VI SA/Wa 1780/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 i ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019, poz. 2140 ze zm.) – zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. sp. k. w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2019 r. w O. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], zarejestrowanego do przewozu pięciu osób. Ustalono, że kierowała nim J. S., która wykonywała zamówiony przez aplikację [...] zarobkowy przewóz pasażera, a za wykonany kurs, po przybyciu na ul. [...] uiszczono kwotę 5 złotych, wskazaną przez wspomnianą aplikację. Podczas kontroli kierująca okazała udzieloną jej licencję oraz kopię wypisu z licencji skarżącej nr [...], wydaną na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Stwierdzono, że kontrolowany pojazd nie został do niej zgłoszony. Ustalenia powyższe stały się podstawą wszczęcia postępowania, zwieńczonego decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną z tytułu naruszeń przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przewóz pasażera nie miał charakteru grzecznościowego, lecz na podstawie umowy zawartej ze skarżącą za pośrednictwem aplikacji [...] Organ przyjął, że skarżąca nie zgłosiła w wymaganym terminie zmiany danych do posiadanej licencji, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. – w zakresie pojazdu, którego dotyczyła skarga. Za to naruszenie prawa nałożono sankcję pieniężną określoną w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 800 złotych. W wyniku wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w tej sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia kary, bowiem przewóz wykonywany był w imieniu skarżącej i na jej rzecz, a w ramach tej działalności doszło do naruszenia przepisów ustawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] sp. z o. o. sp. k. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. w związku z lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy polegające na nałożeniu kary, mimo że skarżąca nie świadczyła przewozu w rozumieniu przepisów ustawy, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności w zakresie tego, czy kierowca posiadał status przedsiębiorcy w chwili kontroli, stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, sposobu skojarzenia kierowcy z pasażerem, sposobu dokonania płatności, odbiorcy płatności. Sformułowano także zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca podczas przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Wykonywała bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatrzymana do kontroli kierowca przewoziła bowiem pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającego przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona wprawdzie za pośrednictwem aplikacji internetowej [...] ale środki zostały zarachowane na rzecz skarżącej. To skarżąca była organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażerki pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca nie świadczyła więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działała na zlecenie i w imieniu skarżącej współpracując z nią z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji [...]i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Ustalenia te wynikają także z zeznań świadka – kierowcy, który powołał się na fakt współpracy ze skarżącą. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to skarżąca, jako przedsiębiorca wykonała usługę przewozu, choć posługując się inną osobą. To, czy osobie tej przysługiwał status przedsiębiorcy także pozostaje poza sednem tej sprawy. Natomiast status skarżącej jako przedsiębiorcy wynika wprost z jej konstrukcji prawnej jako spółki komandytowej, której podstawowym celem – w świetle art. 102 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1526) jest prowadzenie działalności gospodarczej. Prowadzenie osobnych, dodatkowych ustaleń w tym zakresie było zatem zbędne. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter, zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku. Kolejną prawnie znaczącą kwestią było to, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji skarżącej w ustawowym terminie. Sumując tę część rozważań, nie można zgodzić się ze skarżącą, że doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Niezgłoszenie w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) - za każdą zmianę. Wysokość sankcji określono w sposób "sztywny", a więc niepoddający się czynnościom wymiaru kary unormowanych w art. 189d k.p.a. Dlatego nie sposób czynić organom zarzutu w zakresie przyjętej wysokości kary. Natomiast nie można zgodzić się z organem, iż przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym stanowi art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., a więc wyłączający dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1 – 3 k.p.a. Norma odsyłająca odwołuje się bowiem do instytucji odstąpienia od nałożenia kary, nie zaś do umorzenia postępowania. Nie można zapominać, że w świetle art. 92c ust. 1 u.t.d. nie dochodzi do wydania decyzji nakładającej jakąkolwiek karę, natomiast zastosowanie art. 189f § 1 lub 2 k.p.a. powoduje, że strona nie pozostaje wolna od ukarania, lecz zostaje jej udzielone pouczenie, a więc sankcja innego rodzaju. Wskazana wada wykładni wspomnianych przepisów i w konsekwencji – uzasadnienia zaskarżonych, choć istotna, nie wywarła wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione. Motywy zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, zostały sporządzone prawidłowo, organ wyjaśnił należycie podstawę faktyczną i prawną swojego orzeczenia. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. również więc był nietrafny. Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.