mając to na uwadze NSA stwierdził, że decyzja nakładająca obowiązek zamurowania otworu drzwiowego skierowana została do administratora obiektu (Zrzeszenia) działającego w oparciu o pełnomocnictwo współwłaściciela budynku, który nie może być w świetle wskazanej wyżej argumentacji uznany za podmiot sprawujący trwały zarząd, a więc do osoby (podmiotu) nie będącej stroną w sprawie. Nie jest zatem pozbawiona uzasadnienia ocena dokonana przez organ I instancji, że z ustaleń poczynionych w sprawie nie wynikało, ażeby Zrzeszenie mogło być w ogóle uznane za stronę postępowania zakończonego decyzją PINB z [...] lutego 2010 r., jako zarządca spornej nieruchomości w świetle przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., którego przepisy stanowiły podstawę działania organu powiatowego. Chybione jest w tym zakresie powoływanie się przez GINB na wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1621/07), w której to sprawie Sąd uznał Zrzeszenie za stronę postępowania, jako zarządcę obiektu, jednakże wyłącznie w odniesieniu do wykonania obowiązków orzeczonych w trybie art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. Tym niemniej, należy ponownie stanowczo zaznaczyć, że fakt uznania przez PINB w kontrolowanej decyzji z [...] lutego 2010 r. Zrzeszenia za zarządcę nieruchomości, który wykonał obowiązek polegający na przedłożeniu wymaganej dokumentacji budowlanej, w żadnym razie nie daje podstaw do przyjęcia, że to na ten podmiot nałożony został obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Zatem podstawą stwierdzenia nieważności decyzji – jak słusznie przyjął organ II instancji – było rażące naruszenie prawa przejawiające się brakiem oznaczenia adresata rozstrzygnięcia organu powiatowego w przedmiotowym zakresie (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Analizując sprawę, zdaniem Sądu nie można pominąć także pozostałych przyczyn, dla których GINB doszedł do wniosku, że ww. decyzji organu powiatowego w sposób rażący narusza prawo. Przede wszystkim, nie może ujść uwadze Sądu brak odpowiednich ustaleń PINB, które pozwalały na zastosowanie w sprawie przez ten organ właściwego reżimu prawnego, co ma przecież kluczowe znaczenie dla możliwości kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia nadzorczego. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że rażące naruszenie prawa może być odnoszone nie tylko do naruszenia norm o charakterze materialnoprawnym, ale również w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych. Co do zasady, nie jest bowiem wyłączona możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, o ile jednak naruszenie takie prowadzi do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tego właśnie powodu, innymi słowy – musi ono przekładać się bezpośrednio na treść decyzji i w niej tkwić (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016r., II GSK 847/14, LEX nr 2033823; por. także wyrok WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., V SA/Wa 3200/16, LEX nr 2432724). W odniesieniu do tych przepisów można zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (wyrok NSA z 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Dotyczy to także przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 marca 2019r. (sygn. akt II OSK 1018/17, LEX nr 2644837), w odniesieniu do postępowania administracyjnego "rażące naruszenie prawa" ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób niepozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie. Zdaniem tutejszego Sądu, taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie zakończonej decyzją PINB z [...] lutego 2010 r., dla rozstrzygnięcia której kluczowe znaczenie miało ustalenie faktycznej daty wzniesienia spornego budynku garażowo-gospodarczego. Okoliczności te determinowały bowiem zastosowanie właściwego reżimu prawnego do przedmiotowej samowoli budowlanej. Należy przyjąć, że wyłączną podstawę zastosowania przez organ powiatowy przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974r. stanowiły wyjaśnienia złożone przez osoby obecne podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2009 r., z których wynikało, że sporny garaż powstał w ramach samowoli budowlanej w latach 60-tych lub 70-tych XX wieku, a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r., kiedy to weszły w życie przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Przepis art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. stanowi zaś, że art. 48 ustawy (obecnie obowiązującej) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Organ powiatowy w żaden sposób nie zweryfikował jednak powyższych oświadczeń nie przeprowadzając w sprawie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, przez co w