II SA/Bd 828/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Szefa [...] do Spraw [...] i [...] [...] w W. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa [...] do Spraw [...] i [...] [...] w [...] na rzecz A. K. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 5 w zw. z art. 2 i 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn.: Dz. U. 2021 poz. 1255, zwanej dalej "ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej" lub "ustawą"), decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2022 r. odmawiającą A. K. (tj. Skarżącemu) potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Organ wskazał, że Skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 2 lub 3 ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia [...] stycznia 1956 r. do dnia [...] czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez [...] niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w [...]. Przy czym do ww. okresu 12 miesięcy nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia [...] sierpnia 1980 r. do dnia [...] grudnia 1981 r. Natomiast zgodnie z art. 3 ustawy osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia [...] stycznia 1956 r. do dnia [...] lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2021 r. poz. 177), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Organ podniósł, że według wnioskodawcy podstawą potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych jest okoliczność współtworzenia przez niego struktur [...] Rolników Indywidualnych "[...]" w [...] w 1980 r., udział w strajku okupacyjnym w T. w grudniu 1981 r. oraz w lokalnych protestach. W stanie wojennym Skarżący miał brać udział w zbiórce i dostarczaniu żywności rodzinom osób internowanych oraz studentom UMK w T.. Ponadto miał brać udział w spotkaniach działaczy ,,Solidarności". W wyniku prowadzonej działalności oraz odmowy wstąpienia do partii wnioskodawca miał nieotrzymywać przydziału na maszyny rolnicze, ulg w podatkach, a jego wnioski były odrzucane. Organ przeanalizował złożone w sprawie przez Skarżącego pisemne oświadczenia W. D., J. D., P. S., W. K. oraz J. K.. W. D. w oświadczeniu wskazał, że Skarżący był aktywnym działaczem "[...]" w Z. , wspólnie omawiali sprawy związkowe oraz problemy rolników. Wnioskodawca brał udział w lokalnych strajkach oraz w strajku w biurze Cukrowni C. w T. w 1981 r. J. D. oświadczył, że Skarżący współtworzył oraz był aktywnym członkiem [...] "[...]" w [...] (pozyskiwał nowych członków, brał udział w protestach, brał udział w zebraniach związkowych). W stanie wojennym brał udział w spotkaniach działaczy w prywatnych domach, brał udział w zbiórce i dostarczaniu żywności dla rodzin osób internowanych). P. S. wskazał, że Skarżący współtworzył oraz był członkiem [...] RI "[...]" od maja 1980 r., angażował się w akcje i brał udział w zebraniach organizowanych przez związek. Ponadto brał udział w strajkach, prezentował postawę antykomunistyczną. W. K. oświadczył, że Skarżący współtworzył [...] RI "[...]" w [...], brał udział w protestach i strajkach - m.in. w strajku w biurze cukrowni w T. w grudniu 1981 r., zajmował się kolportażem materiałów [...] Górniczej, za co był zatrzymany oraz przesłuchiwany. W stanie wojennym miał angażować się w dostarczanie żywności rodzinom prześladowanych, a w latach 1982-1985 miał uczestniczyć w mszach i spotkaniach wolnościowych w K. Matki B. Z. w T.. J. K. oświadczył, że Skarżący współtworzył [...] RI "[...]" w [...], uczestniczył w zebraniach związkowych oraz w mszach i spotkaniach wolnościowych w K. Matki B. Z. w T., brał udział w lokalnych strajkach oraz w strajku w biurze cukrowni w T. w grudniu 1981 r., kolportował ulotki [...] Górniczej. W stanie wojennym organizował i dostarczał żywność do T. dla rodzin osób internowanych i studentów. Zdaniem organu z analizowanych oświadczeń świadków wynika, że działalność jaką podejmował Skarżący miała miejsce przed stanem wojennym, w okresie legalnie funkcjonującego związku, co - w myśl art. 2 ust. 2 ustaw o działaczach opozycji antykomunistycznej - nie daje podstaw do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Organ stwierdził, że Skarżący po grudniu 1981 r. podejmował działania mające na celu pomoc rodzinom internowanych oraz brał udział w uroczystościach religijno - patriotycznych Jednak w ocenie organu taka działalność nie może być zakwali?kowana jako działalność o której mowa art. 2 ustawy. Pomoc niesiona przez stronę o?arom panującego ówcześnie reżimu totalitarnego należy uznać za działalność chwalebną dla strony, jednak nie jest to wystarczający czynnik, by uznać, iż wnioskodawca spełnił przesłanki o których mowa w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Nie każda działalność opozycyjna, jak również nie każda represja z powodów politycznych ze strony władz komunistycznych jest przez prawodawcę uznawana jako podlegająca ustawie, a tym samym uprawniająca do ubiegania się o świadczenia pieniężne czy pomoc pieniężną (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 4841/21). Organ zaznaczył, że działalność polegająca na pomocy materialne rodzinom osób internowanych nie była w żaden sposób zagrożona odpowiedzialnością karną, w związku z czym również nie spełnia przesłanek wynikających z art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Wobec powyższego mając na uwadze okres działalności strony oraz brak dowodów na działalność po grudniu 1981 r. jak i brak jakichkolwiek dokumentów na temat Skarżącego w zasobach Instytutu Pamięci Narodowej i negatywnie zaopiniowany wniosek Skarżącego przez Wojewódzką Radę Konsultacyjną Szef Urzędu uznał, że w świetle obowiązującej ustawy nie może potwierdzić wnioskowanego statusu. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, których oświadczenia zostały przedstawione, organ podniósł, że odstąpił od przesłuchania dając wiarę oświadczeniom. Jednakże okoliczności powołane w oświadczeniach nie są podstawą do przyznania statusu osoby represjonowanej. W ocenie organu Skarżący nie przedstawiła również dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że status działacza opozycji antykomunistycznej przyznany może zostać wyłącznie osobie, która w okresie wskazanym w art. 2 ustawy prowadziła działalność w warunkach i celu określonym w ustawie. Natomiast za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ustawy i nastąpiło to z powodów politycznych. Przepisy ustawy ściśle określają zasady potwierdzania tego statusu nie dopuszczając w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego. Tym samym organ administracji jest związany ich treścią i nie może odstąpić od ich stosowania biorąc pod uwagę inne przyczyny niż przewidziane w przepisach ustawy. Tylko te zdarzenia, które zostały wymienione w cytowanych przepisach, mogą spowodować uznanie, że dana osoba była działaczem opozycji antykomunistycznej lub była represjonowaną z przyczyn politycznych. W orzecznictwie sądów utrwalone jest stanowisko, że żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represje w rozumieniu ustawy, chociażby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej stanowiły one dużą dolegliwość. Zdaniem organu w przedmiotowej spawie trudno uznać za pozbawienie możliwości wykonywania swojego zawodu okres od ukończeniu szkoły do przejęcia gospodarstwa rolnego po rodzicach. Sam Skarżący w życiorysie z [...] listopada 2021 r. wskazał, że od ukończenia szkoły podstawowej 1975 r. i kursu rolniczego pomagał rodzicom w prowadzaniu gospodarstwa, które przejął w 1984 r. W skardze do sądu A. K. wniósł o uchylenie decyzji organu zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przez organ I instancji i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 2 ust. 3 c) ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej polegające na przyjęciu, że Skarżący nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie – w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w sprawie należało dopuścić wnioski dowodowe. Podkreślił, że treść oświadczeń świadków koreluje ze sobą, gdyż są zgodne oraz logiczne. Nieprawdą jest, że nie można ustalić, w ramach jakich struktur działał Skarżący. Skarżący podkreślił, że ze złożonych oświadczeń wynika, że jego działania w strukturach [...] RI "[...]" były zagrożone odpowiedzialnością karną. Skarżący podkreślił, że ustalenie przez organ, iż w archiwach IPN nie zachowały się dokumenty wytworzone przez Skarżącego nie oznacza, że takich dokumentów nie było. Skarżący podniósł, że dokumenty dotyczące "[...]" w [...] zostały zniszczone. Wobec tego tylko dowód ze świadków pozwala ustalić w jakich strukturach Skarżący prowadził działalność opozycyjną a także w jakim zakresie. Skarżący podniósł także, że organ pominął fakt, iż dopiero w 1984 r. przejął gospodarstwo rolne po rodzicach. Do 1985 r. nie był zatrudniony na umowę o pracę i pomagał rodzicom, gdyż był pozbawiony możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Skarżący poszukiwał pracy, jednak z uwagi na działalność jaką prowadził nie miał możliwości uzyskania zatrudnienia. W ocenie Skarżącego istnieje bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy jego działalnością w opozycji antykomunistycznej a dolegliwościami w postaci uniemożliwienia podjęcia pracy zarobkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Organ podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego przeprowadził kwerendę archiwalną w zasobach Instytutu Pamięci N.. W archiwum nie odnaleziono jednak jakichkolwiek dokumentów dotyczących prowadzenia działalności opozycyjnej przez Skarżącego bądź doznanych przez niego represji. Wniosek Skarżącego został również negatywnie zaopiniowany przez Wojewódzką Radę Konsultacyjną do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej oraz Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wprawdzie fakt zaangażowania Skarżącego w ramach legalnie działającego związku [...] RI "[...]", jednak działania podejmowane przez Skarżącego po wprowadzeniu stanu wojennego nie wyczerpują przesłanki określonej w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą kontrolowanych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Zgodnie z art. 5 tej ustawy status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4. Status działacza opozycji lub