VI SA/Wa 2100/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej i nałożenia kary pieniężnej za jej prowadzenie oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej: "GIF", "organ odwoławczy") decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 944, dalej: "P.f."), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] (dalej: "[...]WIF", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2019 r., w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy apteki i kary pieniężnej. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Inspektorzy farmaceutyczni działający na podstawie upoważnień udzielonych przez [...] WIF, [...] stycznia 2017 r. przeprowadzili w aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]", zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] (dalej: "Apteka"), prowadzonej przez Spółkę kontrolę planową w zakresie oceny realizacji obowiązków ustawowych w Aptece, w tym przestrzegania zakazu reklamy aptek i ich działalności, zakończoną protokołem z kontroli z [...] stycznia 2017 r" znak: [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że w Aptece wykładane są ulotki reklamowe: "[...]", "[...]", "[...]", opatrzone znakiem graficznym "[...]" używanym przez Aptekę. Do protokołu załączono 2 zdjęcia standu z ulotkami wystawionego w izbie ekspedycyjnej apteki oraz 5 ulotek. Pismem z [...] lutego 2017 r. WIF powiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu w stosunku do Spółki postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia art. 94a ust. 1 P.f. za pomocą ulotek reklamowych: "[...]", "[...]", "[...]", opatrzonych znakiem graficznym "[...]" używanym przez Aptekę. Jednocześnie organ I instancji wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie. Decyzją z [...] września 2017 r. [...] WIF zakończył postępowanie nakładając na Stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. GIF natomiast po rozpatrzeniu odwołania Strony od powyższej decyzji, uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. [...] WIF po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania administracyjnego decyzją Nr [...], z [...] kwietnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 112 ust. 3 w związku z art. 94a ust. 1 i 2 oraz art. 129b ust. 1 i 2 P.f., art. 104 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a., 1) stwierdził, że Spółka prowadziła niedozwoloną reklamę Apteki, polegającą na wykładaniu na sali ekspedycyjnej Apteki ulotek reklamowych: "[...]", "[...]", "[...]", opatrzonych znakiem graficznym "[...]", używanym przez Aptekę, 2) umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez Spółkę niedozwolonej reklamy Apteki wymienionej w punkcie 1 - z uwagi na jej nieprowadzenie w chwili wydania decyzji, 3) umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez Spółkę niedozwolonej reklamy Apteki i nałożenia kary, polegającej na akceptowaniu przez Aptekę płatności dokonywanych z wykorzystaniem [...] - z uwagi na brak dowodów do uznania, że doszło do niedozwolonej reklamy Apteki, 4) nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 9.000 zł, w związku z prowadzeniem niedozwolonej reklamy działalności Apteki opisanej w punkcie 1. GIF rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było wykładanie na sali ekspedycyjnej Apteki ulotek reklamowych: "[...]", "[...]", "[...]", opatrzonych logo "[...]" (stanowiące skrót od [...]), używanym przez Aptekę. W pierwszych dwóch wymienionych ulotkach zamieszczone są produkty lecznicze, suplementy diety, kosmetyki z podaniem ceny oraz informacją, że oferta jest ważna od 1.01 do 31.01.2017. Tym samym fakt ten mógł wywierać presję na klientach, aby dokonać zakupu jak najszybciej i w tej Aptece. Ulotki zostały umieszczone w gablotach na sali ekspedycyjnej Apteki w ilości po 250 sztuk każdego rodzaju, w okresie od 31.12.2016 r. do 31.01.2017 r. Organ wskazał, że Strona nie kwestionuje powyższych ustaleń, lecz ich ocenę w świetle zakazu reklamy aptek i ich działalności. W ocenie GIF, dokonując oceny przedmiotowego materiału reklamowego należy wziąć pod uwagę, że odbiorcą zawartego w nim komunikatu jest konsument oceniający powyższy przekaz w świetle praktyk marketingowych powszechnie stosowanych na rynku. Zdaniem organu, pacjent napotykając przedmiotowe ulotki reklamowe słusznie