II SA/Lu 411/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] listopada 2019 r., znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), po rozpatrzeniu odwołania W. spółki z o.o. w L. (dalej także: spółka) od decyzji Prezydenta Miasta L. (dalej także: Prezydent) z [...] listopada 2019 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę M. B. (dalej także: inwestorka), obejmującego: budowę budynku renowacji oraz produkcji kołder i poduszek z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, gazową i elektryczną oraz instalacji ziemnej gazowej na działce nr [...] przy ul. [...] w L. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że po wszczęciu postępowania na wniosek inwestorki z [...] grudnia 2018 r., spółka pismem z [...] stycznia 2019 r. wniosła zastrzeżenia do planowanej inwestycji. Spółka, będąca wieczystym użytkownikiem sąsiednich działek nr [...], [...] i [...], zarzuciła, że budynek został zaprojektowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2019 r. nr 1065 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.), gdyż: - działka nr [...] nie może być uwzględniona w projekcie budowlanym jako droga dojazdowa, gdyż nie ma ustanowionej służebności przejazdu i przechodu dla działki inwestorki nr [...], - nie ma dojazdu do miejsc parkingowych, - ściana frontowa zaprojektowana w odległości mniej niż 4 m od okien w budynku spółki, zasłania dostęp światła naturalnego do pomieszczeń, - przewidziano odprowadzenie wody deszczowej do kanalizacji, która nie jest własnością inwestorki, - inwestorka prowadzi na działce nr [...] działalność gospodarczą obarczoną ryzykiem wybuchu i odmówiła pokrycia strat, jakie poniosła spółka na skutek katastrofy (wybuchu) na tej działce, - zakład przerobu pierza powinien być wyposażony w urządzenia wentylacyjne oczyszczające powietrze wydmuchiwane na sąsiednie działki. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., znak: [...], Prezydent zobowiązał inwestorkę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych braków i nieprawidłowości w złożonym projekcie, poprzez: 1) wykazanie połączenia działki nr [...] z drogą publiczną (dojścia i dojazdu) z uwzględnieniem stanu prawnego tego połączenia i § 14 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.; 2) wyjaśnienie sposobu podłączenia zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej do sieci – należy przedłożyć warunki MPWiK na odprowadzenie wód deszczowych z nieruchomości oraz odpowiednie zgody właścicieli sieci; 3) wykazanie spełnienia § 86 w zw. z § 84 ust. 1 i 1a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., to jest zapewnienia co najmniej jednego z ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych przystosowanego dla osób niepełnosprawnych, na kondygnacjach dla nich dostępnych. Po wpłynięciu uzupełnionej dokumentacji, co nastąpiło [...] października 2019 r., Prezydent opisaną wyżej decyzją z [...] października 2019 r. udzielił pozwolenia na budowę planowanej przez inwestorkę inwestycji. Organ stwierdził, że wszystkie braki i niezgodności zostały usunięte. Projekt budowlany jest kompletny, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projektanci i sprawdzający złożyli wymagane oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawców w zakresie ochrony przeciwpożarowej i warunków sanitarno-epidemiologicznych. Projekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i z przepisami rozporządzenia z 12 kwietnia 2020 r., w tym z § 12 ust. 3, dopuszczającym, po uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda podzielił w całości stanowisko Prezydenta co do zasadności udzielenia pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie i stwierdził, że zatwierdzony projekt spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa, w tym wynikający z planu miejscowego obowiązek zapewnienia minimalnej ilości miejsc parkingowych. Odnosząc się do zarzutów spółki dotyczących zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestorki, Wojewoda podniósł, że został zaprojektowany zjazd na tę działkę z ul. [...] w L.. Zjazd ten, zgodnie z odrębnym opracowaniem, będzie poszerzeniem zjazdu istniejącego na tej działce. Informacja o tym, że projektowany zjazd na posesję jest objęty odrębnym opracowaniem została zamieszczona na projekcie zagospodarowania terenu. Inwestorka uzyskała też decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], zezwalającą na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu z opisanej drogi publicznej na swoją działkę, z zastrzeżeniem, że dokumentacja projektowa zjazdu wymaga uzgodnienia z Zarządem Dróg i Mostów [...] (dalej: ZDiM). Wojewoda podkreślił, że w pełni akceptuje stanowisko autora projektu budowlanego, zawarte w jego piśmie z [...] lutego 2020 r., z którego wynika, że: - projekt zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestorki został wykonany przez uprawnionego projektanta oraz został uzgodniony z ZDiM; - dwa z zaprojektowanych miejsc parkingowych "nie wymagają 5-metrowej szerokości drogi manewrowej, gdyż samo przedłużenie zjazdu go stanowi"; - wjazd na dwa pozostałe miejsca