II SA/Rz 145/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o wymeldowaniu z pobytu stałego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. UZASADNIENIE K. R. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł. od wniesionej przez siebie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] zwrócił się o zwolnienie go od tego obowiązku wskazując, że aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności, nie jest zatrudniony odpłatnie, nie posiada żadnego majątku ani środków finansowych. Z uwagi na obowiązujący w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg składania wniosków o przyznanie prawa pomocy na przeznaczonych do tego urzędowych formularzach, skarżący na podstawie art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) został wezwany do złożenia tego wniosku na obowiązującym osoby fizyczne formularzu PPF. Nadesłany przez niego formularz jako zakres wnioskowanego do przyznania prawa pomocy wskazywał zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zawarte w nim oświadczenie korelowało z uzasadnieniem wcześniejszego wniosku, potwierdzając brak po stronie skarżącego jakichkolwiek składników majątkowych i dochodów. Wnioskodawca nie wykazał w nim także żadnych osób, z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym. Ustanowienie dla niego adwokata ma doprowadzić do "zrównania" stron procesowych. Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. adwokata wiąże się z przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, co w przypadku osoby fizycznej związane jest z wymogiem wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Spełnienie tej przesłanki wiąże Sąd co do złożonego wniosku. Wg dokonanej oceny, okoliczności na których K. R. opiera swój wniosek o przyznanie prawa pomocy potwierdzają jego zasadność w pełnym zakresie. Skarżący przebywając w zakładzie karnym nie ma możliwości odpłatnego wykonywania pracy zarobkowej i w związku z tym nie osiąga żadnych dochodów (wg akt administracyjnych sprawy, koniec wykonywania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności przypada na 5 września 2011 r.). Nie dysponuje także żadnymi zasobami finansowymi, składnikami majątkowymi przynoszącymi dochód lub których ewentualne spieniężenie mogłyby stanowić źródło pokrycia kosztów związanych z jego udziałem w sprawie. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż może on liczyć na jakiekolwiek wsparcie w tym zakresie ze strony innych osób. Skoro zatem złożony wniosek i zawarte w nim oświadczenie nie nasuwają wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym spełniając przy tym ustawowe kryterium do przyznania całkowitego prawa pomocy, uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do niego. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma brak faktycznej możliwości poniesienia przez skarżącego jakichkolwiek kosztów postępowania, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień (jedynym wyznacznikiem w tym zakresie jest kryterium ekonomiczne, które wnioskodawca spełnia). Skoro zatem K. R. nie posiada żadnych realnych możliwości opłacenia kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z wyboru, skutkuje to uwzględnieniem złożonego przez niego wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.