przyjmuje, że przedstawiona w nich oferta dotyczy produktów oferowanych w Aptece, w której przedmiotową gazetkę znalazł. Zamieszczenie w treści ww. ulotek informacji o okresie obowiązywania oferty (np. od 31.12.2016 r. do 31.01.2017 r.) może z kolei sugerować klientom, że z uwagi na krótki okres jej obowiązywania jest ona szczególnie korzystna, i tym samym wpłynąć na decyzję co do nabycia prezentowanych w nich produktów leczniczych. W ocenie organu, to co łączy Aptekę o nazwie "[...]", oraz ulotki reklamowe, wykładane w gablocie izby ekspedycyjnej, to logo "[...]", umieszczone na ulotce, używane przez Aptekę. Jest to typowy przykład reklamy skojarzeniowej. Zdaniem GIF zamieszczenie logo "[...]" na ulotkach, prezentujących produkty lecznicze, suplementy diety i kosmetyki z podaniem ceny, wykładanych w gablocie izby ekspedycyjnej Apteki, niosą dla przeciętnego odbiorcy jednoznaczny przekaz, że w Aptece, będzie można nabyć po promocyjnej cenie produkty lecznicze uwidocznione na ulotkach. Z tego względu, opisane działania Strony reklamowały Aptekę i jej działalność z naruszeniem art. 94a ust. 1 P.f. W ocenie GIF, głównym celem wykładania przedmiotowych ulotek reklamowych było zachęcanie do nabywania produktów leczniczych znajdujących się w promocji, a logo "[...]" na ulotce (stanowiące skrót od [...]), używane przez Aptekę, wzmacniało przekonanie, że w Aptece można liczyć na obniżone ceny. Organ wyjaśnił następnie, że w przedmiotowej sprawie Strona zaprzestała prowadzenia niedozwolonej reklamy Apteki przed wydaniem decyzji I instancji. W związku z czym wydanie decyzji nakazującej zaprzestanie prowadzenia reklamy Apteki, stało się bezprzedmiotowe. GIF wskazał ponadto jakie okoliczności zostały uwzględnione przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej i stwierdził, że w decyzji I instancji nałożono karę w wysokości 9 000 zł, a więc mieszczącą się w dolnych granicach jej ustawowego wymiaru, przy uwzględnieniu wskazanych w decyzji I instancji okoliczności. Nie można więc zdaniem GIF, zarzucić, że kara została nałożona arbitralnie, w oderwaniu od stanu faktycznego, czy też nieadekwatnie do niego. GIF dodał, że w istocie organ I instancji formułując treść uzasadnienia w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej nie wskazał dlaczego obniżył karę o 10%. Nie ulega jednak wątpliwości, że obniżenie kary o 10% (1 000 zł) w stosunku do poprzedniej decyzji organu było naturalną konsekwencją umorzenia postępowania w zakresie [...]. Na taką wysokość organ oszacował udział tej kwestii przy ustalaniu kary w poprzedniej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając decyzję GIF z [...] lipca 2020 r., w części utrzymującej w mocy pkt I i pkt IV sentencji decyzji I instancji, wniósł o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 94a ust. 1 P.f., poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wykładanie w sali ekspedycyjnej Apteki ulotek reklamowych "[...]", "[...]", "[...]", opatrzonych znakiem [...] używanym przez Aptekę stanowiło prowadzenie przez Skarżącą niedozwolonej reklamy Apteki i jej działalności, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji, 2) art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1 P.f., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wykładanie w sali ekspedycyjnej Apteki ulotek reklamowych "[...]", "[...]", "[...]", opatrzonych znakiem [...] używanym przez Aptekę stanowiło prowadzenie przez Skarżącą niedozwolonej reklamy Apteki i jej działalności, co powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 9.000 zł, a w konsekwencji utrzymanie w całości w mocy decyzji I instancji, 3) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6, art.7, art. 7a § 1, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 K.p.a. