II GZ 361/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1112/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 31 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1112/20, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odmówił A.C. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego (w skrócie: GIF) z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w skardze na opisaną wyżej decyzję GIF wniósł również o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku skarżący podał, że ogólne koszty działalności apteki za pierwszy kwartał 2020 roku wyniosły 50 775,68zł. Konsekwencją cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej będzie zaprzestanie tej działalności, co z kolei spowoduje konieczność zwolnienia pracowników. A to może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zatrudnieni dotychczas farmaceuci mogą znaleźć nowe miejsce zatrudnienia, co utrudni ponowne uruchomienie apteki. Trudne do odwrócenia mogą być również konsekwencje w postaci utraty kontrahentów i klientów. Zakończenie prowadzenia działalności może spowodować spadek zaufania tych podmiotów i niechęć do korzystania z usług apteki, nawet po ponownym rozpoczęciu działalności. Skarżący na poparcie wniosku załączył dokumenty dotyczące przychodów apteki, zestawienia kosztów za okres 01-03/2020 oraz faktury VAT z tytułu użytkowania lokalu i opłat za media. GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku. Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O uprawdopodobnieniu przez skarżącego przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. można byłoby mówić dopiero wówczas, gdyby było możliwe porównanie podnoszonych we wniosku argumentów z jego aktualną sytuacją majątkową. Skarżący powinien wskazać wysokość środków finansowych jakimi dysponuje, wskazać przychody jakie uzyskuje, czy ma inne źródła utrzymania. Skarżący nie przedstawił dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej, stanu środków zgromadzonych na rachunkach bankowych i operacji na tych rachunkach, ograniczając się jedynie do wykazania kosztów związanych z prowadzeniem apteki. Brak przedstawienia powyższych dokumentów nie pozwala na ocenę jakie rzeczywiście konsekwencje dla skarżącego będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA braki wniosku w zakresie dowodów na poparcie zawartej w nim argumentacji, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącego instytucji ochrony tymczasowej, albowiem strona w istocie nie wykazała wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wystąpienia po jej stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zakreślenie terminu siedmiu dni na złożenie dowodów potwierdzających stanowisko skarżącego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu argumentował, że w treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uprawdopodobnił przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. W treści skargi na decyzję wskazano bowiem, że wykonanie omawianej decyzji spowoduje ściśle określone konsekwencje w majątku strony, związane z utratą dochodu, koniecznością zwolnienia pracowników czy ponoszenia kosztów związanych z dawnym lokalem apteki. Bezsprzecznie już wszystkie powyższe okoliczności uprawdopodobniają możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto już wstępna analiza stanu faktycznego, tj. okoliczność zamknięcia przedsiębiorstwa skarżącego będącego magistrem farmacji, a więc odebranie mu możliwości zarobkowania, musi skutkować uznaniem, iż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały uprawdopodobnione. Taką okoliczność należy rozpoznawać w kontekście faktu notoryjnego, który sądowi winien być znany z urzędu. GIF nie ustosunkował się do treści zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji – mimo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu. Art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. WSA w Warszawie oceniając wniosek skarżącego w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem braki wniosku, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dowodów przedłożonych na ich poparcie, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącego instytucji ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z dniem 14 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 108 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2211; po zmianach: tekst jedn. z 2019 r. poz. 499; dalej cyt. jako: p.f.) dodany przez art. 6 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039). Przywołany przepis art. 108 ust. 4a p.f. stanowi, że do decyzji, o których mowa w ust. 4, wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 p.f. nie stosuje się art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, 1370 i 2451 oraz z 2018 r. poz. 650). Powyższa nowelizacja obowiązywała zarówno w dacie wydania przez GIF decyzji z 20 stycznia 2020 r., jak i obowiązywała w chwili rozpoznawania przez sąd pierwszej instancji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji cofającej udzielone skarżącemu zezwolenie. Wbrew stanowisku skarżącego wyrażonemu w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wejście w życie z dniem 14 czerwca 2018r. przepisu art. 108 ust. 4a p.f. wpływa bezpośrednio na sposób rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji i to bez względu na zawartą w nim siłę argumentacji czy załączone dowody. Nie mają one bowiem jakiegokolwiek znaczenia, skoro zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. zostało wyłączone mocą art. 6 pkt 10 lit. b ustawy zmieniającej ustawę Prawo farmaceutyczne poprzez dodanie art. 108 ust. 4a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera innej regulacji, oprócz art. 61 § 3, umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji organu administracji. W tych okolicznościach należało więc oddalić zażalenie skarżącego, bowiem postanowienie sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jak wyżej wskazano, w dacie rozpoznawania wniosku skarżącego, sąd ten nie miał podstaw do wydania postanowienia o udzieleniu ochrony tymczasowej i z tych przyczyn powinien był wniosek skarżącego oddalić. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.