V SA/Wa 1890/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA - Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 21 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na pismo Fundacji "[...]" w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego postanawia: - odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 20 czerwca 2007 r. (data nadania pocztowego), S. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z pismem zawierającym prośbę o rozpatrzenie jego skargi w związku z przyznanym mu przez Fundację "[...]" zasiłkiem. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl przepisów art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a, sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje i inne akty wydane przez organy administracji publicznej. Powołana ustawa wprowadza ograniczenia właściwości sądu administracyjnego przez określenie prawnych form wykonywania administracji publicznej podlegających zaskarżeniu, podmiotów, na których działanie służy skarga, oraz enumeratywnie wymienionych spraw wyłączonych spod właściwości sądu administracyjnego, a także kryterium kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Działalność Fundacji "[...]" nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż zarówno porozumienie między rządami Polski i Niemiec zawarte 16 października 1991r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań [...] nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na podstawie tych źródeł pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej, [uchwała NSA z 3 12 2001r. sygn. akt OPS 3/01, ONSA 2002/3/99]. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu sygn. akt II OZ 1364/05 z dnia 6 stycznia 2006r. w którym mimo, iż przedmiotem postępowania było ukaranie grzywną Komisji Odwoławczej Fundacji "[...]", wyraził pogląd, aktualny w przedmiotowej sprawie, iż cyt. "Fundacja "[...]" ani jej organy, nie są organami administracji publicznej, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. Akty kreujące powstanie i działalność Fundacji "[...]", nie mogą też być zaliczone do źródeł powszechnie obowiązującego prawa zgodnie z art. 87 Konstytucji RP". Rozstrzygnięcia Fundacji "[...]" w przedmiocie przyznania, względnie odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań [...] nie są decyzjami administracyjnymi, z braku umocowania Fundacji w tym zakresie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na pismo Fundacji "[...]". Jednocześnie należy zauważyć, iż Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 152/06 wyraził pogląd, iż w omawianej sytuacji wchodzić powinien w rachubę art. 177 Konstytucji, który obliguje sąd powszechny do rozstrzygnięcia sprawy. Bowiem z punktu widzenia obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej standardów konstytucyjnych i konwencyjnych, nie do zaakceptowania jest stan rzeczy, w którym osoby zainteresowane zakwestionowaniem w drodze sądowej odmowy wypłacenia przez F[...] odpowiedniego świadczenia są pozbawione takiej możliwości. "Jeżeli zatem nie ma przepisu szczególnego, przewidującego expressis verbis drogę postępowania sądowoadministracyjnego, to w omawianej sytuacji trzeba dopuścić realizację prawa do sądu przez możliwość rozpatrzenia przedmiotowego sporu przez sąd powszechny w ramach postępowania cywilnego." W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.