osoby represjonowanej jest kategorią normatywną i przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w art. 2 i art. 3 ustawy, których treść została wskazana w zaskarżonej decyzji. Postępowanie toczy się wedle reguł postępowania wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) z odpowiednimi modyfikacjami wynikającymi z przepisów ustawy. W szczególności prowadząc postępowanie organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do załatwienia w sprawy (obowiązek wynikający z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a.). Sąd stwierdził, że w tym zakresie organ dopuścił się uchybień, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie organ, ponownie rozpatrując sprawę, ustalił że Skarżący przynależał do struktur [...] RI "[...]". W tym zakresie zatem zarzuty Skarżącego są niezasadne. Jak wynika jednak z treści art. 2 ustawy przesłanką uznania za działacza opozycji antykomunistycznej nie jest sama przynależność do struktur [...] RI "[...]", ale dodatkowo konieczne jest wykazanie, że dana osoba prowadziła, w ramach tych struktur lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Warunkiem wprowadzonym przez ustawodawcę jest ponadto, żeby działalność ta trwała przez co najmniej 12 miesięcy, przy czym do tego okresu nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia [...] sierpnia 1980 r. do dnia [...] grudnia 1981 r. Należy zgodzić się z organem, że działalność polegająca na pomocy materialnie rodzinom osób internowanych oraz udział w uroczystościach religino – patriotycznych nie była zagrożona odpowiedzialnością karną. Odnośnie pozostałych rodzajów aktywności Skarżącego wskazanych przez wypowiadające się w oświadczeniach (m.in. udział w strajkach i protestach, udział w strajku okupacyjnym w grudniu 1981 r., kolportowanie ulotek [...] Górniczej) organ nie wypowiadał się szczegółowo, stwierdził jedynie że brak jest dowodów na działalność Skarżącego po grudniu 1981 r. Należy zauważyć, że poza wypowiedziami, że Skarżący brał udział w strajku okupacyjnym w grudniu 1981 r. osoby których oświadczenia złożono do akt nie wypowiedziały się, kiedy miały miejsce inne strajki i protesty w których Skarżący brał udział, w szczególności czy miały one miejsce po [...] grudnia 1981 r. i czy składały się na wymagany ustawą okres 12 miesięcy. W tym zakresie – wobec braku pełnego materiału dowodowego - zasadne było domaganie się przez Skarżącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Organ pominął także dokładne zbadanie i ocenę wskazanej w oświadczeniu W. K. okoliczności, że Skarżący w związku z rozprowadzaniem ulotek i gazetek [...] górniczej został "zatrzymany", przeszukiwany, przesłuchany i zastraszany – w szczególności pod kątem spełnienia określonej w art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy przesłanki przebywania w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Nie przeprowadzając postępowania dowodowego w powyższym zakresie organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są natomiast zarzuty dotyczące podlegania przez Skarżącego represji w postaci niemożności podjęcia pracy. Przepis art. 3 ustawy pkt 3 ustawy wskazuje, że osobą represjonowaną jest taka osoba, która brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu (lit c) lub została z nią rozwiązana umowa o pracę (lit. d). Skarżący nie wskazał, aby doszło do rozwiązania z nim umowy o pracę. Wskazując z kolei, że był pozbawiony możliwości wykonywania zawodu, Skarżący nie wskazał, aby chodziło o jego wyuczony zawód. Z życiorysu Skarżącego wynika, że ukończył szkołę podstawową i kurs rolniczy. Wobec braku wskazania na jakiekolwiek inne przygotowanie zawodowe należy zatem przyjąć, że zawodem Skarżącego którego ewentualnie mógł być pozbawiony możliwości wykonywania - był zawód rolnika. Skarżący nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności świadczące o tym, że był pozbawiony możliwości wykonywania zawodu rolnika, w szczególności nie wskazał gdzie i kiedy starał się o pracę, gdzie i kiedy spotkał się z odmową, jakie okoliczności towarzyszące odmowie wskazywały, że odmowa związana była z jego udziałem w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Należy podkreślić, że organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do przeprowadzenia z własnej inicjatywy postępowania dowodowego w celu zbadania istotnych okoliczności w sprawie, nie oznacza to jednak, że organ jest zobowiązany do nieograniczonego poszukiwania wszelkich okoliczności, które mogłyby skutkować rozstrzygnięciem korzystnym dla strony postępowania. W przypadku kiedy stronie wiadome są szczegółowe okoliczności istotne dla strony, winna je przedstawić organowi tak, aby organ mógł je zweryfikować przeprowadzając stosowne dowody. Nie jest takim wskazaniem ogólnikowe twierdzenie na podstawie którego nie można ustalić ani kiedy ani gdzie miało miejsce zdarzenie istotne dla sprawy. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. W ponownym postępowaniu organ winien orzec po uzupełnieniu materiału dowodowego, stosownie do powyższego stanowiska Sądu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.