II GSK 1417/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1284/10 w sprawie ze skargi J.P. na pismo Prezesa Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej za środków Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1284/10 rozpoznając sprawę ze skargi J.P. - po przyjęciu, że zaskarżył on pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 marca 2010 r. – odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powyżej wymienione pismo Prezesa ARiMR było jedynie odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zaskarżeniu do Sądu podlegało pismo Prezesa ARiMR z dnia 12 stycznia 2010 r. To pismo stanowiło akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd podniósł, że zgodnie z zasadą skargowości wiążące dla niego było wskazanie w skardze pisma, a zatem w związku z tym że od pisma wskazanego w skardze skarga nie przysługiwała, podlegała odrzuceniu. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, iż analiza treści złożonej skargi dowodzi, że jej przedmiotem jest decyzja dotycząca odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, a nie pismo Prezesa ARiMR stwierdzające brak naruszenia przepisów prawa przy decyzji odmawiającej przyznania pomocy ze środków unijnych i w konsekwencji niezastosowanie środka określonego w ustawie, tj. art. 49 § 1 p.p.s.a. i niewezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotem skargi jest pismo Prezesa ARiMR z dnia 23 marca 2010 r. czy też decyzja z dnia 12 stycznia 2010 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego uwarunkowana jest uprzednim wyczerpaniem środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez środek zaskarżenia rozumie się np. odwołanie, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postawiony w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności skargi ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga oceniona zostanie jako niedopuszczalna, co z kolei skutkować będzie jej odrzuceniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący J.P. skorzystał z przysługującego jemu środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Fakt ten wynika z administracyjnych akt sprawy. Pismem z dnia 12 stycznia 2010 r. Prezes ARiMR odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej na inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach. Następnie skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku którego Prezes ARiMR poinformowała go o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę mimo, iż skarżący błędnie określił datę i nr zaskarżonego pisma, zastosował nieadekwatną sankcję do wskazanych uchybień o naturze formalnej. Z treści skargi można było wywnioskować, że skarżący miał na uwadze zaskarżenie pisma z dnia 12 stycznia 2010 r. Należy mieć na uwadze, iż pismo będące odpowiedzią na wezwanie o usunięcie naruszenia prawa było ściśle związane z pismem z dnia 12 stycznia 2010 r. i jego przedmiotem – odmową przyznania pomocy ze środków unijnych. W powyższych okolicznościach sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż doszło do naruszenia art. 58 § 1 pkt 6, wobec czego na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną nie przekazując sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż w skardze kasacyjnej zostały wyjaśnione wszelkie wątpliwości odnośnie przedmiotu zaskarżenia.