postojowe odbywa się z placu o szerokości 6,65 m; - w projekcie przewidziano służebność przejazdu na rzecz spółki przez działkę inwestorki, pozostawiając odpowiedniej szerokości przejazd. Ponadto Wojewoda podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej pozbawione są obecnie kompetencji w zakresie badania merytorycznej zawartości projektu budowlanego, gdyż w tej kwestii wyłączną odpowiedzialność ponosi projektant. Sprawdzenie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ograniczono wyłącznie do oceny projektu zagospodarowania działki. Dokonana w tym zakresie kontrola organów nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, co obligowało je do udzielenia wnioskodawczyni pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W skardze do Sądu na decyzję Wojewody spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Decyzjom tym strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w tym planu zagospodarowania działki [...], w którego treści rysunkowej określono położenie zaprojektowanych miejsc parkingowych uniemożliwiające korzystanie przez skarżącego z przysługującej mu służebności przejazdu i przechodu przez działkę [...], z naruszeniem uzasadnionych interesów skarżącego; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 1 i § 16 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. poprzez doprowadzenie do projektowanego budynku dojścia i dojazdu o szerokości 3,5 m (w najwęższym miejscu zaś szerokości 3,2 m z uwagi na lokalizację miejsc postojowych), podczas gdy wymagane jest zapewnienie lokalizacji dojazdu o szerokości co najmniej 3 m i dojścia o szerokości 1,5 m celem zapewnienia odpowiedniego dojazdu i dojścia, a przeznaczenie części ciągu pieszo-jezdnego dla lokalizacji miejsc postojowych wymaga zachowania jego 5-metrowej szerokości, czego w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki nie przewidziano; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie złożonego projektu budowlanego i udzielenie inwestorce pozwolenia na budowę pomimo braku faktycznego dostępu terenu budowy do drogi publicznej i oparcie rozstrzygnięcia na zapewnieniu tego dostępu poprzez realizację zjazdu publicznego z drogi gminnej, na podstawie decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] zezwalającej na jego lokalizację; 4) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i niedopuszczenie do udziału w sprawie T. W. – współużytkownika wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (utworzonej z podziału działki [...]) uprawnionego do wykonywania służebności przejazdu i przechodu przez działkę [...], którego interesy winny zostać uwzględnione w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci odpisów ksiąg wieczystych na okoliczność współużytkowania wieczystego przysługującego T. W. oraz ustanowienia służebności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] lipca 2020 r. inwestorka wniosła o oddalenie skargi, z uwagi na to, że podniesione w niej zarzuty stanowią kolejną próbę uniemożliwienia zabudowy należącej do niej działki budowlanej. Podniosła, że ta sama osoba, która występuje obecnie w imieniu spółki reprezentowała podmiot, który zbył jej uprzednio przedmiotową nieruchomość. Okoliczność, w jej ocenie, ta świadczy o nadużyciu prawa przez spółkę w wyniku wniesienia skargi do Sądu w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie uproszczonym, gdy jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym został złożony przez Wojewodę, a pozostałe strony nie sprzeciwiły się rozstrzygnięciu sprawy w tym trybie. Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego ponosi projektant i osoby sprawdzające projekt budowlany, posiadające stosowne uprawnienia, zaś zakres kontroli i sprawdzeń organu w zakresie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, projektu budowlanego oraz wymaganych dokumentów, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę został wyczerpująco określony w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego i przepisu tego nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Nie budzi jednak wątpliwości Sądu, że zarówno Wojewoda, jak i Prezydent uchybili obowiązkom ciążącym na nich z mocy tego przepisu. Organy nie oceniły bowiem prawidłowo, czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami prawa, w tym z przepisami dotyczącymi warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (art. 35 ust. 1 pkt 2). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] lutego 2019 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestorkę do usunięcia braków złożonego projektu budowlanego, między innymi poprzez "wykazanie połączenia (dojścia i dojazdu) przedmiotowej działki z drogą publiczną, zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. [...] z uwzględnieniem stanu prawnego tego połączenia. W przypadku pozostawienia dotychczasowego sposobu obsługi nieruchomości, należy przedłożyć dokument, z którego wynika prawo przechodu i przejazdu przez działkę nr ewid. [...], która nie stanowi drogi publicznej" (k. 25 akt adm. I inst.). Należy podkreślić, że choć w terminie do wykonania tego postanowienia, który był przedłużany na wniosek inwestorki trzykrotnie – ostatecznie do [...] listopada 2019 r., osoba ta nie wykonała należycie nałożonego na nią obowiązku, organ pierwszej instancji błędnie stwierdził prawidłowość (zgodność z przepisami, w tym przepisami technicznymi przedłożonego projektu zagospodarowania terenu), zaś Wojewoda wadliwie podzielił stanowisko tego organu, co bezsprzecznie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z 14 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Stosownie do ust. 2 tego paragrafu, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. W myśl ust. 3 ww. paragrafu, do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Natomiast powołany w skardze § 16 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Wskazać trzeba, że zgodnie ze stanowiskiem spółki, podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji upatrywać należy w naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 1 i § 16 ust. 1 rozporządzenia. Projektowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku renowacji oraz produkcji kołder i poduszek z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, gazową i elektryczną oraz instalacji ziemnej gazowej na działce nr [...]. Z części opisowej "Opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu" wynika, że przedmiotem inwestycji jest realizacja "budynku usługowego renowacji i produkcji kołder i poduszek" z niezbędną infrastrukturą (zob. część II. pkt 2.2 i 2.6 Opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu). Z projektowaną funkcją usługową opisanego budynku koresponduje jego szczegółowa charakterystyka. Mianowicie oprócz pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych, technicznych, sanitarnych, porządkowych i socjalnych przewidziano w budynku "punkt obsługi klienta", zaprojektowany w parterze budynku. Co więcej, zgodnie z zamierzeniami inwestorki "zatrudnienie stanowić będą maks. 4 osoby – trzech pracowników, jedna osoba w biurze obsługi klienta". Jednocześnie, mając na uwadze wymogi związane z planowaną działalnością usługową, w projekcie przewidziano możliwość dostępu dla osób niepełnosprawnych do pomieszczeń parteru budynku, w tym – co oczywiste – do biura obsługi klienta (zob. część II. pkt 2.7, 2.8 i 2.11 Opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu). Powyższe oznacza, że projektowany budynek stanowić będzie budynek użyteczności publicznej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 6 rozporządzenia, ilekroć w akcie tym jest mowa o budynku użyteczności publicznej, należy przez to rozumieć nie tylko budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, ale także budynek usług, w tym usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny. W świetle opisanych wyżej rozwiązań przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu, projektowany budynek, obok funkcji produkcyjnej, niewątpliwie ma spełniać również funkcję usługową, co potwierdza zwłaszcza charakterystyka tego budynku, przewidująca punkt (biuro) obsługi klienta. Wynika to również w sposób logiczny z przyjętej koncepcji zamierzenia inwestycyjnego, które to zmierzenie obok produkcji ma obejmować także świadczoną na rzecz innych osób usługę "renowacji kołder i poduszek", a więc ich "odnowienie, odświeżenie" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. S. Dubisz, Warszawa 2003, t. 4, s. 66). Z naturalnych względów niekwestionowane jest, że tego rodzaju działalność wymaga umożliwienia dojścia i dojazdu dla osób trzecich – usługobiorców, niezatrudnionych przez inwestorkę, to jest osób składających lub odbierających zamówienia, jak to wyjaśnił autor projektu budowlanego mgr inż. arch. Z. M. w skierowanym do Wojewody piśmie z [...] lutego 2020 r. (k. 5 akt adm. II inst.). Dlatego też w rozpoznawanej sprawie oczywiste jest, że projekt zagospodarowania działki winien spełniać także wymogi określone w § 14 ust. 1 i § 16 ust. 1 rozporządzenia. To oznacza, że wymagane było zapewnienie w tym projekcie lokalizacji dojazdu o szerokości minimalnej 3 m oraz dodatkowo dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, w celu umożliwienia odpowiedniego dojazdu i dojścia do projektowanego budynku, stanowiącego budynek użyteczności publicznej w rozumieniu § 3 pkt 6 rozporządzenia. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że zatwierdzony decyzją pierwszej instancji projekt zagospodarowania terenu nie przewiduje dojazdu wraz z dojściem, zapewniających opisane wyżej parametry. Z treści tego projektu wynika, że do projektowanego budynku doprowadzone jest dojście i dojazd o szerokości łącznej 3,5 m, a w najwęższym miejscu o szerokości 3,2 m – z uwagi na lokalizację miejsc postojowych (zob. projekt zagospodarowania terenu – rys. A1, k. 11 projektu budowlanego). Na ocenę spełnienia tego wymogu nie może mieć istotnego wpływu stanowisko projektanta, zacytowane przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż: "zaprojektowany zjazd stanowi poszerzenie istniejącego zjazdu i ma wystarczającą szerokość 3,5 m. Projekt zjazdu wykonany został przez projektanta branży drogowej i uzgodniony przez Zarząd Dróg i Mostów [...]