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ I instancji nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie, mającego jakoby występować w sprawie, skojarzeniowego charakteru reklamy. Organ I instancji nie przedstawił dowodów na okoliczność odbioru treści gazetek przez pacjentów Apteki, w tym znaczenia dla pacjentów wskazanego znaku graficznego "[...]". W konsekwencji, w ocenie Skarżącego, twierdzenia organu I instancji są gołosłowne. Nie można utożsamiać odbioru gazetek przez organ I instancji, jako z urzędu znającego przepisy prawa oraz postrzegającego rzeczywistość przez pryzmat profesjonalnej wiedzy farmaceutycznej i znajomości rynku usług farmaceutycznych, z odbiorem gazetek przez pacjentów, nie dysponujących w istocie taką wiedzą, jak również mających inne niż organ administracji publicznej postrzeganie rzeczywistości. Skarżący dodał, że ulotki reklamowe zawierały obowiązkowe informacje o cenach asortymentu, zaś wysokość cen mieściła się w dozwolonej swobodzie kształtowania cen sprzedawanego asortymentu. Indywidulane kształtowanie cen sprzedawanych produktów, w tym czasu ich obowiązywania, należy do sfery swobody (wolności) prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącego, jako prowadzącego Aptekę. W ocenie Skarżącego, działania podjęte nie stanowiły reklamy Apteki i jej działalności. Skarżący zamieszczając informacje o cenach asortymentu będącego w ofercie Apteki wypełniał ustawowe obowiązki. Skarżący zauważył, że zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r., poz. 178 z późn. zm.) Skarżący był zobowiązany do informowania pacjentów o cenach produktów znajdujących się w Aptece. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Skarżący podniósł ponadto, że organ II instancji posługuje się zamiennie kilkoma nietożsamymi pojęciami. Przeciętnego odbiorcy nie można bowiem utożsamiać z konsumentem, pacjentem, czy klientem. Posługując się takimi pojęciami w opisanych w decyzji kontekstach organ II instancji powinien wyjaśnić ich rozumienie. Odbiorca może być osobą o różnym postrzeganiu świata i różnych umiejętnościach - zarówno powyżej, jak i poniżej "przeciętnej" albo też być "przeciętnym" odbiorcą. Ponadto należałoby wyjaśnić, czy użyte pojęcia są tożsame, czy też są między nimi różnice, a jeśli tak to jakie Zdaniem Skarżącego ponadto, kwestia opatrzenia ulotek logo "[...] używanym przez Aptekę nie ma związku z jakąkolwiek reklamą skojarzeniową Apteki. Taka reklama nie była bowiem prowadzona z wykorzystaniem opisanych ulotek. Inny bowiem był ich przekaz oraz cel. Skarżące stwierdził, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w kwocie 9.000 zł w istocie nie uwzględnił w dostatecznym zakresie przesłanek ustawowych. Kwestionowane przez organ II instancji aktywności dotyczyły obowiązkowego informowania o cenach. Ponadto prowadzone działania dotyczyły jednej apteki. Ponadto, kwestionowane aktywności prowadzone były w krótkim przedziale czasu, a także, uprzednio Skarżący został ukarany tylko jeden raz za naruszenie przepisów, ponad 4 lata temu. Naruszenia przepisów mają zatem incydentalny charakter. Skarżący podniósł również, że arbitralność organu II instancji w ocenie obniżenia kary pieniężnej zaledwie o 10% (1000 zł) w stosunku do pierwotnie nałożonej w wysokości 10.000 zł przez organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie przez organy rozstrzygnięć stanowił art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i ust. 2 P.f. Przepisy te znajdują zastosowanie w przypadku stwierdzenia prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo zastosowały powyższe przepisy do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zgodnie z art. 94a ust. 1 P.f. zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Jak wynika natomiast z art. 129b ust. 1 P.f. karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Zgodnie z ust. 2 cytowanego artykułu karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w drodze decyzji. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. W niniejszej sprawie organy Inspekcji Farmaceutycznej uznały, że poprzez umieszczenie w gablotach w izbie ekspedycyjnej Apteki, ulotek reklamowych "[...]", "[...]", "[...]", Skarżący uchybił zakazowi reklamy aptek wynikającemu z art. 94a ust. 1 P.f., za co organ I instancji nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 9.000,00 zł, na podstawie art. 129b ust. 1 i ust. 2 P.f., z czym zgodził się organ II instancji. Oceniając charakter spornych w niniejszej sprawie działań Skarżącego należy mieć na uwadze, że odbiorcą przekazu jest przeciętny konsument/pacjent, który otrzymuje komunikat w kontekście ogólnie, powszechnie stosowanych praktyk marketingowych na rynku. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r. wydany w sprawie II GSK 74/14). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 753/14 – "reklamą apteki" jest każdego rodzaju informacja, której celem jest zachęta do nabycia oferowanych przez aptekę towarów i która w taki sposób jest odbierana przez klientów. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje w swym orzecznictwie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług. Jak wskazano w wyroku z 12 grudnia 2018 r., II GSK 1648/18, wykładnia art. 94a ust. 1 P.f. dokonana przez organy jest prawidłowa i koresponduje z utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych podejściem interpretacyjnym. Na tle tej regulacji, z której wynika, że pojęcie reklamy aptek - której nie stanowi informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego - ustawodawca potraktował stosunkowo szeroko. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje w swym orzecznictwie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r., II GSK 2583/15; wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., II GSK 682/15; wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., II GSK 97/15 oraz II GSK 550/15; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GSK 1718/13; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 1981/13) i to niezależnie od form i metod tego działania oraz użytych środków (por. np. wyroki NSA z dnia: 28 września 2017 r., II GSK 3346/15; z dnia 29 czerwca 2017 r., II GSK 2310/15). Podobnie reklama definiowana jest w art. 2 Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 376, s. 21). W akcie tym przyjęto, że reklama oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2016 r., II GSK 3397/15). Wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru. Taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Pod takim właśnie kątem, a więc ewentualnej zachęty do nabywania produktów w Aptece organy Inspekcji Farmaceutycznej miały ocenić sporne działanie Skarżącego i zdaniem Sądu, organy słusznie przyjęły, że taka właśnie przyświecała intencja Skarżącemu umieszczającego w Aptece przedmiotowe ulotki reklamowe. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów Inspekcji Farmaceutycznej, że powyższe działanie Skarżącego polegające na umieszczeniu w izbie ekspedycyjnej Apteki, ulotek reklamowych "[...]", "[...]", "[...]", opatrzonych również znakiem graficznym "[...]" nawiązującym do nazwy Apteki "[...]", stanowiło reklamę Apteki ponieważ miało ono na celu zachęcenie konsumentów do korzystania z usług Apteki poprzez umieszczenie w Aptece spornych ulotek umożliwiających zapoznawanie się z ofertą Apteki również poza Apteką, w ulotkach bowiem "[...]", "[...]", znajdowały się produkty lecznicze, suplementy diety, kosmetyki z podaniem ceny oraz informacją, że oferta jest ważna od 1.01 do 31.01.2017. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że treść ulotek oraz zabieg polegający na przedstawieniu cen produktów dostępnych w Aptece, jak również wskazanie okresu ważności oferty, stanowił reklamę Apteki polegającą na wywołaniu u konsumentów przeświadczenia, że ze względu na ograniczony okres dostępności oferty wskazana cena ma charakter promocyjny. Celem zatem Skarżącego, poprzez umieszczenie powyższych ulotek w Aptece, było nakłonienie konsumentów do dokonywania zakupów w Aptece. Tym samym, poprze omówiony zabieg Skarżący, jak wskazał GIF, mógł wywierać presję na klientach, aby dokonali zakupu jak najszybciej i w tej Aptece. Ulotki zostały umieszczone w gablotach na sali ekspedycyjnej Apteki w ilości po 250 sztuk każdego rodzaju, w okresie od 31.12.2016 r. do 31.01.2017 r., a więc w okresie ważności oferty wskazanej w ulotkach. Udostępniając zatem przedmiotowe ulotki reklamowe, których treść odnosiła się do oferty Apteki, Skarżący dokonywał jednocześnie reklamy Apteki, zabronionej na podstawie art. 94a ust. 1 P.f. Działanie to było bowiem skierowane do konsumentów korzystających z usług Apteki i miało na celu zachętę do korzystania z oferty Apteki. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że poprzez sporne ulotki Skarżący tylko realizował ustawowy obowiązek informowania pacjentów o cenach produktów znajdujących się w Aptece, wynikający z przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. Omówiony bowiem powyżej zabieg zastosowany przez Skarżącego dalece wykracza poza obowiązek informowania pacjentów o cenach produktów znajdujących się w Aptece. Oznacza to, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 94a ust. 1 i ust. 3 oraz art. 129b ust. 1 P.f., ponieważ zarówno organ I instancji, jak i GIF, doszli do prawidłowego wniosku, że sporne przedsięwzięcie stanowiło zabronioną na podstawie art. 94a ust. 1 P.f., reklamę Apteki. Podkreślenia wymaga, że obojętną z punktu widzenia normy wynikającej z art. 94a ust. 1 P.f., jest to, czy powyższa zachęta, poprzez przedmiotowe ulotki reklamowe, do dokonywania zakupów produktów w Aptece była skuteczna, a więc czy w istocie reklama Apteki spełniła swoją marketingową rolę. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że organy Inspekcji Farmaceutycznej miały obowiązek przedstawienia dowodów na skojarzeniowy charakter spornych ulotek, czy też na sam sposób oddziaływanie spornych ulotek na konsumentów korzystających z usług Apteki. Organy miały obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, na podstawie którego miały zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów ocenić, czy doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez Skarżącego zakazu reklamy Apteki. Kluczowym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie były sporne ulotki reklamowe i one podlegały wspomnianej ocenie. Organy Inspekcji Farmaceutycznej nie miały zatem obowiązku przeprowadzania badań, w jaki sposób sporne ulotki faktycznie oddziałują na odbiorców, a więc czy faktycznie zachęcają one odbiorców i czy kogokolwiek zachęciły do dokonywania zakupów w Aptece. Skarżąca słusznie zauważyła w skardze, że GIF posługuje się w zaskarżonej decyzji pojęciami "odbiorca", "przeciętny odbiorca", "pacjent", nie wyjaśniając, czy są to pojęcia tożsame. Sąd zauważa, że GIF posługuje się przywołanymi pojęciami zamiennie, a z kontekstu uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pod tymi pojęciami organ rozumie przeciętnego odbiorcę, jak bowiem wskazał "(...) zamieszczenie logo "[...]" na ulotkach, prezentujących produkty lecznicze, suplementy diety i kosmetyki z podaniem ceny, wykładanych w gablocie izby ekspedycyjnej przedmiotowej apteki, niosą dla przeciętnego odbiorcy jednoznaczny przekaz, że w aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]", (...), będzie można nabyć po promocyjnej cenie produkty lecznicze uwidocznione na ulotkach. Dlatego zdaniem Sądu, brak zdefiniowania przez organ powyższych pojęć nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd uznał również za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania to jest art. 6, art.7, art. 7a § 1, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 K.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji, działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści, mających zastosowanie w sprawie, norm prawnych. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Dlatego też Sąd nie stwierdził, aby działanie organów obu instancji uchybiły zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czy też zasadzie przekonywania. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów prawa w zakresie odnoszącym się do wysokości nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej. GIF dokładnie wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się organ I instancji ustalając wysokość kary pieniężnej z którymi zgodził się GIF utrzymując w mocy decyzję I instancji, spełniając przy tym wymogi art. 129b ust. 2 P.f. GIF wskazał m.in., że przy ocenie wysokości kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji uwzględniono stosunkowo krótki okres prowadzenia reklamy, okoliczność, że przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności (ulotki reklamowe), ale występowała duża ilość ulotek oraz, że Strona była uprzednio karana za naruszenie art. 94a ust. 1 P.f. GIF wypełnił zatem normę wynikającą z art. 129b ust. 2 P.f., wykazując zasadność oraz prawidłowość wysokości nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. GIF wyjaśnił również podstawy obniżenia pierwotnie nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej w decyzji [...] WIF z [...] września 2017 r. uchylonej przez GIF. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez GIF przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.