IV SA/Wa 1348/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA - Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE Skarżący J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W dniu 10 sierpnia 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem została ona wniesiona po upływie terminu do jej złożenia. Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do dyspozycji art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi, doręczono skarżącemu w dniu 17 maja 2012 r. Bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się zatem od dnia następnego po dacie doręczenia zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. 18 maja 2012 r., a upłynął 18 czerwca 2012 r. (art. 83 § 2 P.p.s.a.). Skarżący skargę wniósł w dniu 21 czerwca 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), czyli po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.