II SA/Wr 95/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy asystent sędziego Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi O. P. S.A. z/s w W. na decyzję Wojewody D. z dnia[...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej na budynku wielorodzinnym oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie: art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 maja 2019 r. A. K., działającego z upoważnienia inwestora tj. O[...]S.A. z siedzibą w W.przy Al. J. [...], o przyjęcie zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do wykonywania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na (zgodnie z treścią wniosku) - "instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A nr [...] P. L. K.na istniejącym obiekcie budowlanym - tj. budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. ew. nr [...], obręb [...] miasta L. Starosta L.zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na "instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A. nr [...] P.L. K.na istniejącym obiekcie budowlanym - tj. budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. ew. nr [...], obręb [...] miasta L.", objętych zgłoszeniem z dnia [...]r. W uzasadnieniu organ wskazał, że 2 maja 2019 roku do urzędu wpłynął wniosek A.K., działającego z upoważnienia inwestora tj. O[...]S.A. z siedzibą w W.przy Al. J. [...], w sprawie przyjęcia zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do wykonywania ww. robót budowlanych. Po analizie załączonych dokumentów stwierdzono: nieścisłości pomiędzy postanowieniem Prezydenta Miasta L. z dnia [...]r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej O[...]S.A. nr [...] P. L.K., planowanego na terenie działki nr [...], obręb [...] miasta L., w którym określono m. in., iż anteny skierowane będą na azymuty 75°, 170° i 295°, a załączonym projektem, rys. nr [...] i [...], z którego wynika, iż anteny będą skierowane na azymuty 75°, 175° i 295°. 2.ponadto, załączony projekt nie został podpisany przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej. Zgodnie z art. 30, ust. 5c ustawy Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Jednak z uwagi na fakt, iż instalacja urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A. nr [...] P. L. K.na istniejącym budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. ew. nr [...], obręb [...] miasta L. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. zwanego planem miejscowym nr [...] uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w L. z dnia [...]r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym z dnia [...]r. nr [...], pod poz. [...], dlatego bezzasadne jest zastosowanie tego artykułu. Jak wynika z rysunku planu oraz załączonej do wniosku mapy, obiekt zlokalizowany jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 26 MW. Zgodnie z § 4, ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem 26 MW zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych na terenach od 1MW do 33 MW, od 1MN do 9MN, od 1UO do 10 UO, od 1 MU do 5MU, od 1 MN/U do 18 MN/U oraz na obiektach opieki i ochrony zdrowia. W związku z tym, iż wykonywanie wnioskowanych robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L.nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2) ustawy - Prawo budowlane, organ orzekł jak w rozstrzygnięciu. Od decyzji organu pierwszej instancji, w ustawowym terminie, wpłynęło odwołanie spółki O[...]S.A., reprezentowanej przez pełnomocnika W. Z. Odwołujący się wnioskuje o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Strona zarzuca rozstrzygnięciu naruszenie art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.) oraz naruszenie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie tych przepisów. Przytacza art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania takich inwestycji, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skarżący twierdzi, że ustanowiony § 4 ust. 9 m.p.z.p. zakaz lokalizacji stacji bazowych na działce objętej inwestycją sprzeczny jest z art. 46 ust. 1 ustawy, gdyż przepis ten na mocy art. 75 ust. 1 znajduje zastosowanie również do planów obowiązujących przed dniem 17 lipca 2010 r. Decyzją nr [...], z dnia [...]r., przywołując w podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3, w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. J.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania spółki O[...]S.A. od decyzji Starosty L. z dnia [...]r., znak: [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A. nr [...] P.L. K. na istniejącym obiekcie budowlanym - tj. budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr ewid. [...], obręb [...] miasto L., objętych zgłoszeniem z dnia [...]r., Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że Starosta L.decyzją z dnia [...]r., wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A. nr [...]P. L. K. na istniejącym obiekcie budowlanym - tj. budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr ewid. [...], obręb [...], miasto L. Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. zwanego planem miejscowym Nr [...] uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w L, z dnia [...]r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z dnia [...]r. nr[...], pod poz. [...]- dalej m.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie inwestor w dniu [...]r. zgłosił zamiar przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A. nr [...] P. L.K.na istniejącym obiekcie budowlanym - budynku wielorodzinnym na działce położonej w L. przy ul. Kruczej [...], dz. nr ewid. [...]AM [...], obręb [...] L. Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno- budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy (pkt 2), zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (pkt 3). Przekładając powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności planowanej inwestycji miało zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] przyjętego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w L. z dnia [...]r. (Dziennik Urzędowy Woj. Doln. z dnia [...]r. nr [...], poz. [...]) - dalej m.p.z.p. Z planu miejscowego wynika, że działka nr [...]znajduje się w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 26 MW. Z przepisu § 4 ust. 9 m.p.z.p. wynika zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie o symbolu 26 MW. Zgodnie z § 4 ust. 9 m.p.z.p. zakazuje się bowiem lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych na terenach od 1MW do 33MW, od 1MN do 39MN, od 1UO do lOUO, od 1MU do 5MU, od 1MN/U do 18MN/U oraz na obiektach opieki i ochrony zdrowia. Oceniając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do inwestycji celu publicznego związanych z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U z 2017 r., poz. 2062 z późn. zm.), w szczególności art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy. Z przepisów tych wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Zgodnie z art. 75 tej ustawy, powołany wyżej przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia wżycie ustawy (czyli w dniu 17 lipca 2017 r.). Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. VII SA/Wa 843/17 z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, co decyduje o tym, że inwestor na podstawie tych przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych mógłby zostać uznany za naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwala w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (zob. wyrok WSA Gdańsk z dnia 27-06-2018 sygn. akt II SA/Gd 250/18).. Miejscowy plan Nr [...] wprowadza zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych m.in. na terenie oznaczonym symbolem 26 MW, przy czym zakaz ten nie obejmuje całego obszaru planu, ponieważ miejscowy plan obejmuje takie tereny, na których analogicznego zakazu nie przewidziano. Wojewoda stwierdza zatem, że wykonywanie wnioskowanych robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. nr [...]. W tej sytuacji organ odwoławczy mógł tylko utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty L. z dnia [...]r. Biorąc powyższe pod uwagę, należało orzec jak w sentencji. Decyzja niniejsza jest ostateczna. Od ostatecznej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wywiodła O[...]S.A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji Wojewody D.strona skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r. poz. 2096 zpóźn. zm. - dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji to jest na adres strony, a nie na adres pełnomocnika. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych, ewentualnie o: 3) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż nie ma ona uzasadnionych podstaw. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga nie podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z prawem. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przedmiotem sądowej kontroli legalności, w tym postępowaniu, jest decyzja wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w trybie art. art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). W świetle przywołanego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia realizację planowanej inwestycji. Kontrolując legalność wydanych decyzji sąd doszedł do przekonania, że orzekające w sprawie organy dokonały właściwej oceny, że zaplanowana przez skarżącą spółkę inwestycja, polegająca na wykonywaniu robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na (zgodnie z treścią wniosku) - "instalacji urządzeń telekomunikacyjnych stacji bazowej O[...]S.A nr [...] P. L. K.na istniejącym obiekcie bu-dowlanym - tj. budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na dz. ew. nr [...], obręb [...] miasta L., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne w postępowaniu jest, że działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L., uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w L., z dnia [...]r., w brzmieniu obowiązującym z dniem [...]r. (zmieniony przez § 1 ust. 3 pkt 2 uchwały nr [...]z dnia [...]r. (Dolno. [...]). W świetle tego unormowania ( § 4 ust. 4) zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych na terenach od 1MW do 33MW, od 1MN do 39MN, od 1UO do 10UO, od 1MU do 5MU, od 1MN/U do 5MN/U, od 7MN/U do 18MN/U oraz na obiektach opieki i ochrony zdrowia. Nie ulega zatem wątpliwości, że prawo miejscowe nie zezwala na tym terenie realizacji planowanej inwestycji na działce [...]obręb [...]miasta L. W świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego, o czym trzeba pamiętać aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) inwestycja w tym terenie nie może powstać. Orzekające w sprawie organy dokonując oceny przesłanki z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego były zobowiązane do respektowania zapisów i postanowień tego planu. Artykuł 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalanie należy do zadań własnych gminy, realizowanych w ramach przysługującego jej tzw. władztwa planistycznego (art. 3 ust. 2 u.p.z.p.). Wbrew twierdzeniom skarżącej kompetentne organy analizując, w toku postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu unormowania, zawarte w uchwale o planie zagospodarowania przestrzennego, w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, nie miały podstaw do uwzględnienia nakazu wynikającego z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1537 ze zm.). Należy bowiem pamiętać, że organ rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, nie może pominąć zapisów planu, choćby były one sprzeczne z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, co wyjaśnił w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Gl 1009/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i z tym poglądem w całości zgadza się sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Przepis art. 46 ustawy o wspieraniu ... stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Na tle tego unormowania w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy są pozbawione całkowicie z uprawnienia do korzystania ze swego władztwa planistycznego odnośnie do lokalizacji, na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Cytowany przepis nie może być także odkodowywany w ten sposób, że plan miejscowy nie może wprowadzać ograniczeń, np. w zakresie lokalizacji inwestycji, ich usytuowania na terenie objętym planem, bądź ograniczeń urządzeń ze względu na uwagi np. na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Takie stanowisko zajęły wielokrotnie sądy administracyjne w uzasadnieniach swoich wyroków i sąd w tym składzie pogląd ten aprobuje. W warunkach rozpoznawanej sprawy trzeba powiedzieć, że do naruszenia przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu doszłoby w takim przypadku, gdyby unormowania aktu planistycznego uniemożliwiałyby całkowicie lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Jednakże, jak sąd wskazał wcześniej w uzasadnieniu, w świetle zapisów planu nie sposób przyjąć, aby cały teren objęty uchwałą wyłączał możliwość budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Przytoczony ust. 2 art. 42 ustawy o wspieraniu....wskazuje, że dla szeregu przeznaczeń terenów w planie miejscowym umieszczanie infrastruktury telekomunikacyjnej jest dopuszczalne, przy czym trzeba pamiętać, ze ustawodawca wprowadził tu ograniczenie w zakresie naruszenia, planowaną inwestycją ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Reasumując, zdaniem sądu, w tych okolicznościach organy trafnie uznały, że planowane zamierzenie nie da się pogodzić z przeznaczeniem działki w planie miejscowym. Jak wskazał, trafnie, w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 27/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku "nie można oczekiwać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej danego podmiotu, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej" (zob. wyrok, LEX nr 2276509). Reasumując, skoro inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce, gdzie normodawca gminny nie dopuszcza tego typu obiektów, to taki brak obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. decyzji o sprzeciwie wobec planowanej inwestycji. Na marginesie można jeszcze wskazać, że obszar planu obejmuje szereg terenów, o innych sposobach dopuszczalnego zagospodarowania (np. US, ZP, UO, G), zatem inwestor nie jest całkowicie pozbawiony możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia. W konsekwencji, w ocenie Sądu niezasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia art. art. 138 kpa, art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego i 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, co musiało doprowadzić do oddalenia skargi, stosownie do treści 151 p.p.s.a., jako bezzasadnej. .