IV SA/Wa 1230/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Laskowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia do sądownictwa postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skargę na powyższe pismo Ministra Sprawiedliwości wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K., wskazując, że jest to skarga na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego odmowną decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 1990 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że odmówiono wznowienia postępowania, pomimo ujawnienia nowych, przedtem nieznanych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci ujawnienia nowych, przedtem nieznanych okoliczności w postaci ujawnionych skarżącemu materiałów IPN. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie wskazując, że pismo skierowane do skarżącego nie jest decyzją, a nadto żadne z wystąpień J. K. nie zawierało wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 lub 145a kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej zależy od dopuszczalności skargi. Przesłanki dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej to zespół wymagań, które muszą być spełnione, by zaskarżenie wywołało skutek w postaci dokonania przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem kwestionowanego aktu administracyjnego. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Zaskarżalne do sądu administracyjnego formy działania administracji publicznej wymienia zaś przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jest to jeden z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis ten stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania, w szczególności nie jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ww. ustawy, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. rozstrzygnięciem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w związku ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.