oczywisty sposób naruszył podstawowe zasady postępowania, w szczególności obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Tymczasem, w świetle ustaleń postępowania wznowionego przez PINB postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., sporny budynek garażowo-gospodarczy o obecnych parametrach i kształcie został wybudowany już w dacie obowiązywania przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Wskutek tego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. PINB stwierdził wydanie własnej decyzji z [...] lutego 2010 r. z naruszeniem prawa. Wskazać przy tym trzeba, że przedmiotowy stan faktyczny ma charakter obiektywny, wobec czego nie można pominąć w niniejszej sprawie powyższych ustaleń organu powiatowego przy kontroli ww. rozstrzygnięcia PINB przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, także wyżej zaprezentowana argumentacja przemawia za stwierdzeniem, iż wydając decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. PINB dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Już niejako tylko na marginesie powyższych rozważań, Sąd uznał za wskazane wyjaśnienie, że przywołany w podstawie prawnej decyzji PINB z [...] lutego 2010 r. przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w sposób jednoznaczny dopuszczał jego zastosowanie, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37. Norma ta jest jasna i nie wymaga jakiejkolwiek interpretacji. Jak potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 września 1997 r. (sygn. akt III RN 45/97) "Przepis art. 40 ustawy z dnia 25 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) wykluczał możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami, jeżeli spełnione były określone w art. 37 Prawa budowlanego przesłanki prawne uzasadniające wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce tego obiektu." Powyższe oznacza, że organ powiatowy chcąc zastosować w sprawie ww. przepis i orzec wyłącznie nakaz wykonania niezbędnych zmian i przeróbek, zobowiązany był wpierw zbadać i wykluczyć możliwość wystąpienia przyczyn rozbiórki budynku. Tymczasem tego rodzaju oceny zabrakło w kontrolowanej decyzji PINB, co oznacza, że organ już choćby z tych przyczyn rażąco naruszył dyspozycję art. 40 ww. ustawy. Skarżąca podnosi, że brak odniesienia się przez organ powiatowy do wskazanych okoliczności może oznaczać, że organ uznał, iż w sprawie nie występują przesłanki skutkujące koniecznością orzeczenia nakazu rozbiórki spornego budynku garażu. Argumentacja ta pomija jednak zasadnicze ustalenia, z których wynika, że ww. obiekt w oczywisty sposób narusza przepisy techniczno-budowlane. W sprawie nie było kwestionowane, że sporny budynek znajduje się na dz. nr [...] i częściowo na dz. nr [...] (stanowiącej własność Gminy [...]) oraz w ostrej granicy z dz. nr [...] i częściowo w ostrej granicy, a częściowo w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy dz. nr [...]. Ponadto ww. obiekt przylega do budynku gospodarczego na dz. nr [...] i częściowo przylega do budynków na dz. nr [...]i [...]. W tej sytuacji rację ma organ II instancji stwierdzając, że usytuowanie budynku niewątpliwie narusza normy odległościowe i przeciwpożarowe przepisów techniczno-budowalnych i to niezależnie od tego, czy za właściwe do jego oceny przyjąć przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ powiatowy, czy w dacie budowy. Powyższe narusza bowiem zarówno przepisy (patrz § 20) zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z 1966 r. Nr 10, poz. 44 ze zm.), jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm., obowiązujące w dacie orzekania przez organy). To z kolei musi skutkować uznaniem, że decyzja PINB z [...] lutego 2010 r. wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, albowiem może powodować zagrożenie pożarowe oraz utrudniać zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości. Poza wszystkim, odnosząc się do zarzutów skargi, jakoby usytuowanie budynku garażowo-gospodarczego było zgodne z przepisami § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy podkreślić, że w przypadku budynków garażowych przepisy te dopuszczają sytuowanie ww. obiektów wyłącznie bądź to w odległości nie mniejszej niż 1,50 m od granicy działki, bądź bezpośrednio w ostrej granicy tej działki, przy czym w tym ostatnim przypadku – pod warunkiem, że budynek zostanie wyposażony w ścianę oddzielenia pożarowego (zob. § 12 ust. 2, ust. 4 pkt 3). Lokalizacja spornego budynku niewątpliwie warunków tych nie spełnia, w sytuacji gdy część jego ściany znajduje się w odległości mniejszej niż 1,50 m, lecz nie bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie dopatrując się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji wyroku.