. Na terenie działki, zgodnie z warunkami MPZP, zaprojektowano 4 miejsca postojowe. Dwa z nich usytuowano naprzeciwko zjazdu więc nie wymagają 5-metrowej szerokości manewrowej, ponieważ samo przedłużenie zjazdu go stanowi. Wjazd na dwa pozostałe miejsca postojowe odbywa się z placu o szerokości 6,65 m. [...] Sposobu zagospodarowania własnej działki nie uzgadnia się z sąsiadem - nie mniej jednak przewidziano w projekcie służebność przejazdu przez działkę Inwestora pozostawiając odpowiedniej szerokości przejazd". Skoro bezsporne jest, że w świetle zapisów projektu zagospodarowania terenu, do projektowanego budynku doprowadzone jest dojście i dojazd o szerokości 3,5 m, a w najwęższym miejscu o szerokości 3,2 m (ze względu na lokalizację miejsc postojowych, wymaganych w świetle przepisów planu miejscowego), to bezsprzecznie cytowane wyżej wyjaśnienia projektanta są nie mają znaczenia dla oceny legalności spełnienia wymogów z § 14 ust. 1 i § 16 ust. 1 rozporządzenia z [...] kwietnia 2002 r. W konsekwencji należało stwierdzić, że decyzje organów obu instancji, które orzekły o zatwierdzeniu przedłożonego projektu budowlanego oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo powyższego uchybienia, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana także z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem wobec wspomnianego naruszenie przez Prezydenta przepisów prawa, brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji tego organu. Powyższe uchybienia obligowały Sąd do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 135 p.p.s.a. Na wynik sprawy nie mogły mieć istotnego wpływu zarzuty uczestniczki postępowania co do nadużycia prawa, jakiego jej zdaniem dopuściła się strona skarżąca. W świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co oznacza, że w razie stwierdzenia obiektywnej niezgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z prawem, w zakresie wskazanym w tym przepisie, nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę dla takiej inwestycji. Z tego względu prawnie obojętna pozostaje motywacja podmiotu, który skarżył w administracyjnym toku instancji oraz w postepowaniu przed sądem administracyjnym pozytywną dla inwestora decyzję naruszającą te przepisy. Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień, Sąd nie odnosił się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, albowiem – w wyniku uchylenia decyzji organów obu instancji – sprawa niniejsza będzie podlegała ponownemu rozpoznaniu w swym całokształcie przez te organy. Obowiązkiem organów będzie zatem należyte przeanalizowanie wszystkich istotnych kwestii, w tym również wynikających z tychże zarzutów. W postępowaniu tym ponownej ocenie zostanie więc poddany przedłożony projekt zagospodarowania terenu w zakresie, w jakim skarżąca spółka twierdzi, że zamierzenie inwestycyjne koliduje z jej uzasadnionym interesem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wynikającym ze służebności gruntowej przejazdu i przechodu obciążającej działkę nr [...]. Organy ocenią również, czy działka objęta projektem budowlanym posiada wymagany zjazd z drogi publicznej, wykonany zgodnie z odrębnym opracowaniem zatwierdzonym opisaną wyżej decyzją Prezydenta z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie zezwolenia na lokalizację na zjazdu, dołączoną do projektu budowlanego (k. 134-135 projektu budowlanego). Należało natomiast podkreślić, że bezzasadne były zarzuty skargi co do nieprawidłowego ustalenie kręgu stron postępowania i niedopuszczenie do udziału w sprawie T. W. – współużytkownika wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (utworzonej z podziału działki nr [...]) uprawnionego do wykonywania służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr [...]. W orzecznictwie utrwalone jest bowiem stanowisko, że jedynie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to także Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08). Z tego powodu, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego zawartego w skardze. Wyjaśnienie wspomnianej okoliczności dotyczącej ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego nie miało bowiem istotnego znaczenia dla sprawy, w sytuacji, gdy zarzut pominięcia wspomnianej osoby jako strony postępowania administracyjnego podnosiła skarżąca spółka. Rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., organy uwzględnią dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Obowiązkiem organów będzie wyczerpujące rozstrzygnięcie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co wymagać będzie ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonania wnikliwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w celu zakończenia prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego w sposób prawem przewidziany. Rzeczą organów będzie przy tym rozważenie zasadności zastosowania w niniejszej sprawie instytucji odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, przewidzianej w art. 9 ustawy Prawo budowlane. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.